Het oog wil ook wat, zeker als het over cinema gaat. Laten we dus in 2007 onze filmpagina iets overzichtelijker maken, dachten we. En zo geschiedde... Nu nog goeie films en we zijn er.
RECENTSTE TOEVOEGING(EN): 1. PERSEPOLIS
Het jaar is om: u vindt ons terug in Film 2008. Op deze pagina is het tijd voor onze Top 10. Eerst het erepodium, daarna de besprekingen met iets meer detail:
2. EASTERN PROMISES
3. CONTROL
4. PAPRIKA
5. DAS LEBEN DER ANDEREN
6. INLAND EMPIRE
7. FAY GRIM
8. NAISSANCE DES PIEUVRES (WATER LILIES)
9. OBER
10. MY BLUEBERRY NIGHTS
TOP 2007 1. PERSEPOLIS (9) 2. EASTERN PROMISES (9) 3. CONTROL (9) 4. PAPRIKA (9) 5. DAS LEBEN DER ANDEREN (8,5) 6. INLAND EMPIRE (8,5) 7. FAY GRIM (8,5) 8. NAISSANCE DES PIEUVRES (8,5) 9. OBER (8) 10. MY BLUEBERRY NIGHTS (7,5) 11. THE PRESTIGE (7) 12. OCEAN'S 13 (7) 13. INTERVIEW (7) 14. DANS LES CORDES (6,5) 15. LONDON TO BRIGHTON (6,5) 16. NO(R)WAY OF LIFE (6,5) 17. SLEEPING DOGS LIE (5,5) 18. THE MESSENGERS (5,5) 19. THE BOSS OF IT ALL (5,5) 20. THE GOOD GERMAN (5,5) 21. CURSE OF THE GOLDEN FLOWER (5) 22. THE BOURNE ULTIMATUM (4,5) 23. PARANOID PARK (4,5) 24. THE ILLUSIONIST (4,5) 25. SUNSHINE (4) 26. LITTLE CHILDREN (3,5) 27. NOTES OF A SCANDAL (3)
In Persepolis vertelt Marjane Satrapi haar levensverhaal: over opgroeien in Iran en de vele veranderingen die dat land te beurt vielen. Dat maakt van Persepolis buiten komedie, drama en animatie ook nog eens geschiedenisfilm. En mocht dat gewichtig klinken: dat is het niet. De film blijft speels en wentelt zich (terecht) in prachtig zwart en wit, 'kleuren' die perfect bij haar verhaal passen. Soms verdrukt de stijl van de film het verhaal een beetje, maar al bij al is dit een prachtige film geworden. Een van de films uit 2007 die u best niet mist!
Het lijkt een gewone thriller, maar er zitten veel meer lagen onder deze nieuwe van David Cronenberg. Een geweldige cast, een goed scenario en een meedogenloos vraagstuk over wat nu goed en kwaad is. Eastern Promises is Cronenberg grand cru en vrees niet als u dacht dat de man soft was geworden: sommige fragmenten in deze film deed het gros van het vrouwelijke publiek gillen. Een gangsterfilm waarin het geweld niet wordt verheerlijkt en die een aanslag is op al uw gevoelens... daar moet men Cronenberg voor heten. U kan het van daaruit niet zien, maar wij staan hier een staande ovatie te geven.
Erg sterk debuut van Anton Corbijn: Control is een fotoboek dat tot leven kwam. Een film met de geest van Ian Curtis (de zanger van Joy Division, zoals u zou moeten weten). Sam Riley is erg sterk als Curtis (net de echte, zeggen zelfs enkele die-hard fans van Joy Division) en wordt goed bijgestaan door Samantha Morton (zijn vrouw) en Alexandra Maria Lara (die al eerder in derderangs Duitse films bewees dat ze ook in drek overeind kan blijven en hier straalt als Annik, de Belgische vriendin van Ian).
Sommigen kloegen dat de mythe Joy Division hier niet echt te zien is, maar dat is nu eenmaal zo met alles: mythes worden pas achteraf geboren. Wat we hier zien is een man die zo hard in zijn muziek opging dat de band beroemd werd en hij volledig ten onder ging. Een mythe die vlees werd.
