| Als Meutje Droomt ... (4) |
| Droom januari 2001 "We gaan met z'n allen naar Zandvoort aan zee ! We nemen broodjes en koffie mee !" Dit hebben we de laatste tijd nogal veel gezongen, hier op kantoor. En deze keer gaan we dus �cht naar Zandvoort � 't Is te zeggen : in mijn droom moeten we in Zandvoort de trein nemen naar Engeland. Ik ben met onze receptioniste meegereden. Bij sommige van haar maneuvers denk ik soms in paniek : "Waarom ben ik niet met mijn eigen wagen vertrokken ?". In Zandvoort moeten we onze wagen achterlaten in een ondergrondse parkeergarage. Het hele geval ziet er nogal spelonkachtig uit met veel kleine weggetjes, trapjes, stoepjes, bergop, bergaf � We laden onze bagage uit. De chauffeur zal een plaatsje voor de wagen gaan zoeken. Vanaf nu raak ik steeds iedereen en alles kwijt. De anderen gaan het bagagedepot zoeken en ik kan ze met geen mogelijkheid bijhouden. Zij hebben ook mijn bagage mee en ik dwaal daar maar doelloos rond in de onderaardse gangen. Af en toe kom ik hen ergens tegen maar ik raak ze ook telkens weer kwijt. Voor een of andere duistere reden heb ik beslist mijn flip-flops aan te trekken, over mijn tennissokken (!). Die flip-flops schieten telkens los tussen mijn tenen : eerst alleen maar de linkse maar later gewoon allebei. Ik wil dat dan weer repareren en blijf zo steeds achter. Uiteindelijk vind ik de groep toch terug in het doolhof van de parking. We moeten onze valiezen gaan halen want het wordt tijd om de trein te nemen. Ik had twee zakken en een handtas. E�n van de zakken is open als ik hem terugkrijg in het depot : dieven ? Later blijkt dat hij gewoon doorgescheurd is. Daardoor moet ik nu veel meer apart dragen : twee zakken, een handtas, mijn sjaal, mijn toiletzak en nog wat prullen � Bij het in ontvangst nemen van mijn bagage zeg ik nogal luid : "Mijn valies is opengemaakt !". Hierdoor laat de dame van het bagagedepot snel haar ijzeren rolluik af, terwijl wij nog half-in-half-uit haar winkel staan, als om te tonen : dit is een veilige plaats, kijk ik doe steeds het rolluik dicht. Enfin, met mijn armen vol bagage en kapotte flip-flops aan mijn voeten, gaan we (meestal ben IK het alleen want ik blijf iedereen kwijt raken) ondergronds op zoek naar het station. Ik zou mijn flip-flops willen weggooien maar hier en daar staan er plassen. En ik kan toch niet op mijn tennissokken door het nat lopen ! Nu zit ik in de wagen. Lieve rijdt. We zoeken nog steeds het station en we rijden nog steeds onder de grond. Er zijn hier grote werken aan de gang : opgravingen, bulldozers � Alle straatjes die we uitproberen lopen dood. Achter de werken zie ik een poort waar nog een straatje doorloopt. Lieve ziet het ook maar om daar te geraken moeten we hier links bergop. Doenk ! Doenk ! Doenk ! We rijden hier precies op kasseien. De bergop is heel erg steil en we vallen bijna stil. Maar dan zegt Lieve : "We moeten hier verder in eerste versnelling." En we klimmen weer vlot (doenk ! doenk ! doenk !) verder. Als we bijna boven zijn merken we dat we eigenlijk trappen aan het oprijden zijn. Boven slingert de "overloop" zich rond een betonnen pilaar waar we met de auto niet langs kunnen. We laten ons dan maar gewoon achteruit weer de berg af rollen (doenk ! doenk ! doenk !). Onze groep is weer min of meer bijeengeraakt in het station (of er in elk geval erg dicht bij want ik kan treinen horen). En wie komt daar langs ? Paula ! Samen met enkele vriendinnen gaat ze ook een uitstapje maken ! De trein heb ik niet meer gehaald want ondertussen loopt de wekker af en is het tijd geworden om op te staan, de valiezen in mijn bolleke te zetten en naar kantoor te gaan, vanwaar we vanavond naar het verre Zandvoort vertrekken ! Of zou ik toch maar liever thuisblijven � ? |
| � Meutje |