Zotheid overal
Het is echter zo langzamerhand tijd om naar Homerisch voorbeeld de hemelbewoners te verlaten en weer naar de aarde af te dalen en te onderzoeken hoezeer daar niets vrolijks of gelukkigs gebeurt zonder mijn toedoen. In de eerste plaats ziet u met hoe grote voorzienigheid moeder Natuur die het mensengeslacht schiep, ervoor gewaakt heeft dat nergens de specerij der dwaasheid ontbrak. Immmers, indien volgens de definities van de Stoa wijsheid niets anders is dan zich laten leiden door het verstand, dwaasheid daarentegen het zich laten beheersen door zijn gevoelens - welnu, heeft Jupiter ons niet veel meer gevoelens dan verstand geschonken opdat het leven der mensen niet volkomen ongelukkig en somber zou zijn?
Je zou het als het ware kunnen vergelijken met een half ons tegenover een pond. Bovendien heeft hij het verstand naar een klein hoekje in het hoofd verbannen en de hele rest van het lichaam aan de emoties overgelaten. Vervolgens heeft hij tegenover dat ene verstand als het ware twee zeer onstuimige potentaten geplaatst: de toorn die in onze borst de burcht bezet houdt en zelfs de bron van het leven, het hart; en de begeerte wier rijk zich ver uitstrekt, helemaal tot aan het geslacht. Wat het verstand tegenover deze dubbele troepenmacht vermag, blijkt duidelijk uit het dagelijks leven der mensen: terwijl het verstand zich hees schreeuwt - het enige wat het kan doen - en regels voor een zedelijk gedrag formuleert, wensen zij hun koning aan de galg en schreeuwen nog veel hatelijker kreten, totdat het tenslotte, ook hierdoor afgemat, het opgeeft en capituleert.
[Erasmus]