Pożegnanie z Muang Sing i z Robem który jedzie do Xien Kok, by stamtąd szybk� łodzi� dosta� si� do Huay Xiay w sześć godzin i opuści� Laos. Taka łód� kosztuje 25 $ więc postanawiam jecha� do Huay Xiay przez Nam Tha no i w ogóle nie musz� si� tak spieszy� jak Rob którego wiza ju� si� kończy. Ja mam jeszcze co� koło 5 dni. W sumie nie starałem si� za bardzo poznawa� zbyt wielu zachodnich turystów, jednak Rob by� zupełnym wyjątkiem. Ten gość o wyglądzie niechluja , zakręcony, wciąż opowiadający setki historii, by� najbardziej pozytywnym typem jakiego w życiu widziałem. W przeciwieństwie do wielu innych, nie zgrywa� reportera � konwistadora , mia� tylko śmieszn� idioten kamer� w której po zdjęciu trzeba było ręcznie przesunąć film, dorzucaj� tak� czasami jak kupuje si� film kodaka. � Tego aparatu nikt nie ukradnie !� jak sam stwierdzi�. Gość po prostu przyjecha� tu żeby sobie odpocząć a nie z fotograficzn� misj�. Pomimo że nie nauczy� si� słowa po laotańsku w nieskończoność opowiada� setki historyjek Laotańczykom, którzy w zrozumieniu kiwali tylko głowami. Totalny luzak, ale nie ignorant, mający naprawd� spor� wiedz� na temat wschodu, a ju� szczególnie znawca wojny w Wietnamie no i oczywiście “Vancuver i okolice�.

Mieszkam w Luang Nam Tha w najtańszym hotelu, w którym mieszkaj� tylko Chińczycy. Ja jestem jedynym turyst� ( Chińczycy robi� tu jakie� interesy ) Na początku myślałem że nie ma w tym nic złego, ale szybko zaczynam czu� si� tu głupio. Nikt nie mówi po angielsku, a Chińczycy nie mówi� nawet po laotańsku, oprócz słowa sabadi. W ogóle strasznie s� wieczorami hałaśliwi. Najpierw słyszy si� co� w rodzaju panicznego wrzasku, potem zaczyna si� potok wykrzykiwanych,w tempie karabinu maszynowego dziwacznych dźwięków damskich i męskich. Subtelna i złożona natura dialektu mandaryńskiego czy te� kantońskiego musi mi by� objawiana właśnie w środku nocy, w tym hoteliku z dykty. Nie można za bardzo tu odpocząć poniewa� zdaje si� że pan Peng i pani Peng właśnie doszli do tego etapu pożycia małżeńskiego, w którym należy si� podsumowanie razem przeżytych lat. No cóż nie pogadam sobie z nimi, jedyne towarzystwo na jakie mog� si� zda� do kilka gekonów na suficie mojego pokoju. S� strasznie płochliwe i panikuj� zawsze na widok samego mojego cienia. Lubi� je jednak bo oddaj� mi przysług� likwidując nieliczne ale jednak pojawiające si� ju� komary i inne godne pożałowania towarzystwo różnych stworów które nocami wnika tu z nadziej� jak sądz�, zaaplikowania mi jakiego� egzotycznego choróbska.

Pożyczam chiński rower i jeżdżę po okolicy. Dopiero teraz odkryłem całą frajd� jazdy rowerem w kraju, gdzie nie musisz obawia� si� że najedzie na Ciebie co drugi samochód. I jeżdżę tak cały dzie� po mieście które ciągnie si� na 10 km ( nie żeby było wielkie, po prostu buduj� je wzdłu� drogi ) i po okolicznych wioskach Thau Dam. Poniewa� pogoda jest piękna, łatwo dozna� uczucia całkowitej beztroski i sielanki. Mija si� grupki dziewcząt powracające gromadami ze szkoły na rowerach, do których macham ręk� i one mi odpowiadaj�, wjeżdżam do wioski gdzie wszystkie dzieci krzycz� : sabadi ! i te� machaj�, wyprzedzam jakąś park� na skuterze i te� si� pozdrawiamy. I świat jest piękny. Dojeżdżam na przysta�, gdzie usiłuje dowiedzie� si� co� na temat łodzi do Huay Xay ( złe wieści, nikt poza mn� si� nie wybiera, a samemu za drogo ) i odnajduje tam bambusow� pust� knajpk�. O jakże miło jest posiedzie� nad rzeczk� w cieniu palm, a jeszcze jaki� gość brzdąka na gitarze. I jest jak na Hawajach !

Wracam wieczorem i zaglądam po drodze do świątyni niedaleko lotniska. Tam wśród mnichów spotykam rudego Amerykańca z Nowego Jorku. Zosta� na dłużej w Nam Tha i uczy mnichów angielskiego. Jestem zszokowany poziomem jego laotańskiego, ten gość w zasadzie mówi bardzo płynnie, cho� jak przyznaje uczy si� tylko 3 tygodnie. Mówi że nie jest to trudne jak si� obcuje na co dzie� z tym językiem. Zreszt� to zdolny gość, zna te� japoński i tajski, a ten ostatni jest tak podobny do laotańskiego jak czeski i polski.