| MARTIJN EN LIANNE IN AUSTRALI� |
| Oost West Thuis Pagina |
| Verhaaltjes |
| Aapjes Kijken |
| Leuke Links en Rechts |
| Apex weekend |
| Boodschappen doen |
| COPYITRIGHTFROMMARTIJNENLIANNE |
| Media en Medinee |
| In het "Apex-weekend" van 7, 8 en 9 september zijn wij twee dagen met Ernest en Elma naar de Hunter Valley geweest om daar wat wijngaarden te bezoeken, wijn te proeven, uiteraard te eten en op de terugweg even de Pajero's uit te laten op een off-road trackje ion het Wattigan national park. Het was erg gezellig, en het off road track ook nog best spannend dankzij de regen........ en de diepe plassen waar je een Pajero makkelijk "vast" rijdt....... vooral als niemand je voorgaat om te kijken hoe diep het is. |
| Huidige pagina |
| 1 |
| 2 |
| Index pagina |
| Naar de |
 |
|
 |
|
|
|
 |
|
|
| 3 |
| 4 |
| 5 |
| 6 |
| 7 |
| 8 |
| 9 |
| 10 |
| 11 |
| 12 |
| 13 |
| Vrijdag 7 September - Apec Valley |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| De hele week is een aantal leiders van een aantal landen die de grote ocean omringen in Sydney voor overleg (leiders van de APEC-landen (Asian Pacific Economic Cooperation) voor de geinteresseerden). Onder hen Poetin, de president van Canada, de president van Zuid Korea, de president van Japan, de president van China, Bush, (uiteraard) Howard en nog vele anderen. Door de aanwezigheid van deze figuren (en Bush in het bijzonder heb ik het id�e) is Sydney de hele week veranderd in een fort. Het centrum kom je bijna niet meer in (tenzij je een cabaretier bent verkleed als Osama Bin Laden�� maar da�s een lang verhaal) en er rijden en vliegen (echt waar, het ziet zwart van de heli�s) op de meest vreemde momenten en plekken beveiligingsfiguren��� door de hele stad regent het goedkope pakken en foute RayBan brillen. Maar goed, er was dus ook goed nieuws want aangezien er deze vrijdag erg veel vervoer van hooggeplaatste figuren werd verwacht, wat de gehele infrastructuur volledig op de kop zou zetten (wat dat ook moge betekenen in Australie, wat rijgedrag betreft kan het er m.i. alleen maar beter op worden) en aangezien er ook nog wat chaos van allerlei vegetonische geitenwollen bomenknuffelaars en Co2 hatende Greenpeace communisten werd verwacht was 7 september uitgeroepen tot een vrije dag voor iedereen die in en om Sydney woont. Dat vraagt om een road-tripje en zo zijn wij met Ernest, Elma en nog 100.000 Sydneysiders richting "de Hunter" vertrokken. |
 |
 |
 |
 |
| Ernest en Elma wilden ook hun steentje bijdragen aan het milieu en aangezien bomen leven van CO2 en dat nou precies is wat onze Pajero�s (ja Pajero�S!, Ernest en Elma hebben er ook 1) uitstoten leek dat Ernest een mooie reden om daar eens een ritje mee te maken. Aangezien wij ook de beroerdsten niet zijn, vooral niet als het het milieu (en dat met name de PRODKTIE van CO2 aangaat) wilden wij ook ons steentje wel bijdragen. Verder had Ernest bedacht dat de Hunter Valley wel een mooie bestemming zou zijn (hoop milieu daar). Beetje wat wijgaarden bezoeken en daar vervolgens wat wijnen proeven en kopen. Het leidt natuurlijk geen twijfel dat bij dit alles het milieu continu in het middelpunt staat. Zo zijn de wijnen puur natuur, ontsnapt er CO2 bij het ontkurken van een fles �sparkling wine� zetten wij tijdens onze reis zoveel mogelijk olie en benzine (= slecht voor het milieu) geheel belangeloos om in o.a. CO2 en parkeren wij de auto zoveel mogelijk op gras��. de gedoodverfde natuurlijke vijand van bomen. |
