| JOCS AM Y SAESON - 2 |
|
| Yn ol i'r tudalen hafan |
| SAIS YN GWNEUD FFAFR Sais mewn gwesty bach yn mynd i'r lolfa a tharo switsh y golau. Ond thicia hi ddim. Tywyllwch llwyr. Dyma fe'n mynd i gwyno at Mrs Jones. "O, mae'r bylb wedi chwythu, siwr iawn," meddai. "Wnewch chi ffafr i fi? Dyma'r bylb newydd - wnewch chi ei newid e? Mae'r golau yn rhy uchel i mi." Dyma'r Sais yn gorfod gwneud y ffafr. Fel arall bydd rhaid iddo aros yn y tywyllwch. Mae'n llusgo cadair i ganol y stafell. Pan �w e ar fin dringo arni, sylwa'r wraig ar esgidiau brwnt y Sais. "Arhoswch funud," meddai, "gadwch i fi rhoi shiten o bapur newydd dros sedd y gadair yn gynta'". Ond dyma'r Sais yn dringo ar y gadair ac yn dweud - "Sdim rhaid. Edrychwch! W i'n gallu cyrraedd y golau yn hawdd hebddi." |
| ENW'R MAB Cymro, Gwyddel a Sais yn s�n am eu teuluoedd. Meddai'r Cymro, "Cafodd 'y mab 'i eni ym mis Mawrth, a chan mai Gw�l Dewi Sant yw Mawrth y cynta, penderfynes roi'r enw Dewi arno." Meddai'r Gwyddel, "Cafodd 'y mab inne 'i eni ym mis Mawrth hefyd, a chan mai Gw�l Badrig yw Mawrth yr ail ar bymtheg, penderfynes roi'r enw Padrig arno." Meddai'r Sais -" Cafodd 'y mab inne ei eni ym mis Chwefror." "Do fe wir?" meddai'r Cymro. "A beth yw enw dy fab dithe?" "Crempog." |
| Y SAIS A'R GORILA BENYW Sw Cenedlaethol Cymru yn Llandrindod yn prynu gorila benyw. Ond ar �l mis mae'r epa yn dechrau mynd yn strancog ac anystywallt. Mae hi'n gwrthod bwyta, ac yn rhedeg o gwmpas y caetsh a thindaflu. Mae'r milfeddyg yn ei harchwilio a gweld ei bod yn boeth. Rhaid cael cymar iddi ar fyrder, ond nid oes yr un ar gael. Mae Sais bach yn gweithio yn y sw, yn glanha�'r caetshis. A dyma reolwr y sw yn meddwl, "Wel, Sais yw e wedi'r cyfan; efallai hoffai fod yn gymar i'r gorila." Dyma fe'n galw'r Sais i'r swyddfa ac yn cynnig iddo'r cyfle o ymgydio �'r gorila am bum cant o bunnau. Wrth lwc, mae'r Sais yn lled fodlon ar y cynnig, ond mae'n dweud y bydd yn rhoi ei benderfyniad terfynol y diwrnod wedyn. Y bore wedyn, dyma fe yn �l i'r swyddfa. "Wel", meddai'r Sais, "rw i'n derbyn y cynnig. Ond o dan dri amod. Yn y lle cyntaf, dw i ddim am ei chusanu hi." "O'r gorau," meddai rheolwr y sw. "Does dim rhaid i chi ei chusanu." "Ac yn ail, os rhoiff hi enedigaeth, ddylai f'enw ddim ymddangos ar y dystysgrif eni." "Popeth yn iawn," meddai rheolwr y sw. "Fydd neb yn gwybod taw chi'r yw'r tad. Ond beth yw'r trydydd amod?" "Rhaid i chi aros wythnos, imi gael dod o hyd i'r pum cant o bunnau yn rhywle". |
| NOSON YN Y TAFARN Sais sydd yn byw mewn bwthyn ar y mynydd yn yfed ar ei ben ei hun yn nhy tafarn y pentre. Mae'r tafarnwr yn galw am i bawb orffen yfed. Dyma'r Sais yn yfed ei lasaid o gwrw ar ei dalcen, rhoi'r gl�s i lawr ac yn codi. ac yn cwympo ar ei hyd. Ceisia sefyll, ond mae'n amhosibl - mae'n cwmypo ar ei hyd unwaith eto. Mae'n penderfynu cropian allan i awyr y nos i gael sobri dipyn bach. Mae gwynt oer y mynydd yn rhoi nerth iddo, ac mae'n codi unwaith eto, ond yn cwympo ar ei hyd ar unwaith. Does dim amdani ond cropian dros Yr Heol Fawr, i lawr i bont y nant, ac i fyny l�n y myn�dd i'w fwth�n. Wrth ddrws y ffrynt, mae'n ceisio sefyll eto, ond dyma fe'n yn cwympo fel o'r blaen. Cropian i fyny'r st�r a wnaiff a mynd i'w wely. Mae e'n cysgu yn sownd hyd y bore. Ond mae'n deffro yn sydyn. Mae ei wraig yn ei ysgwyd yn ddidrugaredd, yn amlwg wedi mynd i natur. Mae hi'n gweiddi arno, "Ddywedaist ti taw i'r sinema yn y pentre yr oe't ti'n mynd, ond yn y tafarn oe't ti trwy'r nos yn llanw dy hen fola tew � chwrw, ych a fi!" "Dyw hynny ddim yn wir o gwbl," meddai. "Dw i wedi addo i ti na fyddwn i ddim yn mynd i'r hen dy tafarn 'na byth eto." "Wel, mae'r tafarnwr newyd ffonio i weud dy fod di wedi gadael dy gadair olwyn yno!" |
| SAIS YN CEISIO DEALL Sais sydd newydd brynu ty mewn pentre yng nghefn gwlad Cymru yn mynd i'r ty tafarn. Mae Cymry'r pentre - yr ychydig sydd ar �l, hynny yw - yn edrych ar yr eisteddfod ar y teledu. "Dw i'n deall dim," meddai'r Sais yn iaith ei gydgenedl. "Rych chi wedi gwylio'r corau meibion yno am awr, a mae pob un wedi canu'r un g�n." Mae Twm yn un da gyda'r Saeson, am fod llawer o amynedd ganddo. Mae'n esbonio taw cystadleuaeth yw hi, a bod y corau yn ymarfer am wythnosau cyn yr eisteddfod, ac yn lle oferu yn y tafarn, maen nhw'n mynd i ryw gapel neu neuadd bentre bob nos ac yn canu'r darn drosodd a throsodd nes ei gael yn iawn. "Tipyn o waith, te," meddai'r Sais. "Lladdfa yw hi, achan, lladdfa!" "Pam maen nhw'n ei wneud, felly?" meddai'r Sais. "O wel, mae'r c�r gorau yn ennill gwobr." "Wel, w i'n deall hynny, wrth gwrs," meddai'r Sais, "ond pam mae'r lleill yn ei wneud?" |
|
|