Zonder vermomming
Trouwens, waarom moest ik dit eigenlijk nog zeggen, alsof niet op mijn gezicht, op mijn voorhoofd - zoals men zegt - voldoende duidelijk te lezen staat wie ik ben; alsof niet, indien iemand zou bezweren dat ik Minerva of de wijsheid was, dat enkel door me te bekijken zou kunnen worden weerlegd, ook al hoorde men mijn woorden niet - toch de betrouwbaarste afspiegeling van de geest. Bij mij helpt geen make-up en mijn gezicht drukt niet iets anders uit dan ik in mijn hart stilletjes denk. Ik ben in alle opzichten mezelf, zozeer dat zelfs zij mij niet kunnen negeren die zichzelf het meest de rol en titel van 'wijze' toemeten en rondwandelen als 'apen met een gouden ring' of ezels in een leeuwehuid. Hoe ijverig ze zich ook vermommen, ergens steken hun lange oren eruit en verraden de Midas. Dit is toch wel een verdraaid ondankbaar slag mensen die hoewel zij geheel bij onze partij horen, zich niettemin tegenover de massa zo generen voor die betiteling dat ze die naar alle kanten anderen als een erg scheldwoord voor de voeten gooien. Zullen we daarom deze lieden omdat ze in wezen zeer dwaas zijn, maar zo wijs als Thales willen schijnen, niet met het volste recht 'waanwijs' noemen?
[Erasmus]