Jammer van het einde dat - dat vinden wij wel vaker bij anime een probleem - stevig over the top gaat, anders hadden wij Paprika zonder meer als een van de klassiekers van dit decennium uitgeroepen. Nu blijft de nieuwe Satoshi Kon steken op een prachtige combinatie van droom en werkelijkheid waarin alles steeds meer vervaagt en de animatie nodig was om zo'n wereld te scheppen. De heren van de cinema die besloten dat dit niet in de Belgische filmzalen mocht komen, zouden dringend van beroep moeten veranderen.
Mogen we u er even op wijzen dat Das Leben der Anderen een debuut is? De regisseur heet Florian Henckel von Donnersmarck en de film kan je alleen maar omschrijven als erg goed. Een man van de Stasi moet uitzoeken of een bekend schrijver de Staat wel trouw is en luistert hem af. Maar, omstandigheden zorgen ervoor dat het geen klus als alle anderen wordt. Korter dan dat kunnen we het niet samenvatten.
Sommige scenes lijken een beetje overbodig op het eerste zicht, maar Henckel von Donnersmarck toont telkens weer dat die scene voor een reden in de film terechtkwam.
Sober, maar pakkend: goeie cinema.
Bijna drie uur cinema en tjokvol verwijzingen (vooral naar zijn vroegere werk), INLAND EMPIRE is een stevige kluif die David Lynch in de eerste plaats bedoeld moet hebben voor zijn fans. Of iedereen de verwijzingen naar zijn minder bekende tv-reeks On The Air of de kortfilms die je alleen op zijn site kan bekijken (The Darkend Room en de mini-reeks Rabbits - waarvan de eerste aflevering grotendeels in de film is verwerkt), lijkt ons verre van zeker.
U hoeft het ook niet te snappen, want de film zelf is al stof genoeg om over na te denken: een actrice (Laura Dern is weer op dreef) krijgt een rol in een film (Jeremy Irons is de regisseur) die een duister verleden met zich meedraagt. En dan begint het spel met spiegels, verwijzingen en het verlies van identiteit pas echt.
De film is geschoten op digitale video en die kille, koude sfeer zorgt - samen met de beperkingen van DV - dat sommige beelden even onduidelijk en uitgerokken zijn als de film zelf. Bijna drie uur is te lang om aandachtig te blijven, maar dat geeft niet: Lynch wil dat u een eigen film creeert en ongetwijfeld zal u door een kort verslapte aandacht hier en daar een verwijzing missen, maar het maakt uw ervaring er alleen maar unieker mee.
Fay Grim is het vervolg op Henry Fool (ook al weer tien jaar oud) en focust op Fay, de vrouw van Henry. Wat gebeurde er met haar nadat Henry op het einde van de vorige film het land uit vluchtte? Wel, het blijkt dat Henry's bekentenis niet zomaar een vreselijk lang epos van vunzigheden was, maar ook een code bevatte waar internationale spionnen hun voordeel mee willen doen. En dus gaat de halve wereld achter Fay aan, die spontaan van huisvrouw moet veranderen in een soort Modesty Blaise.
Fay Grim is dus een parodie op de spionagefilm. Sommige dialogen zijn zo grappig dat ze nog dagen in je hoofd blijven hangen (dat verbaast ons niet van Hal Hartley) en Hartley's recente gevoel voor experiment blijft hier beperkt tot het gebruik van digitale camera's en dutch angles (vrij vertaald: uw beeld staat scheef). Dat is minder storend dan het lijkt en past wel bij een parodie die zelf ook heerlijk schots en scheef is. Fay Grim kwam in Amerika als experiment in dezelfde week uit op tv (filmkanaal), bioscoop en huurdvd. En hier gewoon niet: gelukkig is er nog zoiets als het internet (waar men per import ook DVD's kan kopen).
Naissance des Pieuvres, ook wel bekend als Water Lilies, opent met Marie, een meisje dat graag in een zwemclub zou worden toegelaten. We vermoeden omdat haar (dikkere) vriendin, Anne, al lid is en omdat ze opkijkt naar Floriane, de zwemster die het allemaal heeft. Het duurt niet lang eer we begrijpen dat Marie meer voelt voor Floriane dan gewoon bewondering.
