Nepal

Hier is dan eindelijk de volgende nieuwsletter het heeft een tijdje geduurd maar we willen niet te vaak schrijven, er moet wel wat gebeurd zijn en dat is er.

We hebben de westelijke grens naar Nepal genomen en dat is ons goed bevallen de grens overgang ging zoals het eigenlijk altijd zou moeten, vriendelijke mensen, geen bagage controle, en alles werd vlot afgewerkt we kregen tot onzer verbazing van de Indiërs zelfs thee aangeboden kortom het was prima. 
De grensovergang ligt in een kleine vallei waar het asfalt stopt en plaats maakt voor grote los liggende keien, zolang je rijdt gaat dat prima, maar we moesten dus stoppen en Leon vergat de motor in de een te zetten en stapte af, ja en dan wil zo'n fiets wel de heuvel afrollen, net op tijd kreeg hij hem weer onder controle maar een paar zweetdruppels op het gezicht waren zichtbaar.

De Terrai waar we tot aan Katmandu doorheen wilden rijden is een echte aanrader heuvelachtig landschap, bossen en weinig verkeer op de nog steeds goede weg, we schrijven dit in 2001 en de weg is aangelegd door Indiërs, dus hoelang de weg goed is weten we niet. Eindelijk konden we na India gewoon aan de kant van de weg zitten zonder tig mensen om ons heen die vaak alleen maar staren en niets zeggen. (maffe gewaarwording trouwens). We reden door een stuk van het Nationale Natuurpark "Bardia" heen, je krijgt daar een aantal minuten voor en wordt aan de uitgang van het park gecontroleerd of je er inderdaad uit bent gekomen. Dit heeft niets te maken met de roofdieren die hier rondlopen maar meer met het feit dat het park entree heft. We waren onder de indruk van het park en besloten een paar dagen in het park te verblijven, er zijn in de bufferzone diverse guesthouses en er is een klein dorp waar etenswaar gekocht kan worden.
De weg er naar toe is een belevenis op zich; 14 km. gravelroad, een rivier waar we door heen gereden zijn en de diverse houten bruggen zorgen voor het toetje.
We wilden naar het Forrest Hideaway Lodges toe -aangeraden door de Loney Planet- de manager zou een schotse vrouw zijn we hebben haar niet ontmoet, zij was een paar dagen naar Katmandu toe.
Op een zekere morgen zijn we gaan wandelen, eerst naar het dorp en vervolgens door de bufferzone om terug naar de lodge te komen. Leon "wist" de weg wel en we volgden een zandweg, we zagen een kudde reeen. Na een paar kilometers dronken we langs de kant van de weg wat water toen een Jeep ons tegemoet reed, het is misschien een slim idee om hun even de weg te vragen zei Jolanda. Leon hield de Jeep aan, zij vertelden ons dat we verkeerd liepen, spring maar achterin dan breng ik jullie wel even zei de man. De groep had hun werkterrein precies naast onze lodge en onderzocht het gedrag van de roofdieren, hij vertelde tot slot nog even fijntjes dat we geluk hadden gehad, 5 minuten verder lopen, zat namelijk een tijgermoeder met haar jongen, soms heb je geluk en soms heb je pech zal ik maar zeggen.

We zijn -nu onder begeleiding van een gids- het park in geweest, helaas geen tijger gezien -alweer niet- wel de verse pootafdrukken en een uitgepoept zwijntje. Er moeten 60 tijgers zijn (het aantal neemt nu weer toe nadat uitvonden was wie er achter de stroperij zat -een hoge militair-) maar als de tijgers mensen horen maken ze dat ze weg komen.Wat we wel gezien hebben; zijn ooievaars ook de zwarte, diverse roofvogels, reeen, zeer veel andere vogels, waaronder de ekster, twee drongo's -ook degene met de lange staart en aan het eind van de staart de krul- En een wilde olifant die na een achtervolging door het hoge olifantegras tevoorschijn kwam in een droge rivierbedding. We hebben ons goed vermaakt in het Bardia park, maar op een gegeven moment moesten we weer verder.
Lekker terughobbelen over de gravelroad, de rivier doorwaad  en we waren weer op de grote weg naar Kathmandu. 

