« مشخصات من »

روز تولد

Birth Day

خصوصيات

يكي از آرزوها: اَللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَليكَ الفَرَج

ورزش : فوتبال در حد حرفه‏اي ، عضو باشگاه فوتبال هلال احمر نايين قهرمان فوتبال جوانان نايين در سال 81

شطرنج ، بسكتبال ، پينگ پونگ و واليبال

ساز : سه تار را دوست دارم و كمي با ارگ در حد آهنگ‏هاي ملايم و غمگين مي‏توانم بنوازم

موسيقي : موسيقي‏هاي غمگين ، ملايم و ترانه‏هايي با شعرهاي با مفهوم و پيچيده

خواننده : موسيقي‏هاي غمگين ، ملايم و ترانه‏هايي با شعرهاي با مفهوم و پيچيده مانند بعضي از ترانه‏هاي سياوش قميشي ، اميد ، معين ، بيژن مرتضوي ، اندي و ...

ديگر علايق: به نوشتن علاقه‏مندم البته براي خودم و نوشتن طنز را هم دوست دارم ، طرفدار تيم پرسپوليسم ، دوستار رنگ قرمز و سبز به يك حد، تنوع طلب ، طبيعت سبز و ساكت را دوست دارم سكوتي كه در آن صداي آبشاري كه از ارتفاعي بسيار بلند مي‏ريزد به گوش برسد ، تاريكي شب را در وسط بياباني و دور از نور شهر در حالي كه ستارگان سو سو مي‏‏زنند دوست دارم و...

كارهاي كامپيوتري : برنامه‏نويسي به زبان بيسيك را به طور كامل مي‏دانم ، ويروس هم نوشته‏ام ، ويروس MJE-Neg Ruiner ، كه حتي در ليست ويروس‏هاي برنامه ضد ويروس ايمن هم اضافه شده است ، با ساختار دروني ويندوز آشنايي دارم به خصوص ويندوز 98 (Registery) ، با زبان Html نيز آشنايي دارم ، كمي هكرم ، كار با نرم‏افزارهاي Word و PowerPoint و Multimedia Builder را به طور حرفه‏اي مي‏دانم ، كار با نرم‏افزار PhotoShop و Excel را نيز در حد معمول مي‏دانم ، با سخت فازار كامپيوتر آشنايي دارم و كار با بسياري از نرم‏افزارهاي كامپيوتري را مي‏دانم و از پس كامپيوتر بر مي‏آيم و...

عكس‏ها

« ائتلاف شمال »

من يادداشت‏هاي «يك مينيست» را در بلاگ تنها در نايين خواندم و گفتم اين كه چيزي نيست بگذاريد برايتان بنويسم تا بفهميد مينيستي يعني چه و به كه مينيست مي‏گويند.

من هم مي‏خواهم يكي از روزهاي چند مينيست حرفه‏اي و باسابقه را برايتان تعريف كنم. دوره پيش دانشگاهي پسرانه شهر نايين سال 81 - 80.

صبح ساعت 7:30 من و محسن و علي جلوي درب مدرسه حاضر بوديم. ما چهار نفر بوديم كه گروهي به نام ائتلاف شمال را تشكيل داده بوديم. من (محمّد جواد) مسئول روابط عمومي ، علي سياستمدار ، محسن1 (چاق) مسئول درگيري و متلك و محسن2 (خوش تيپ) هم بچه ضايع گروه! (هركدام اسم رمز مخصوص به خود را داشتيم). ما هميشه ساعت 8 به بعد وارد مدرسه مي‏شديم و خودمان جداگانه صفي آخر تشكيل مي‏داديم و گرم صحبت از وقايع ورزشي و سينمايي ديشب مي‏شديم. امّا آن روز استثناً ساعت 7:30 به مدرسه آمده بوديم چون روز قبل آن محسن1 گفته بود كه فردا به دندان پزشكي مي‏رود و ساعت 9 به مدرسه مي‏آيد ما هم سه نفري بدون اين كه او بفهمد تصميم گرفتيم او را مرحوم كنيم (اعلاميه فوت چاپ كنيم) و قرار گذاشتيم كه پس از چاپ اعلاميه (كه با من بود) ساعت 7:30 به مدرسه برويم و آن را به در و ديوار نصب كنيم.