Ja, een meisje dat iets voelt voor een ander meisje... het duurde niet lang of mensen trokken vergelijkingen met Fucking Amal. Dat zegt veel over recensenten (die bij elke nieuwe romantische komedie het dan weer niet nodig vinden om te verwijzen naar elke oudere film waarin een man en een vrouw elkaar vinden), want al kan je wel enkele parallellen ontdekken (in beide films zit een lesbisch meisje met een minder populaire vriendin) worden de personages heel anders ingevuld (Marie is niet zo'n verschoppeling als Agnes en Floriane is gemener dan Elin).
Naissance des Pieuvres is het debuut van Celine Sciamma. De film is zo klein dat de officiele site een MySpace-pagina is, maar dat mag niet deren: de film overtuigt dankzij de goeie vertolkingen (en zeker Adele Haenel, die u misschien nog kent van het shockerende Les Diables). Ja, we merken wel dat er hier en daar nog iets schort (dat komt wel eens voor bij een debuut) en hier en daar worden open deuren ingetrapt (natuurlijk is er een scene in een fastfoodrestaurant waar de vriendin wordt geconfronteerd met haar dikte). Maar sommige scenes zijn zo ontroerend dat ze nog een hele tijd bijblijven. En, omdat het niet echt duidelijk is wat Floriane nu precies van Marie wil, is de scene op de dansvloer zo vilein dat het een trap in de maag is. Zeker geen perfecte film, maar eentje die nog lang nazindert. En laten we dat ook belangrijk vinden.
Op een nieuwe van Warmerdam wachten we graag en Ober was het wachten waard. Edgar (van Warmerdam zelf) is een ober in een vrij onprettig restaurant, zijn vrouw is bedlegerig, zijn maitresse ongedurig, zijn klanten onbeleefd. Wat een man lijden kan! Dat denkt ook Edgar, die dan maar besluit binnen te vallen bij de man die dit hele verhaal bedenkt en smeekt of zijn levensverhaal niet wat interessant kan worden gemaakt. Dat had hij beter niet gedaan.
Zo'n verhaalspoor kan flauw of irritant worden, maar van Warmerdam hield zijn scenario strak en zo blijft Ober een goeie (maar geen supergoede) film. Enkele vondsten zijn briljant, maar af en toe verdient het verhaal een schop onder de kont om terug op dreef te raken. Dat van Warmerdam zelf die schop dan ook toedient, pleit voor de man. Een van de grootste Nederlandse cineasten ooit.
Wong Kar-Wai stak de grote plas over en goot over zijn nieuwste film een saus 'americana'. Maak u niet ongerust: bovenal is dit nog steeds een typische WKW-film, met personages die passen naast hun voorgangers uit Chungking Express en In The Mood for Love.
Norah Jones debuteert als actrice en doet dat niet slecht (de tijd zal uitwissen of zij acteertalent had of geknipt voor een film met haar soundtrack). Want als u deze film echt goed wil vinden, moet u twee dingen kunnen verdragen: de soms vluchtige stijl van WKW en de muziek van Norah Jones. Of die van Cat Power, die ook een rolletje en enkele nummers in de film heeft. WKW's visie op Amerika is er een van uitgestrekte routes, neon-verlichting, Hopper-achtige bars en taart. Geen kersentaart zoals in Twin Peaks (die ene scene met de lichten deed ons wel heel erg denken aan die reeks van Lynch), maar bosbessentaart. WKW hangt zijn verhaal op aan een sentimentele bartender en aan een stuk taart, maar het werkt zoals alleen Wong Kar Wai dit soort verhalen kan opbouwen zonder dat u moet denken: "Tjonge, wat een weekendfilm."
Jude Law kan de film dragen, Nathalie Portman is gewoon Nathalie Portman, David Straitharn geeft zijn zielig personage een gezonde lading tristesse mee en Rachel Weisz acteert even fake als haar accent. Jammer, want een deel van de film gaat hierdoor wel de mist in. Toch nog 7,5 en daarna veel goesting in bosbessentaart. Is er nog een bakker open om middernacht?
De nieuwe Christopher Nolan is een herpakking na Batman Begins, maar het niveau van Following en Memento blijft nog even buiten bereik. Maar goed, 7/10 is nog steeds een mooie score.
