Over de wandeling van gisteren kan ik kort zijn; die was namelijk ook kort. We gingen naar Idlers Wrest, ergens bij of op Moscow Mountain. We liepen een steile helling op. Toen heb ik een kleine 10 minuten gewacht, totdat Marcy en Whitney weer op adem waren gekomen. We liepen nog een klein stukje verder, maar na zo'n 500m vonden ze het wel genoeg geweest, dus toen zijn we terug gelopen. Kortom het viel allemaal een beetje tegen, maar het was erg aardig bedoeld en dat vind ik lief van ze. Ik hoop dat ik nog een keer verder kan wandelen
's Ochtends kom ik het JML-gebouw binnen en ga naar het computer-lab. Ik start een computer op, ga zitten en wat nu....? Ik heb echt geen flauw idee wat ik kan doen en waar ik mee moet beginnen. Dan eerst maar eens achter mijn sociel security nummer aan, want vandaag hebben ze kantoor in Moscow. Ik overleg even met Jan en Joe en Joe gaat met me mee.
Ik moet naar een soort gemeentehuis, waar ook de rechtbank is gevestigd. Voordat we naar binnen kunnen moeten we door een metaal-detector en worden we gefouilleerd. De tas moet door de scanner en ze zien een vreemd soort metaal, dus ik moet mijn tas helemaal leeg halen. Het blijken mijn fototoestel en brillenkoker te zijn.
Voordat we naar boven kunnen lopen, wordt er naar ons gesnauwd dat we aan de kant moeten. Het gaat allemaal niet snel genoeg en we worden door de politie-agenten weggeduwd een gang in. Ik struikel en een deel van mijn spullen valt uit mijn tas. Ik wil opstaan, maar de politie-agent snauwt dat ik moet blijven zitten. Er lopen 2 mensen voorbij, een van hen blijkt de rechter te zijn. Als ze voorbij gelopen zijn, mag ik opstaan en mijn spullen pakken. De politie-agenten worden weer aardig en ze helpen me.
Boven bij de social security service zijn 2 mensen voor mij. De ene is een vrouw met een hoofddoekje en de ander is een meisje, waarschijnlijk ergens uit Zuid-Amerika. Het duurt allemaal vrij lang en de mensen achter de balie zijn niet zo vriendelijk.
Als ik aan de beurt ben, wordt bij de balie mijn hand geschud en de vrouw zegt dat ik kan gaan zitten. Ze is ontzettend vriendelijk en geduldig. Ik geef haar de formulieren en ze helpt me bij het invullen van de rest. Ondertussen vraagt ze wat ik ga doen. Als ik weg ga, wenst ze me veel succes en een goede tijd in de VS.
Is dit nou de vrouw die net zo kort af was tegen de anderen? Ze lijkt een totaal ander persoon. Ik houd er een raar gevoel aan over.
Als we naar buiten gaan, wensen de politie-agenten ons een fijne dag. Het lijkt alsof er niets is gebeurt. Ik vind het allemaal maar een beetje vreemd.
Op de weg terug neemt Joe me mee naar een koffie-bar. Het is een gezellig cafeetje met een grote boekenkast vol boeken, die je daar kan lezen en met gratis draadloos internet. In tegenstelling tot Joe, ben ik niet zo weg van de koffie. Ik vind het een slap bakje koffie. |