از روي نرده مدرسه داخل شديم البته نا گفته نماند كه اين بار اولمان نبود، مستخدم مدرسه هم كه ديگر از خودمان بود. تازه پنجره كلاسمان را نيز طوري طراحي كرده بوديم كه با يك مشت باز مي‏شد و ما به داخل ساختمان هم مي‏رفتيم. بلاخره كلي اعلاميه به در و ديوار مدرسه و كلاس زديم. كم كم كه مدرسه شلوغ شد جنجالي نيز هم به راه افتاد. امّا مدير با وجود لباس‏هاي سياه ما اين موضوع را باور نكرد و جنجال را خواباند؛ آخر ما حدود يك ماه پيش كارت عروسي خواهر يكي از ائتلافيون را چاپ كرديم كه فرداي تاريخ عروسي، در مدرسه معلوم شد كه اصلاً آن فرد خواهر ندارد چه برسد به عروسي (كلي آدم را سركار گذاشتيم). سرتان را درد نياورم داشتيم كلاس ديني را به خاطر تشييع جنازه تعطيل مي‏كرديم كه سر و كله محسن پيدا شد و كاسه كوزه ما رو هم به هم‏ريخت.

همان روز سر كلاس ادبيات يك بحث شوخي به جدي به راه ‏انداختيم. آخر از معلم پرسيديم كه آدم ضايع تابلو مي‏كند يا تابلو ضايع ! و معلم هم كه موضوع را جدي گرفته بود حدود يك ساعت درباره اين جملات و جايگاه و نقش آن‏ها صحبت مي‏كرد.

تازه روزهاي اول سال كه هوا گرم بود كِلاسِ يكي از معلمانمان را كه از بخار و رطوبت هوا متنفر بود ، آب پاشي مي‏كرديم كه بخار بگيرد و كلاس تعطيل شود.

يا اينكه به زير چهار پايه صندلي معلم ، ترقه مي‏گذاشتيم تا با نشستن ايشان …!

ما هميشه در مدرسه حرف اول و آخر را مي‏زديم. جلسات ما هميشه سر كلاس درس رياضي ب، دو نيمكت آخر برگزار مي‏شد. در حياط مدرسه نيز هر ورزشي را كه اراده مي‏كرديم بايد حتماً انجام مي‏داديم (فوتبال، بسكتبال، واليبال، تنيس) و در حين ورزش نيز سه چهار شيشه را خرد كرده بوديم. البته وضعيت ورزشي خوبي داشتيم چون در مسابقات مدرسه در تمامي رشته‏ها برنده جايزه شديم و عضو باشگاه‏هاي مهم فوتبال شهر نيز بوديم.

قدرت ما طوري بود كه معلم رياضي ما در موقع امتحان به آخر كلاس مي‏آمد و مي‏گفت شما مي‏گوييد امتحان را چه روزي بياندازم. شرارت ما فقط در حد مدرسه نبود به طوريكه ما در مراسم 13 آبان همان سال در محل تجمع دانش‏آموزان تصميم گرفتيم كه با هماهنگي بچه‏ها در حين سخنراني من تكبير بگويم و بچه‏ها شروع به ا… اكبر گفتن كنند و مراسم را متشنج كنيم اتفاقا تا آخر مراسم ما حدود سه چهار بار تكبير گفتيم و در هر بار تكبير گفتن كلي مراسم به هم مي‏ريخت يا در حين آمدن به محل تجمع ما دانش‏آموزان پيش‏دانشگاهي به جاي شعار سرود «امريكا امريكا ننگ به نيرنگ تو» را مي‏خوانديم به طوري كه شعارگوي مراسم داشت از تعجب شاخ در مي‏آورد. و شهرت ما نيز به گونه‏اي بود كه، در تمامي دبيرستان‏هاي پسرانه و دخترانه و حتي آموزش و پرورش شهر نيز، فقط كافي بود بگوييد ائتلاف شمال تا بدانند شما از كه صحبت مي‏كنيد.