Kathmandu lag nog een dikke zeshonderd kilometer van ons vandaan en we besloten dan ook om er een aantal dagen over te doen.

We kwamen na Muggling bij een schitterend ressort, voor de gein toch even de prijs vragen, het was slechts 60$ voor een nacht incl. zwembad dat niet te gebruiken was in verband met het koude water. De manager zag aan Leon's gezicht dat hij geen interesse had en liet de prijs naar 30$ zakken. De bungalow zag er inderdaad schitterend uit, alles erop en aan, toch maar even met Jolanda overleggen. Haar antwoord was heel duidelijk "laten we maar een keertje gek doen en de bungalow nemen". Na een heerlijke door zonne-energie verwarmde douche liepen we door ons ressort -andere gasten waren er niet- ze hadden een uitstekend restaurant voor onze hongerige magen. Helaas konden we ons dit maar voor een nachtje veroorloven en gingen we de volgende dag door naar Kathmandu.

Kathmandu ligt in de Kathmandu vallei en heeft dan ook geen zicht op de besneeuwde bergen, een van de hoogtepunten van Kathmandu ligt net onder de wijk Thamel -het toeristencentrum van de stad- Durban Square (het koningsplein). Op dit plein staat het grote koningspaleis en hebben de verschillende koningen tempels gebouwd, gewijd aan verschillende goden, de meeste in Pagode stijl. Een van de tempels heeft de complete Kama Sutra uitgehakt in de balken rond het dak. Ja van dat reizen steek je nog eens wat op.

Jolanda, die drie jaar geleden al in Kathmandu was geweest, herinnerde zich nog precies hoe naar Thamel te komen  zo stonden we voor Durban Square en zo reden we naar het Tibet Guesthouse waar we een poos wilden blijven. We kregen daarom de kamer goedkoper en betaalden 6,5$ voor een nacht, wel een ligbad en een goede TV zodat we eindelijk de video opnames konden bekijken.
Tevens hadden we een kamer aan de straat kant en konden we op het balkon het straatleven bewonderen. Zover niet gek zou je denken. De ommekeer begon al na een paar dagen, we hadden al drie dagen geen heet water gehad en hadden daar flink over geklaagd, de manager bood ons een korting van 20% over de eerste vijf dagen aan. 
Tevens werd Leon weer eens ziek, je kan er niets aan doen natuurlijk maar het blijft vervelend dat het steeds dezelfde persoon is. Opnieuw hoge koorts, schijterij en een lamlendig gevoel. Na vijf dagen kwamen de pillen er weer aan te pas, tropische diaree is gevaarlijk vandaar. De pillen deden hun werk goed en Leon knapte weer aardig op, s'nachts niet meer eruit en vanwege de herrie op straat deed Jolanda haar oordoppen eens  in om een nacht goed te kunnen slapen. 
Dit was de nacht dat Jolanda voor het eerst vergat om de geldbuidel mee het bed in te nemen (met deze "gekke" gewoonte heeft Leon haar een half jaar zitten pesten!)
 Rond drie uur 's morgens werden we beiden wakker van geschreeuw op de gang en de telefoon die overging. Leon nam op en verstond iets als; thieves, men on balcony. Jolanda kwam het bed uit en we openden de deur, diverse mannen stormden de kamer binnen "is hier een dief" werd er in het engels geschreeuw nee, nee, we liggen te slapen en er is niemand hier antwoordde Leon. De man keek onder het bed en schreeuwde "hier is er een" en trok tot onze verbazing een kerel onder het bed vandaan, je snapt, we schrokken ons een ongeluk!. 
Hoe is hij binnen gekomen was onze vraag door het badkamer raam was het antwoord. Hij had een gat in het muskietengaas geknipt en het binnenraam open gekregen. 
Hij heeft de geldbuidel zei Jolanda, de buidel werd teruggevonden maar de net gisteren gehaalde ruppees waren verdwenen, waar is het geld werd er geschreeuwd, de dief gaf onmiddellijk de ruppees terug, nu de pasjes nog, deze werden teruggevonden in de badkamer. Leon was zo kwaad en gaf de inbreker een knal voor zijn kop, dat luchtte in ieder geval op. Terwijl de inbreker een genadig pak slaag kreeg van de politieagenten en de bewakers van het hotel, zocht Jolanda ondertussen of er nog meer weg was. 
De inbreker werd samen met zijn maat -die nog op het balkon stond- naar beneden afgevoerd, Leon liep mee naar beneden, ondertussen kwam Jolanda tot de ondekking dat de dollars ook weg waren en riep dit vanaf het balkon, de dollars, waar zijn onze dollars, de briefjes van honderd kwamen direct uit de politiewagen maar de kleine biljetten hebben we nooit meer terug gezien. Ook Leon's horloge kwam direct terug uit de politiewagen zonder de boeven te hebben gefouileerd. Het spul ging naar het politiebureau en wij richting bed, Leon kon nog een paar uur slapen maar Jolanda deed geen oog meer dicht.

