MaartjesVerhaalZwschap

In februari 199 bleek ik zwanger te zijn. Ik was de koning te rijk en zo trots als een pauw. Omdat net ervoor (ik was nog niet eens ongesteld geworden) een zwangerschapje al heel vroeg, nog voor de zevende week, was misgegaan, vond ik het wel erg spannend.
De 'gevreesde' eerste drie maanden gingen echter voorbij en op een paar druppeltjes bloedverlies na was er niets griezeligs gebeurd.

De eerste controle bij de verloskundige verliep dan ook voorspoedig. Het hartje was al heel duidelijk hoorbaar en ik had een voicerecordertje meegenomen om dat op te nemen. Iets waar ik nu natuurlijk heel erg blij mee ben.

De rest van de zwangerschap verliep ook normaal, al voelde ik me constant enorm moe, grieperig, bleef ik misselijk tot en met de zesde maand, en had ik erg veel harde buiken.
Ik maakte me heel erg veel zorgen. Niet alleen ben ik altijd, zo heb ik later gemerkt, tijdens mijn zwangerschappen extra nerveus, ik had vanaf de vierde maand steeds een heel vreemd gevoel over wat er gebeuren ging. 'Iets' zei me dat ik een meisje droeg, dat niet bij me zou blijven. Ik had ook heel bizarre dromen over grote, zwarte spinnen in de wieg. Die spinnen betekenden de dood.
Ik ging er van uit dat ik aan een soort zwangerschapsgekte leed. Bovendien hoort absurd dromen bij zwanger zijn. Aldus probeerde ik het naast me neer te leggen.

In mijn buikje was het al snel een drukte van belang. Ik voelde al met 12 weken voor het eerst leven en met 16 weken kon je, als ik op bed lag, mijn mini-buikje zien bewegen. "Guppy doet the wave!" zeiden we enthousiast tegen mijn golvende onderkant. Het ging dag en nacht door (pfffft!!) en met een maand of vijf voelde mijn buik aan de binnenkant aan alsof hij beurs was.

Ongeveer op de helft van de zwangerschap lieten we een pretecho doen. Ik vond het heel erg leuk om alles eens goed te bekijken en uitgelegd te krijgen. Ook daar bleek 'Guppy' superbeweeglijk. Wel viel me op dat een van de handjes steeds in dezelfde stand stond. Het leek een hengeltje. Op een van de printen die we meekregen is dat ook te zien.
Pret of geen pret, dit bleef in mijn hoofd zitten en ik maakte me, je raadt het vast, daar heel veel zorgen over.
Achteraf bleek overigens dat ik het goed had opgemerkt.

Ik vond het in de eerste instantie prima dat het was stiller werd in mijn buik, tot het naar mijn idee wel heel erg rustig begon te worden. Ik meldde dat, maar de verloskundige vertelde dat dat kwam omdat de ruimte beperkter werd. Dat zal dan wel, dacht ik, maar het zat me niet lekker.

Tijdens de hele zwangerschap bleef ik veel harde buiken houden. Zelf weet ik nog steeds niet of ik daarbij niet toch ook weeen heb gehad, maar op een gegeven moment kwamen ze netjes om het kwartier.
Toen ik dat tijdens een controle aan een inval-verloskundige vertelde, heeft ze me letterlijk staan uitlachen.

De maanden gingen voort en het bleef heel erg stil, maar steeds klonken de harttonen als een klein stoomlocomotiefje en was de hoogte van mijn baarmoeder in orde. Ook verder geen problemen met urine en bloeddruk.

Toen vond ik nog een reden om me zenuwachtig te maken: op plaatjes zag ik altijd dat zo'n kindje de hele buik als het ware vult, maar ik voelde mijn kindje als een balletje onderin liggen. Alleen toen ze zich met precies 32 weken omdraaide om met haar koppie richting geboortekanaal te gaan liggen, voelde ik haar even verder naar boven. Zou ze dan niet aan de kleine kant zijn? Omdat ik al lang had aangevoeld dat ik werd gezien als een overmatig en nodeloos bange zwangere, durfde ik niet veel meer te zeggen.

Andries' vader stierf en dat was erg naar om te zien. Hij heeft zich letterlijk tot zijn laatste adem tegen het sterven verzet. Omdat hij begraven werd op de dag dat ik weer een controle had, verzette ik die en trof toen weer de invalster. Er was en stagiaire bij, die de opdracht had mijn buik te voelen om in te schatten hoe groot de baby was en hoe ver mijn zwangerschap gevorderd was. Ze giechelde een beetje en zei dat ze het vast fout had, want de baby leek een beetje klein. De verloskundige lachte erom, voelde snel, luisterde een paar seconden naar het hartje en verklaarde dat alles prima in orde was.

Zo werd ik uiteindelijk 8 mnd. zwanger en op een zaterdag voelde ik helemaal niets, leek het wel. Ik had inmiddels een paar hele vreemde dingen meegemaakt. Dromen over een heel mooie, serene witte kamer, met in de tuin bloemen in kleuren die ik niet eens kan omschrijven. Iemand die ik had gekend en die een eind aan zijn leven heeft gemaakt, liet me weten dat hij er voor me was. Een stem die me vertelde dat Maartje op 26 september via een keizersnede geboren zou worden, op mijn vaders verjaardag dus (overleden in 1984). Ik kon het niet plaatsen, ik wilde het niet plaatsen, ik had er schoon genoeg van en ik zag het niet meer zitten. Al dat onverklaarbare gedoe, dat is niets voor mij.

Zwangerschap

1/4