| Zaterdag 25 juni, Nog niet alles is rond met de auto, dus we gaan met Lynneth haar auto naar Coeur d'Alene. Coeur d'Alene ligt ten noorden van Moscow op zo'n 1 1/2 uur rijden. Het ligt aan een meer en het plan is om langs het meer te gaan wandelen. Kevin, de broer van Lynneth woont in de buurt van Coeur d'Alene en hij gaat ook mee. |
| Coeur d'Alene |
| Links: |
| Enter a photo caption here. Just double click. |
| Genieten van het uitzicht over het meer van Coeur d'Alene |
| De eerste tijd rijden we weer door de leuke groene heuveltjes. Ja, het zijn de dezelfde heuveltjes als naar het oosten en westen. Onderweg komen we door een paar Indianen-dorpen. Ter compensatie van het feit dat "de blanken" hun land hebben afgepakt, mogen zij vuurwerk verkopen en casino's exploiteren. Het zit nog steeds niet lekker tussen de "Native Americans" en "de Blanken" en Lynneth adviseert ons om 's nachts niet in een van de dorpjes te stoppen. Het is bijna the 4th of July en overal wordt reclame gemaakt voor vuurwerk. Tegen een uur of half 12 komen we aan in Coeur d'Alene. Kevin komt later en we slenteren langs de haven. Het centrum is voor Amerikaans begrippen gezellig; er zijn wat kleinere winkels en er zijn zelfs terrasjes. Ergens doet Coeur d'Alene wel een beetje aan een Frans kustplaatsje denken, waarom weet ik niet, maar ik krijg een heerlijk vakantie-gevoel van. We slenteren wat rond en na een uurtje besluiten we om naar een van de grote winkels aan de rand van de stad te gaan. Lynneth heeft nog een tegoed-bon van die winkel, Kristiaan is op zoek naar een muis (voor de computer) en ik ben op zoek naar wat shirtjes. Het is fris in de winkel |
| en zodra ik binnen ben, weet ik weer waarom ik een extra shirtje mee- genomen heb. Buiten staat Kevin al op ons te wachten. We gaan nog even naar een elektronica winkel. De mensen werken daar op basis van provisie, dus ze zijn verschrikkelijk aardig en proberen je van alles aan te smeren. |
| Voor de lunch gaan we naar een Texmex restaurantje. Kristiaan is jarig en het is de Amerikaanse gewoonte dat de jarige getrakteerd wordt, ipv dat hij trakteert. Het eten is lekker en als ik mijn hamburger met bacon en blauwe schimmelkaas op heb, zit ik helemaal vol. Dan vertelt de serveerster dat Kristiaan een toetje mag uitzoeken. Hij kiest voor een |
| chocolade-toetje. Errug lekker, maar mijn buik staat op knappen. We gaan terug naar het centrum. In het centrum is een soort park/ rots dat in het water ligt. We lopen langs het water en het uitzicht is schitterend. Overal zien we het meer en er zijn een stuk of wat kleine strandjes. Het plan was om helemaal rond te lopen, want het is een soort schier-eiland. Als we op een kwart zijn, ploffen we neer. We hebben een schitterend uitzicht en iedereen heeft nog steeds het gevoel dat die op knappen staat. We zitten er een tijdje en niemand maakt aanstalten om verder te gaan. Uiteindelijk besluiten we om maar hetzelfde pad terug te lopen. Tijdens de terug rit probeer ik mijn ogen open te houden. Dat lukt niet echt, ergens vaag in de verte hoor ik Lynneth en Kristiaan praten. Als ik weer wakker ben, zie ik dat Kristiaan ook ligt te slapen. Dat moet gezellig zijn voor Lynneth. Michelle, het huisgenootje van Lynneth, had ons uitgenodigd om te komen eten. Kristiaan en ik gaan eerst even langs huis om om te kleden. Als we even later bij Lynneth voor de deur staan, blijkt dat Michelle er niet is. Zij dacht dat we niet meer zouden komen eten, omdat we al uitgebreid geluncht hadden, een beetje jammer, maar eigenlijk zit ik nog al vol. We halen een broodje shoarma en eten die bij Lynneth op. We praten nog een tijdje over Amerika, Europa en cultuurverschilen, erg grappig en erg herkenbaar. We maken het niet laat, want de oogjes zijn nog steeds een beetje zwaar.. |
 |