Het jammere aan de film is dat een groot deel van de film is opgehangen aan een raadsel, zoals het een film over illusionisme betaamt, maar dat wij al vrij snel wisten hoe de vork in de steel zat. En als je dan nog anderhalf uur lang moet wachten op de ontknoping, is het lang wachten en beginnen de hints die Nolan in zijn film stopte, zelf danig te vervelen.
Had Nolan iets meer aandacht besteedt aan de rivaliteit tussen Angier en Borden, dan had dit een (nog) betere film opgeleverd.
We overlopen niet snel een cast, maar voor ��n keer dan: Christian Bale is - voor de verandering - weer erg goed en het was ook leuk om David Bowie nog eens te zien (een erg goeie Tesla). Andy Serkis (hij die Gollum en Kong echt doet lijken) is nog eens zichtbaar als de assistent van Tesla en er werd zoveel aandacht aan Scarlett Johansson besteed dat de andere vrouwen in de cast, Piper Perabo en Rebecca Hall ook wel eens mogen worden vermeld: zeker Rebecca Hall, die de film veel meer moet helpen dragen dan de andere vrouwen, mag wel eens vermeld worden. En dan moeten we nog even voor de goede orde - zeker niet slecht, daar niet van - Hugh Jackman en Michael Caine vermelden en dan zijn we rond.
Goeie film, maar er had meer in gezeten.
Over Ocean's 13 valt weinig te zeggen. Behalve dan dat de film veel beter is dan de meeste derde films uit een reeks. Een beetje jammer dat Steven Soderbergh soms de behoefte voelt om te experimenteren: we begrijpen dat wel (het is nu eenmaal Soderbergh), maar dit is niet het soort film dat veel experiment toelaat. En dus ziet de scene waar Matt Damon met een ander soort camera op straat wordt gevolgd, er niet uit: helemaal anders dan de rest van de film en dus slaand als een tang op een varken.
Afgezien daarvan zit de film goed in elkaar en ziet die er mooi uit. Mooie Hollywoodcinema dus en, als we niet tegen popcorn in de bioscoop zouden zijn, zouden we zeggen: de ideale popcornfilm. Goed. Niet meer, niets minder en dus 7 op 10. (Nog even dit: hieronder vindt u ook nog The Good German van Soderbergh: nog zo'n close-but-no-cigarfilm: wanneer maakt de man eens een film per jaar die wel heel goed is in plaats van twee films die dat net niet zijn?)
Steve Buscemi herwerkt Theo van Gogh: een politiek journalist moet tegen wil en dank een derderangs actrice interviewen voor zijn blad, de twee krijgen meteen ruzie en het wordt er niet beter op naarmate de avond vordert. Interview is een duel met woorden. Buscemi stak zijn film vol met verwijzingen naar van Gogh en diens films. Jammer dat bij de herwerking Buscemi ervoor koos om de Hollandse namen te behouden: een verwaande actrice die Katja heet is iets leuker als die rol vertolkt wordt door Katja Schuurman dan als Sienna Miller de honneurs waarneemt. Daarbuiten hebben we weinig kritiek en hopen we dat Interview kan aantonen dat van Gogh meer was dan alleen maar een op rellen belust dik mannetje.
Als je in Parijs bent, moet je toch zeker naar een Franse film. De kans dat die bij ons uitkomen, is toch vrij klein. Dans Les Cordes zal vermoedelijk wel in mei in onze zalen te zien zijn (dat lees je dan achteraf). De film gaat over twee meisjes die boksen. De vader van de ene (Richard Anconina) is ex-bokser en manager zowel Angie als Sandra. De meisjes zijn nichtjes en toen de moeder van Sandra overleed, werd Sandra gewoon in het gezin opgenoemd. Bijkomende spanningen werden gewoon opgekropt.
Wanneer Sandra erin slaagt kampioene te worden en Angie met een lelijk toegetakeld oog het onderspit delft, gaat het nog een beetje, maar als Sandra dan ook begint te vermageren om in Angie's gewichtsklasse terecht te komen, slaan de stoppen door.