| Na de Hunter Valley op vrijdag zouden we zaterdag dan via een national park via een 4*4 route weer terug rijden�... zo gezegd, zo gedaan. Na een mooie tocht door de Hunter en een gezellige lunch onderweg waren we rond en uur of twee bij het motel waarna we met onze Pajero naar de eerste wijngaard zijn gereden. Uiteraard hadden we met twee Pajero�s kunnen gaan maar aangezien we met z�n drie-en wilden wijnproeven en Lianne de enige was die zich wel voor het welzijn van moeder aarde wilde opofferen zijn we maar met 1 Pajero gegaan, daarbij (zoals Harry Jekkers ooit zei) �natuur is leuk maar je moet er wel wat bij te zuipen hebben�. Als eerste kregen we bij de Millbrook Estate een persoonlijke tour door de wijnbrouwerij van John (de eigenar) wat erg leuk was. Vervolgens hebben we wat wijntjes geproefd, ik weet niet meer precies wat allemaal maar in ieder geval een (erg lekkere) Verdelho (meegenomen), unwooded Chardonnay, Savingnon Blanc, Merlot en vervolgens een Limonella (dit is compleet iets anders dan een Limoncello met exact dezelde smaak�� erg lekker, en dus maar meegenomen). Vervolgens naar de wijngaard van Robin Drayton. Hier waren we vorig jaar ook al geweest en dat was erg leuk. Ze hadden sowieso een erg lekkere desertwijn (Botritis Semillion o.i.d.) die we wederom meegenomen hebben. Na daar nog een enorme batterij aan wijnen geproefd te hebben (Semillion, Chardonnay, Cabernet Sauvignon, Shiraz, Port en de desertwijn met de naam van een enge ziekte) zijn we weer eens verder gegaan. |
| Aangezien het een uurtje of 5 was en de meeste bezoekers van de Hunter Valley rond die tijd met en erg laag bloedpercentage in de aderen ergens onder een bar liggen vonden wij het wel een mooi moment om terug te gaan naar het motel om daar ook even (na de hele dag aan het milieu gedacht te hebben) wat aandacht aan onszelf te besteden en een beetje te borrelen vooraleer naar een restaurant te gaan.
Nadat ons alcoolpercentage wat Hunter Valley waardiger warden had aangenomen zijn we voor het avondeten nog even naar een nabijgelegen (als je met een vliegtuig gaat tenminste) restaurant geweest. Na het avondeten met de taxi naar huis (alles voor de bomen he) en daar als een baksteen in slaap gevallen. |
| Vrijdag 8 September - Van off road tot off white |
| Na een bijzonder goede nachtrust (maar dat had uiteraard niets met de wijn te maken) uitgechecked, getankt en op naar de �Hunter Valley Gardens�. Da�s een verzameling van allerlei geheel �spontaan� onstane restaurants, souvenirwinkels en etenswaren outlets in het midden van de Hunter Valley. Het gehele complex doet erg oud en bijzonder authentiek aan (��� de verf was nog nat). Daar hebben we even bijzonder uitgebreid ontbeten. Ik heb daar een dusdanige hoeveelheid spek bij m�n eieren gegeten dat het mij verbaast dat ze uberhaupt nog koeien hebben in de Hunter Valley�� maar het was erg lekker. Na dit (twee uur durende) ontbijt op naar onze 4-wiel tocht. |
| Na een eindje rijden waren we dan in het Wattigan National Park. Hier mag je dus gewoon op onverharde paden rijden en da's erg leuk. Hoewel het volgens de gids van Ernest geschikt is voor soft roaders weet ik niet of ik me met een volledig uit PVC opgetrokken Hyundai Santa Nee erg prettig had gevonden hiero....... tenzij 'ie voorzien zou zijn van volledig geblindeerd glas...... maar dat heeft eigenlijk niets met de terrein(on)waardigheid van die auto te maken. Even voor de leken, "soft roaders" zijn "terrein"-auto's, veelal zonder 4 wielaandrijving, die wel de omvang en de wegligging (vergelijkbaar met die van de gouden koets) van een terreinauto hebben maar die door dat ontbreken van 4wd en een degelijk terrein onderstel net zo terreinwaardig zijn als een zeilboot. Om zo'n opgehoogde broodtrommel er toch nog een beetje geloofwaardig uit te laten zien zijn ze vaak ook nog voorzien van die "Kangoeroe-crashers"........ lekker handig als die vervelende overbuurkinderen net oversteken als je je eigen roedel nageslacht ophaalt van school......... Maar goed, Ik ga hier nou niet zeggen dat wij nou perse een 4*4 nodig hebben omdat de stoepen bij de plaatselijke supermarkt zo hoog zijn of dat het hellingspercentage in onze overdekte parkeergarage 4 wielaandrijving absoluut noodzakelijk maakt maar ik vind wel dat als je dan zo'n ding koopt moet je niet van die half-werk rommel kopen, mijns inziens koop je OF een 4*4 OF een gewone auto. Ik krijg hierecht een erg sterk "Cola-Light" gevoel bij.......... waarom drinken mensen in hemelsnaam Cola als ze af willen vallen, .zijn dat gezelligheidsdrinker ofzo? dikke mensen zijn toch al gezellig? daar hoef je het dus niet voor te doen. Maar goed, het Wattigan National Park dus. |
