| 4.2 Knelpunten op de Vlaamse rolstoelmarkt De verschillende overheidsinstanties, zowel op federaal als op gewestelijk niveau, beweren de rolstoelmarkt vrij te laten. Artikel 27 van de Wet op Geneeskundige Verzorging en Uitkeringen (Wetboek Sociaal Zekerheidsrecht 1994) stelt dat elke pati�nt zijn verstrekker vrij moet kunnen kiezen. De Overeenkomst stelt expliciet dat geen verstrekker een consument mag be�nvloeden een bepaald merk of type rolstoel te kiezen. Toch legt de overheid een aantal beperkingen op. In het eerste hoofdstuk werden de criteria voor terugbetaling reeds besproken. Er zijn strenge producteisen en er wordt een prijs vastgesteld per nomenclatuurnummer. Noch het product, noch de prijs zijn dus �vrij�. Ook andere marketingcommunicatie-instrumenten, waaronder distributie en reclame, worden wettelijk streng gereglementeerd. Dit werd reeds uitvoerig besproken in hoofdstuk twee. Deze strenge reglementeringen hebben nadelen voor alle marktpartijen. De nadelen voor consument, verstrekker en producent zullen verder besproken worden. 4.2.1 Implicaties voor de consument De rolstoelgebruiker zelf heeft er het raden naar wie welke rolstoelen produceert, wie deze verstrekt en welke stoelen voor terugbetaling in aanmerking komen. Ik ben nu zelf vijf jaar volledig rolstoelafhankelijk, en op geen enkel moment heeft men mij die informatie meegedeeld. De consument moet zelf op zoek gaan naar de producenten en de erkende verstrekkers. Dit is geen makkelijke taak omdat hun namen beschermd worden door de wet op de privacy. Zoals uit de bespreking van het marktonderzoek bij rolstoelgebruikers al duidelijk bleek, ontmoet de rolstoelvraag het -aanbod meestal door toedoen van andere instanties. Het marktonderzoek toonde ook dat de rolstoelgebruikers onvoldoende het onderscheid kunnen maken tussen namen van verstrekkers, merken en modellen. Ik vermoed dat de moeilijkheid om gegevens van producenten en verstrekkers te bekomen aan de oorsprong ligt van beide fenomenen. De consument weet niet, of toch niet voldoende, wie iets aanbiedt op de Vlaamse rolstoelmarkt. Hij kan dus ook niet achterhalen wat er allemaal wordt aangeboden en met welk type rolstoel hij het best is gediend. Uiteraard zullen verstrekkers, als ze eenmaal gevonden worden door de consument, een maximale klantentevredenheid nastreven om lange-termijn relaties op te bouwen en mond-tot-mond reclame te bevorderen. Hiervoor zullen zij de consument optimaal informeren. Men kan echter niet van een verstrekker verwachten dat hij de namen van zijn concurrenten of producenten met wie hij zelf een minder goede verstandhouding heeft, bekend maakt. |
| 4.2.2 Implicaties voor de verstrekker Voor de verstrekkers is het onmogelijk na te gaan wie een rolstoel nodig heeft. De pati�ntengegevens worden streng beschermd door de wet op de privacy. Dit is echter geen slechte zaak. Als rolstoelgebruiker stel ik het persoonlijk ten zeerste op prijs dat niet iedereen zomaar kan achterhalen welke aandoening ik precies heb zonder dat ik daar expliciet de toestemming voor geef. De verstrekker kan dus niet weten welke personen tot zijn doelgroep behoren om hen duidelijk in te lichten. Waar de verstrekkers de consumentenvraag dan wel kunnen ontmoeten doen zich vaak monopolistische situaties voor. Deze zullen nader besproken worden in 4.3. Hoe de verstrekker beter op de hoogte kan worden gebracht van zijn doelgroep, om deze optimaal te informeren, wordt nader toegelicht in de beleidssuggesties die ik geef onder 4.4.2. 4.2.3 Implicaties voor de producent Ook voor aanbieders is de Belgische markt niet erg aantrekkelijk. Toen ik, in het kader van deze thesis, buitenlandse producenten contacteerde meldden sommigen mij dat zij niet naar Belgi� exporteren omdat de papiermolen hier de constante innovaties van hun bedrijf niet kan volgen. Wel hebben enkelen hun rolstoelen in het gamma van Nederlandse en Duitse verstekkers die dan op hun beurt contact hebben met de Belgische markt. Voorbeelden hiervan zijn onder andere Melrose Wheelchairs uit Nieuw-Zeeland, die invoeren via Double Performance in Nederland en Mogo Wheelchairs uit de Verenigde Staten, die onze markt niet aandoen. Het bestuursblad van het KVG: �De Vaart� (2001), meldt dat de Belgische overheid in 2001 een bezwarend advies van de Europese Commissie kreeg. Twee voorwaarden voor terugbetaling gelden enkel voor buitenlandse, en niet voor Belgische producenten. Voor hen moet er een verdeler in ons land zijn en moeten alle voorwaarden met betrekking tot de bevoorrading van onderdelen voldaan zijn. Dit is volgens de Europese Commissie belemmerend voor het vrij verkeer van goederen in Europa. Hoe er gereageerd werd op die klacht was niet te achterhalen, aangezien de overheid geen dossier kan openbaar maken zolang dit nog in behandeling is. |