| Last updated: November 22, 2005 |
| Voor de eerste maal in mijn Koreaans avontuur heb ik een Koreaanse begrafenis 'mogen' meemaken. Niemand die ik direct kende, maar wel indirect, namelijk de vader van Professor en thesis promotor Paik Jin-Hyun is plots komen te overlijden vorige week maandag. Je zou denken dat dat geheel tot het priveleven van die professor behoort en dat studenten daar zo weinig mogelijk mee te maken zouden hebben. Jedoch, het gaat er hier nogal anders aan toe dan onder Vlaamsche kerktorens. Eerst en vooral moet de dichte familie volgens de traditie drie dagen waken bij het altaar van de overledene. Dit gebeurt in een speciale afdeling van het ziekenhuis. Elke overledene heeft een altaar in een kamertje en ernaast is dan een kamer waar gasten die hun deelneming komen betuigen te ontvangen met rijstcakejes en drankjes. De dichte familie mag gedurende die drie dagen dat mensen bij dat altaar hun medeleven komen betuigen, dus niet slapen en het is hun opdracht de gasten te bedienen. Nogal lastig dus om zo wakker te blijven, maar wel veel gelegenheid om na te denken en te rouwen... Zoals het van elke student, vooral diegene waarvan prof. Paik promoter is, werd blijkbaar verwacht dat hij of zij het altaar ging gaan begroeten, zodoende ben ik met Paul (zijn Koreaanse naam weet ik eigenlijk niet. Paul is een student die lang in de states heeft gewoond en nu in Korea terug is om zijn masters te halen), naar dat mortuarium gegaan. Mijn netste zwarte kleren bij elkaar gezocht dus, maar toch iets vergeten: je moest daar je schoenen uitdoen en ik liep toch wel in paars-wit gestreepte kousen rond (neen, niet naar Club Anderlecht verwijzend, dat is gewoon toeval). Ik was heel zenuwachtig want ik wist dat enige blijk van mijn normale reactie bij triestige dingen (ongecontroleerde lachbuien), me voor eeuwig in het discrediet van mijn prof zouden kunnen brengen. Zo vlug ik dus kon maar heel diep gebogen voor het altaar en mijn prof met zijn broers en dan snel naar het kamertje ernaast. Het was eigenlijk een vrij gezellige boel daar. Mikyong en andere studenten waren er ook om er te 'helpen'. tja (drankjes en rijstcakejes uitdelen) en er gingen ook een aantal studenten er de nacht spenderen om de familie te steunen in hun wake. Niet meteen iets dat je bij ons zou doen en ik voelde me al raar bij mijn prof's vader's wake aanwezig te zijn, laat staan dat ik er met heel zijn familie ging waken. De hele bedoening heeft wel een hele indruk op me gemaakt. In belgie ben je meestal bezig de begrafenis en zo voor te bereiden en dringt het pas na de kerkdienst door dat er iemand weg is en dan ben je alleen om te rouwen. In zekere zin is de Koreaanse traditie misschien iets 'leuker' omdat het tijd geeft om te verwerken en er zijn mensen om je heen. Langs de andere kant kan je echt niet alleen zijn met je verdriet drie dagen lang.. en drie dagen zonder slaap is natuurlijk superlastig.... |
| Koreaans heengaan |
| Eindelijk weer een beetje vliegen in de lucht en hup met de benen |
| ...en vooral ook veel pijlijden want het was van de fantast in Gent geleden dat ik me nog es in het dansen had geworpen. Zaterdag dus terug in de zaal met overal spiegels en 'barr'en' en gladde vloer: mijn eerste klassieke balletles in Korea. En dan nog wel in het Korean national Ballet - institute in Seoul Arts Center, in level 2 (van de twee levels). De stem van Joke Quaghebeur en de vent van academie-gent die fan was van Bill Withers, klinken de hele tijd in mijn hoofd waar ik moet op letten en maar goed want de lerares spreekt alleen maar Koreaans. Gelukkig is Juyong er om me af en toe wat toe te fluisteren... |
 |
 |
 |
| De 'Oe is't met Beth?' - pagina |
 |
|
|
 |
|
|
| Seminarie mensenrechten in Noord Korea |
| De voorbije twee dagen had ik het grote privilige het seminarie voor mensenrechten in Noord-Korea van de National Human Rights Commission of Korea bij te wonen. Er waren heel wat hooggeplaatste personen. Ik mocht er zijn in de hoedanigheid van intern of PeaceNetwork (CNPK). Je moet weten dat onze NGO vrij klein is in Korea. Tussen al die hoge pieten voelde ik me dus niet al te zeer op mijn gemak. De UN special rapporteur voor DPRK mensenrechten was er en nog enkele andere UN mensen, ambassadeurs (de Belgische incluis!) en nogal wat mensen van Human Rights commission natuurlijk. |
| Belgie Korea relaties |
| De premier in Seoul. Lees het artikel hier |
| Er is hier weer vanalles gebeurd, vooral dan op het schoolvlak. Veel presentaties gehad waarvan sommige slecht, andere goed. Er was ook Kingsday op nov. 15, neen niet van Korea maar wel van Belgie! Een festiviteit dat normaal in Belgie altijd aan me voorbij ging maar dat hier op de ambassade wel trouw ieder jaar wordt gevierd met een groots en uiterst lekker buffet! Copieus en delicieus gegeten en vooral ook gedronken. Bernard, de enige Belg in onze leeftijdscategorie die we hier al ontmoet hadden, was er niet, maar er was ander Belgisch volk om een entertainende avond te hebben: Werner, Siemens guy en fervent duiker (Piet had weer goesting zijn biezen te pakken en tropischer oorden op te zoeken), Piet (en ook uit Brugge-Varsenaere!!!) de eerste secretaris op de ambassade en nog vele anderen, niet allemaal Belgen zelfs... In ieder geval een leuke avond gehad. Nu back to school want vrijdag is er thesisproposal voor mijn driekoppige committee! |
| Kingsday en zo... |
| De eerste sneeuw in Korea dit jaar onder mijn voeten kraakte en voor even wilde ik dat de weg naar huis niet zo sterk verlicht was want door al de straatverlichting zag de sneeuw oranje... TONEEL again van BHproductions, Engels-Iers-Australisch toneel in Seoul. Dit keer is het een stuk over 2 crazy en hysterische koppels. Door al de vrede-in-Korea-en-andere-bezigheden-perikelen heb ik mijn rol wat gelimiteerd en ben ik terug een bakkersvrouw! Niet op de planken deze keer maar wel achter de collissen bezig met het bakken van taarten, fish 'n chips en patatten die dan op scene gebruikt worden. De taart dient gelukkig enkel als decorstuk. Door gebrek aan fruit heb ik ze moeten vullen met niet alleen bananen en sinaas maar ook de pellen uit de vuilnis! |
 |
| Proficiat aan deze dame op de foto! 80 jaar en nog steeds een kranige madam! Up de gezondheid! |