| Gelukkig had het een aantal dagen flink geregend en regende het tijdens de rit ook nogal eens stevig....... dan kunnen ze in Sydney tenminste zien dat wij onze 4*4 ook gebruiken waar 'ie voor bedoeld is. De paden waren zoals je op de foto's kan zien soms nogal vochtig en dat maakt het off-roaden erg leuk...... je glijdt soms van links naar rechts en terug, best cool. Het Wattigan park is overigens erg mooi, het is best hoog (zie foto's) en je ziet de wolken af en toe op ooghoogte...... bijzonder. Er wordt best wel wat ge-off road, we zijn nog wat andere 4*4's tegengekomen en ook zie je er vrij veel motorrijders. Zoals je op de foto's onder ziet moesten wij af en toe ook even in "Camel Trophy"-syle dwars door een enorme plas waden, is namelijk leuk om te doen en bijzonder cool voor 1) de foto en 2) terug in de stad (probeer dat maar eens in Sonsbeek!) want je auto ziet er nadien niet uit....... m'n vader zou hier slapeloze nachten van hebben. Onze auto ging in 1 dag van wit ("Off white" volgens sommigen) naar volledig modder kleurig (zeeeeeeeer "Off White"), en daar moet natuurlijk even voor geposeerd worden. |
| Ja en toen........ ging het even mis...... Ernest wilde nog ff een mooie foto schieten terwijl 'ie door een ECHT diepe plas reed. Nou, de foto's hebben we wel geschoten en ECHT DIEP was de plas (of in ieder geval de sporen erin) ook wel...... Net iets TE diep voor een Pajero zeg maar. Wij reden er achteraan en zagen Ernest en Elma opeens de auto op zeewaardigheid testen....... en vervolgens muurvast in een plas water staan....... met vier draaiende wielen welteverstaan en da's meestal niet heel erg goed nieuws (als je nog ergens heen wilt tenminste). Het was op zich wel een grappig gezicht, \als je eigen auto er achter staat met alle vier de wielen nog volledig in contact met moeder aarde tenminste. Aangezien we toch twee auto's meehadden, sleepkabels en allerbelangrijkst, een lier op de auto van Ernest, was het probleem snel verholpen. Even de kabel aan een boom en vervolgens het lier en de auto het werk laten doen......... in het proces sneuvelde de boom nog haast maar uiteindelijk kwam alles goed. Oh ja, Ernest heeft op de onderstaande foto's niet z'n spijkerbroek uitgedaan omdat het zo warm was (dat was het namelijk niet) of omdat 'ie een duik wilde nemen in de modderpeol (zo leuk was het nou ook weer niet) maar om te voorkomen dat de slotgracht om z'n auto z'n broek zou veranderen in een kopie van de auto. |
| Na een beetje heen en weer proberen kwam er toch weer langzaam beweging in. Voor de zekerheid hebben wij maar niet geprobeerd om er doorheen te rijden. De weg liep namelijk dood en we vonden deze foto's wel weer stoer genoeg eerlijk gezegd. Daarbij had onze auto net zo'n mooi egaal modderlaagje....... dat moet er natuurlijk niet afspoelen, dat zou zonde zijn. Na dit "avontuur" zijn we weer rustig verder gereden en kwamen we denk ik zo'n uurtje later het park uit. Helemaal bemodderd en door elkaar gerammeld maar met een grijns van oor tot oor! Het was erg gezellig en zeker voor herhaling vatbaar alleen mogen Bush en consorten voortaan lekker weg blijven / ergens anders heen gaan. Ik heb verder niets tegen ze (ook niet echt tegen Bush, ik ben geloof ik de enige) maar ik vind al dat gedoe wel een beetje onhandig. Dat je nou wilt praten over de economische / ecologische toestand in China e.d. moet je lekker zelf weten maar dat mijn trein dan een halve minuut vertraging oploopt vind ik onacceptabel....... stel je voor dat de nieuwe Hunter Valley wijnen dan niet meer exact op kamertemperatuur zijn als ik thuis kom..... |
| 14 |