Klinkt als Girlfight zal u zeggen en niet helemaal onterecht, maar er is een groot verschil: Magaly Richard-Serrano is niet alleen de regisseuse van deze film (haar debuut), maar ze werd vroeger twee keer Frans kampioen in het vrouwenboksen. Dat er liefde voor het boksen in Dans Les Cordes zit, voel je meteen. Meer dan in Girlfight. Maar het scenario van Girlfight was dan weer iets grootser opgevat en bleef daardoor interessanter. Niettemin, als je even wil voelen wat het is om bokser te zijn, begeef je Dans les cordes.
Als we de pers mogen geloven is London To Brighton een uppercut van jewelste. Dat zijn dan meestal dezelfde mensen die elke film met lesbische meisjes een pot nat vinden (zie Naissances des Pieuvres). London To Brighton laat zien hoe twee jonge meisjes op de vlucht zijn: de jongste van het stel, ze wordt binnenkort 13, ging mee met een pedofiel en blijkbaar liep dat niet goed af (ja, het verbaasde ons ook). Natuurlijk is hun pimp een enorme kwaaierd met geschoren haar en is de pedofiel een redelijk bekende man (want dan kan zoonlief, die ook gangsterneigingen heeft) iedereen achtervolgen.
Wat ons stoorde, was de flashback waarin we zien hoe de pedofiel (en ja, u herkent de man als Gully van het oerlieve Monarch of the Glen) de meisjes bij zich thuis uitnodigt. Ineens gebeurt alles in slow motion en op de tonen van dreigende klassieke muziek, een toch wel pijnlijke stijlbreuk met een film tot de seconde daarvoor hyperrealistisch wou zijn. Of neem het fragment waar een aantal mensen uit hun huis worden gedreven: ze verdwijnen ineens uit de film, alsof ze ineens niet meer ter zake doen (in het echte leven belt er al eens iemand naar de politie in zo'n geval).
London To Brighton was voor ons een tegenvaller: onze 'suspension of disbelief' kon het na een tijd niet meer aan. Wat jammer is, want er zat enorm veel potentieel in deze film. Maar wat zeggen we over een film die hyperrealistisch is behalve wanneer die even stijlvol wil zijn? Of enkele verhaallijnen die ofwel compleet ongeloofwaardig zijn ofwel minutenlang op voorhand te voorspellen? Wij zeggen dan: gemiste kans.
Bespreking volgt.
Wat zegt het over een film als we die vergeten te bespreken? En ons pas nu (maart 2008) nog eens herinneren dat we Stay (want dat is de originele titel, de echte was te controversieel voor Amerika, nemen we aan) ook nog hadden gezien in 2007? De comedy die focuste op de ideale schoondochter die een duister verleden met zich meesleept (zij heeft ooit iets gehad met haar hond), is de recente Amerikaanse film op zijn hipst: een ongewoon element als basis nemen voor wat later toch niet zo ongewoon blijkt. Want zowel in Sleeping Dogs Lie (one-night-stand met de hond) en het latere Lars and the Real Girl (zijn vriendin is een opblaaspop) gaat u niet naar huis zonder de alomtegenwoordige zedenles. En dat is wel jammer (we hadden het zonder die expliciete zedenles ook wel gesnapt, hoor). Sleeping Dogs Lie is nog in een ander bedje ziek: de film is gebaseerd op een goed idee, maar om daar dan anderhalf uur mee te vullen, bleek toch een stap te ver. Niettemin zal u hier en daar best wel moeten lachen, verdiende Melinda Page Hamilton niet onterecht een nominatie voor een Breakthrough Award en kan regisseur Bobcat Goldthwait meer dan stand-up. Maar het zal niet lang duren voor u deze film vergeten bent. Waarvan akte.
Horrorfilms worden wel vaker gemaakt voor een jong publiek. De broers Pang maakten met The Messengers er zelfs een voor een publiek dat nog nooit van The Birds heeft gehoord. Kort samengevat: Kirsten Stewart viel ons al op in Zathura (lees: wat het enige dat ons in die film opviel), Jodelle Ferland is eng (no surprise there), de digitale effecten zijn bij momenten lamentabel, de film zelf deed ons niet echt huiveren (oh, hoe we The Eye missen) en de cliches waren iets te veel en te dik aanwezig, maar - en dat wisten we al van The Eye - de gebroeders Pang weten hoe ze een scene moeten opbouwen. Nu nog beter materiaal.
