Με τ'άσπρο μου μαντήλι 
θα σ'αποχαιρετήσω
και για να μού'ρθεις πίσω
στην εκκλησιά θα μπώ.
Θ'αναψω το καντήλι 
και το κερί θα σβήσω, 
τα μάτια μου θα κλείσω
και θα σ'ονειρευτώ. 

Γιατί είσαι λυπημένο, 
και δε μιλάς κι εσύ,
πουλί ταξιδεμένο
σε μακρινό νησί.

Είχα τα δυό σου χείλη, 
κρυφό της νύχτα αστέρι, 
μα το δικό μου αστέρι 
μην παίρνεις απ'εδώ.
Σου χάρισα κοχύλι 
να το κρατάς στο χέρι, 
ως τ'άλλο καλοκαίρι
που θα σε ξαναιδώ.

Γιατί είσαι λυπημένο, 
και δε μιλάς κι εσύ,
πουλί ταξιδεμένο
σε μακρινό νησί.