Έσπειρα στον κήπο σου χορτάρι
να 'ρχονται το βράδυ τα πουλιά-
τώρα ποιο φεγγάρι* σ’ έχει πάρει
κι άδειασε του κόσμου η αγκαλιά;

Κύλησαν τα νιάτα στο ποτάμι
έγινε ο καιρός ανηφοριά-
ήμουνα στον άνεμο καλάμι
κι ήσουνα στην μπόρα λυγαριά.
 
Στης νύχτας το μπαλκόνι
παγώνει ο ουρανός
είν' η αγάπη σκόνη
και τ’ όνειρο καπνός.