De volgende morgen wou de manager het hele verhaal horen en hij verzekerde ons dat het geld terug zou komen -wij hadden zo onze bedenkingen- maar we gingen naar het politiebureau en zagen daar hoe de criminelen behandeld werden, ze zaten gehurkt en moesten tijdens het luchten als kikkers hupsen over de binnenplaats, als ze even ophielden dan kregen ze klappen met de wapenstok. De inspecteur was er niet zodoende kregen we geen gesprek, maar wel het cellengedeelte te zien, een hok voor twaalf of meer gevangen, geen ramen geen bedden en het was er vochtig, geen plek om te verblijven lijkt me, de gevangen werden terug het hok in geslagen. 
We moesten om elf uur maar terug komen, om elf uur ook geen inspecteur, dus geen gesprek. Morgen een gesprek met de inspecteur was de afspraak. 
We wilden weg van Tibet guesthouse en zochten de volgende dag naar een ander hotel, we wilden via de manager betalen omdat we reeds vermoeden dat de rekening wel eens niet zou kunnen kloppen, de volgende dag was de manager vertrokken en niemand wist waar hij was. Dus geen gesprek geen manager en geen dollars.
De dag erop was de manager er weer en we vroegen om een aangepaste rekening, tot onze stomme verbazing rekende hij gewoon de nacht van de inbraak mee en wist niets meer van de belofte over de twintig procent, hij kon dat nooit beloofd hebben want de kamer was al zo goedkoop, dit werd echt te gek en we trokken de man zowat achter zijn bureautje vandaan, geen geintjes meer, de man begon allerlei kleuren te vertonen en had de situatie niet meer in de hand, het werd nu tijd voor de grote baas, deze zag het probleem wel en alles was snel opgelost, we kregen wat we wilden -een aangepaste rekening- en konden Tibet Guesthouse verlaten. Nu zitten we in Acme guesthouse voor minder geld, geen tv, geen straat lawaai en een douche die we delen met anderen, maar het bevalt ons driehonderd procent beter. Dus ben je in de buurt vergeet Tibet guesthouse maar.

Na 21000km op de teller was het dan eindelijk zover om de reeds lag meegesleepte achterbanden -vanaf Griekenland- te vervangen. Op de parkeerplaats van het hotel en onder supervisie van een hulpvaardige Engelsman (Connor Carson) werden de achterwielen verwijderd. De lessen die we van Rinus -de monteur waar we de motoren hebben gekocht- kwamen nu goed van pas. Jolanda wilde -en deed- het meeste werk terwijl Leon het filmen en foto's maken op zich nam. De achterband afhalen was het meeste werk, de buitenband wou niet van de velg loskomen en uiteindelijk brachten de lange bandenafnemers van Connor uitkomst. Het opleggen kostte minder moeite en het wiel kon terug in de motor. Leon kon aan het werk en nam zijn fiets onderhanden gelukkig was het die dag niet zo heet -beter dan Bangkok- en na een aantal uren was ook deze motor klaar.

