Wczesnym rankiem na przypominającym zaorane pole, przystanku czeka na mnie chińska ciężarówka bo brzegi załadowana ludźmi i towarami. Tak to jest autobus do Sanyabuli. Mój plecak nie mieści się na dachu, ja nie mieszczę się w środku. Popełniam kardynalny błąd i siadam na zamknięciu naczepy, bo nie chce mi się stać. Podobna ten “ autobus” przeznaczony jest dla 35 pasażerów wiec nie rozumiem dlaczego wziął 50. Zaczyna się koszmarna jazda po dziurawej drodze. Pojazd czasami jedzie z prędkością może 15 kilometrów na godzinę. Dodatkowo ciągle zabiera po drodze kolejnych pasażerów, którzy zawieszeni na tyle i bokach ciężarówki zamierzają tak widocznie spędzić te kilka godzin. Zaczyna strasznie lać i w środku robi się niezłe błoto. Droga jest albo dziurawa albo w ogóle jej nie ma. Po godzinie dupa boli mnie niesamowicie. Posterunek na granicy prowincji to wielka ulga. Śmieszni policjanci w koreańskich kurtach ( ala Wietnam War ), ładownicami z jednym nabojem do rewolweru, sprawdzają całą ciężarówkę i przeszukują bagaże. Prowincja Sanyabuli to jeden wielki szlak przemytu którym płynie do Tajlandii nie tyle opium co drzewo tekowe. Pytają się mnie o coś, domyślam się że o cel mojej wizyty w tej okolicy, więc odpowiadam jedynym słowem jakie mam na tą okoliczność : “saan” – słoń. Po prostu jadę zobaczyć słonie i na dowód moich słów, pokazuje ciężki jak granat teleobiektyw od Zenita ( który się zepsuł ).

Po 5 godzinach męczarni jest koniec drogi. Wszyscy wysiadają i widzę wspaniałe góry w aureolach chmur które zalegają poniżej szczytów. To jest prowincja Sanyabuli. Odgradza się ona jednak rwącym wartko Mekongiem,który dopiero teraz wygląda, tak jak według mnie powinien wyglądać. Wielkie pędzące zwały brunatnej wody.

Chwile potem na otwartej i przeciążonej, długiej łodzi forsuję rzekę wraz z resztą pasażerów. Na drugim brzegu oceniam swój wygląd jako dostateczny. Co prawda wyglądam jakbym spędził wiosnę w okopach Verdun ale myślałem że będzie gorzej. Jakimś podobnym do żuka pojazdem jadę dalej. Tutaj zamiast drogi jest przecinka przez dżungle więc teraz gdy tak leje, ta przecinka zaczyna powoli płynąć. Co jakiś czas ciężaróweczka grzęźnie w błocie i trzeba zeskakiwać by ją wspomagać siłą mięśni. Już teraz nie wyglądam tak dostatecznie.

Sanyabuli zaczyna się ciągnąć jak z nić z rękawa. Z przerażoną miną śledzę to miasto z naczepy pojazdu. Puste ponure ulice, które wykonano jedynie buldożerem. Małe drewniane domki wyglądają jakby zapadały się w ziemi na tym deszczu i błoto. Całe miasto jakby pokryte błotem, zbudowane na błocie i taplające się w nim całą wieczność. Dookoła góry i dżungla co jakiś czas wpełzająca pomiędzy domy, wyrastająca na placach, przy drodze, zupełnie jakby była na swoim terenie. Wszystko to przypomina raczej pionierską osadę poszukiwaczy złota na Alasce jakie widuje się na filmach o dzikim Zachodzie. Samochodzik zatrzymuje się przed jakimś domkiem – no tak mój guesthouse – jedyny w mieście. Stoję przez chwilę przed otwartymi drzwiami i nawołuje. Odpowiada mi cisza. Wchodzę do środka, pusto, przechodzę przez hol, kuchnia – żywej duszy. Wchodzę schodami na górę, wszystkie pokoje pozamykane na kłódki. Siadam przy schludnie urządzonym stoliku jaki służy zapewne gościom do pogawędek wieczornych. Jestem przygnębiony, już na rzece zwątpiłem czy ktokolwiek oprócz mnie zechciał tu przyjechać ale pusty hotel , w którym jest się jedynym gościem uświadamia mi że mimo wszystko miałem złudzenia. W taki deszcz człowiek w takim miejscu czuje się jak w domu gdzie wszyscy niedawno umarli pozostawiając po sobie w postaci mebli, krzeseł, więcej pustki, niż gdyby ich w ogóle tu nie było.

W końcu znajduję gospodynię kilka domów dalej, dostaje pokoik z moskitierą i zasypiam kamiennym snem w którym znajduję zupełne zapomnienie. Kiedy się budzę nie wiem gdzie jestem, dopiero monotonny szmer deszczu odpowiada mi na to pytanie : W Sanyabuli, jestem w najbardziej zabitym dechami miejscu na świecie ! Nawet kosmici tu cholera nie przyjeżdżają.

11 marzec

Strasznie nadal pada i w taka pogodę wszystkiego się odechciewa. Idę na targ,który jest w miarę blisko. Wygląda fatalnie, całe masy kucających kobiet,po kostki w błocie sprzedają warzywa, owoce, ropuchy, ryby i kury. Bezskutecznie próbuje znaleźć pieczywo. Idę do restauracji, nikt nie mówi tam żadnym ludzkim językiem. Wskazuje na hieroglify na tablicy i liczę na zupę. Dostaje kawę. Dopiero za trzecim razem udaje mi się zamówić jakiś obiad, ale jest po prostu obrzydliwy. Mięso jest albo jaszczurki albo jakiegoś innego gada. Nie daje się gryźć i ciągnie się jak guma do żucia. W dodatku całą kohorta czarnych much z których każda gotowa jest na samobójstwo byle tylko siedzieć tam gdzie nie powinna. Ohyda, z obiadu nici. Spacer po tym mieście jest przygnębiający nie tyle ze względu na pogodę ale raczej na świadomość totalnego wyobcowania. Wszędzie gdzie się pojawię odprowadzają mnie dziwaczne spojrzenia. Czuję się jak koczkodan. Nawet nie wiedziałem że będzie mi tak brakować jakiejś innej białej gęby i że sam tak bardzo będę odczuwał własną inność. Trzecią złą rzeczą tutaj jest rozmiar tego miasta. Podobno mieszka tu 60.000 ludzi więc to nie żadna metropolia, jednak ktoś zaprojektował te pociągnięte buldożerem drogi, chyba na pożytek wielkiego lotniska. Z mojego hotelu do przystanku “autobusowego” jest ok. 6 km. Jedynym sposobem poruszania się tu są 3 zdezelowane tuk –tuki.