راه خروج و ورود كلاس هم كه پنجره بود! هنوز زنگ تفريح نخورده ، و معلم از كلاس بيرون نرفته ، ما همه در حياط بوديم. در حياط هم جاي مخصوص به خود را داشتيم. پشت آب سرد كن مدرسه يك جاي دنج بود و آنجا پاتوق آبكي ما بود (محل طرح تقشه‏هاي اساسي ائتلاف). اكثر زنگ‏هاي تفريح هم از نانوايي نزديك مدرسه نان مي‏خريديم و نيم ساعت ابتدايي زنگ دوم مشغول خوردن نان بوديم. روي ميزهايمان هم كه شده بود ديوان اشعار حافظ و سهراب و …

ده پانزده روز به عيد مانده هم كلاسمان را تعطيل كرديم. موقع امتحان‏هاي ميان ترم هم كه ماشاا…، بازار تقلب حسابي گرم بود. ورق‏ها را عوض مي‏كرديم، كتاب باز مي‏كرديم ، صحبت مي‏كرديم و… امّا در امتحانات پايان ترم‏ها به دليل اقدامات شديد امنيتي نتوانستيم كاري بكنيم.

در انتخابات شوراي مدرسه نيز كانديداي مورد نظر خود را با اختلاف حدود 120 رأي (در مدرسه 200 نفري) نسبت به نفر دوم با اقتدار به رياست شورا رسانديم. در كنكورهاي آزمايشي هم مشغول معامله بيسكويت در سالن امتحان بوديم. البته در داخل ائتلاف درگيري‏هايي نيز داشتيم چون دو نفر از ما قرمز و دو نفر از ما آبي بوديم ولي نمي‏گذاشتيم از اين درگيري‏ها كسي بويي ببرد. كلمات رمز هم كه تا دلتان بخواهد داشتيم (مثل Neg ، S3XX ، كفاشي ، موتور خرس ، جودي ، خُسي تا ، رُ في تا ، رُضي تا و…)

بهترين معلمان آقاي بلانيان (دبير زبان) بود. ما به ايشان خيلي علاقه داشتيم و ايشان هم با ما خيلي گرم بودند. آخر ايشان هم جوان و هم فوتباليست بودند و ما بازي فينال را از تيم آن‏ها برديم. علاقه ما به ايشان به حدي بود كه وقتي كلاس تقويتي زبان در ساعت 7:30 صبح گذاردند ما همگي سر كلاسشان حاضر بوديم. البته ما خيلي هم اذيتشان مي‏كرديم و ايشان هم لطف مي‏كردند و به ما منفي مي‏دادند به طوري كه تا آخر ترم هر كدام از ما يكي دو ستاره داشتيم (هر ستاره 10 منفي بود) البته در آخر هيچكدام تأثيري نداشت. با دبير فيزيك نيز خيلي جور بوديم اصلاً از ما تا آخر سال درس نپرسيدند (چون برادر يكي از ائتلافيون بود).

بلاخره هر آتشي كه بگوييد ما در اين دوره (كه شادترين دوران تحصيل من بود) سوزانديم و حال جا دارد كه از آقايان رمضان زاده (دبير فيزيك)، سعيدي (دبير رياضيات)، قاسمي (دبير شيمي) ، رضوي (دبير بينش) ، حميدرضا مفتاح (دبير بينش) عليرضا مفتاح (مدير پيش دانشگاهي) ، فاطمي (معاون پيش دانشگاهي) و همه دبيران و كساني كه در دوره تحصيل خود اذيتشان كرديم ، معذرت خواهي و تشكر نماييم.

محمد جواد ايماني

يكي از اعضاء ائتلاف شمال

صفحه‏اصلي

پست الكترونيك

درباره خودم

دان لود برنامه

امير حسين

ائتلاف شمال

روش خواستگاري

نتايج انتخابات شورا نايين اسفند 81

جداول جام برتر فوتبال ايران

سي دي مجموعه برنامه‏ي ياقوت

فرد ايده‏آل زندگي

تعداد بازديد كننده

دوستان

گفتگوي تمدن‏ها

كافي نت ياهو

عرفان

سياوش

احسان جان