We hebben ook nog wat leuks gedaan na de hierboven geschreven geschiedenis en dat was naar de monkeytempel gaan, een leuke wandeling van 2 km. en vervolgens komen de trappen, inderdaad erg veel apen die alles -vooral het eten- goed in de gaten houden, dit is de enige  tempel waar het Boedisme en het Hindoeïsme hand in hand gaan, zeker een bezoekje waard. 

 Pashupatinath ligt vijf kilometers van Kathmandu, het is een tempelcomplex waar de crematies worden gehouden aan de heilige rivier, grote stapels hout liggen gestapeld op de ghats voor de crematie. Aan de rivier wonen in kleine huisjes mensen die op hun crematie wachten. Op moment dat we daar waren werden drie mensen gecremeerd, vooral het kinderlijkje greep ons erg aan. Je kunt aan de overkant van de rivier het een en ander bekijken zonder dat je gelijk een "Story" fotograaf wordt.

Dakhsankali is zeker interessant om heen te gaan, hier worden dierenoffers gebracht aan de godin Kali. Het ligt 25 kilometer van Kathmandu, we zijn op zaterdag gegaan, met de locale bus en dat was 1,5 uur (krom) staan, zo vol was de bus met Hindoes op weg naar deze offertempel. Er worden  voornamelijk hanen, kippen en geiten en mandjes bloemen, kleurpoeder en rijst geofferd. Het is een drukte van jewelste, mensen wachten in lange rijen op hun beurt, de dieren worden voordat de kop eraf geslagen wordt gewassen in een"vijver" waar anderen hun kinderen of hun eten aan het wassen zijn. Het eigenlijke offeren is moeilijk te zien -gelukkig maar- het is te druk  iedereen loopt te dringen om aan de beurt te komen (bovendien wilden we een "nette" afstand houden en dit zeer locale gebeuren niet verstoren).

Bangkok komt steeds dichterbij het is niet mogelijk om door Birma of China te rijden -100 dollar voor een dag voor een motorfiets- en omdat Nepal niet aan zee  ligt moet er gevlogen worden. We hadden van verschillende andere bikers gehoord dat hun ervaring met World Link Freight goed was  en we hebben dan ook om die reden deze cargo maatschappij genomen.
We hebben erop gestaan dat de motoren met hetzelfde vliegtuig als ons zouden worden gevlogen wat ons ook is beloofd. Het is niet goedkoop alles inbegrepen zijn we zo'n f3500,- kwijt, hier zitten dan de kratten bij en de 2 enkele reizen van Kathmandu-Bangkok bij.
Het inkratten moesten -en wilden- we zelf doen, de motoren werd op de bodem van het krat gereden en het werk kon beginnen; voorwielen eruit, windschermen eraf, sturen verwijderd, lucht uit de banden, accu afgekoppeld, benzine afgetapt en de spanbanden gebruikt om de motoren door de vering heen te trekken.
De krat was groot genoeg om de koffers in het krat te plaatsen, alles werd goed vast gebonden en het krat werd om de bodem opgebouwd door de krattenman. Uiteindelijk werden er stalen banden om de kratten getrokken en was het krattenwerk gebeurd, nu was het de beurt aan de sjouwers ze droegen de kratten naar een gigantische weegschaal -geen heftruck- en daar bleek een krat 265 kilo te wegen. Ze staan een nacht bij de douane in de loods en gaan  21 maart met een truck naar het vliegtuig. De cargo manager heeft met Thai airlines gebeld en daaruit bleek dat de motoren op dezelfde dag mee vliegen en dat er genoeg plaats is in het vliegtuig.
We hopen er maar het beste van. Morgen is het zover en gaan we vliegen, hoe het een en ander gelopen is lezen jullie in de volgende nieuwsbrief, vergeet niet het gasten boek te tekenen dan weten we voor wie we schrijven. We wensen jullie een goede lente, Leon en Jolanda.