Omdat we op deze site problemen hebben met accenten, onthouden we u de originele titel, maar houden we het bij The boss of it all - zoals de komedie van Lars von Trier internationaal wordt genoemd. Komedie en Lars von Trier lijken misschien haaks op elkaar te staan, maar dan vergeet u dat er in Manderlay ook veel pikzwarte humor zat. Maar met deze film ging von Trier dus voluit voor een aanval op uw lachspieren.
Gelukt? Gedeeltelijk. Er zitten weliswaar hele goeie grappen in (zodat iedereen die hield van The Office dit zeker moet zien), maar von Trier had altijd al een aard van pedant zijn en dat werkt nu eenmaal minder bij komedies. "Let niet op de reflectie van mij in de ramen, maar op het gebouw," zegt verteller von Trier bij aanvang van de komedie. Tja, dan verkloot je dus wel de setting voor enkele grappen met dat soort truukjes. Of von Triers vondst om de camerastandpunten te laten bepalen door een computerprogramma: een normale regisseur zou ingegrepen hebben als de acteurs op die manier uit beeld vielen, maar von Trier dus niet, want voor de man is elk experiment heilig. Resultaat: sommige grappen gaan hierdoor ook compleet de mist in. En zo krijgen we soms cringe comedy zonder comedy. Jammer, want anders hadden we een film gehad waarin von Trier op meedogenloze wijze de businesswereld had gefileerd. En nu hebben we dus vooral cringe.
Tja, Casablanca naspelen doe je niet ongestraft, maar al bij al is deze film van Soderbergh nog vrij goed gelukt. Cate Blanchett is heel goed en George Clooney gewoon goed, maar met de rol van Tobey Maguire hadden we toch ferm moeite (we vonden hem absoluut miscast). Niet slecht, maar ja, als je je dan toch met een klassieker van de eerste rang wil meten, mag je je geen enkele fout permitteren. (Voor een langere bespreking moet u hier zijn - wel in het Engels.)
De nieuwe van Zhang Yimou oogt wel mooi, maar is ook saai. Ideaal dus voor wie als hobby graag verf ziet drogen, maar toch wel eens een avondje uit wil.
Deze film is de vleesgeworden kleuter die op het fietsje zit en trots naar mama roept: "Kijk mama, zonder handen." Maar dan een keer of dertig. De opbouw van de film is nochtans magistraal en het eerste kwartier uitmuntend, maar dan verzanden we helaas in een actiefilm die Michael Bay ook wel had kunnen bedenken: "Leuk ja, maar zou het niet nog beter zijn als we er twaalf explosies en drie achtervolgingen in proppen?" Neen dus, overdaad schaadt en op den duur zit je met het gevoel: "Euh sorry, maar nu wordt het echt wel ongeloofwaardig." En dat is bij dit soort film echt wel dodelijk.
Van Julia Stiles genieten we normaal gezien altijd, maar zelfs haar waren we bij alweer een nodeloos spectaculaire actiescene vergeten. Kan u nagaan. Ideaal als u een cinefiel bent die altijd al naar een Michael Bay wou gaan kijken, maar niet durfde: regisseur Paul Greengrass (Bloody Sunday, United 93) neemt hier al het potsierlijke van Bays films over, maar het is met Matt Damon, dus u zal nadien niet uit uw cinefiele clubje worden gesmeten.
Wat ons stoorde aan Paranoid Park, is dat het verhaal expres met horten en stoten wordt verteld. Tuurlijk, zegt u dan, dat is omdat die jongen zijn verhaal opschrijft, daar moeite mee heeft en alles er daarom met stuk en brok uitkomt. Ja, antwoorden we dan, maar zou in het boek dan ook alles opnieuw letterlijk worden gebruikt? Want haal alle scenes eruit die letterlijk opnieuwe worden herhaald en je houdt een film van 40 minuten over. Heel wat interessante elementen en beelden in deze nieuwe van Gus van Sant, maar helaas gaan die ten onder in de eindeloze herhalingen. Een beetje als het nachtnieuws op kerstavond: het duurt maar een kwartier, maar men blijft het een hele nacht herhalen en na de zevenendertigste keer heb je er echt wel genoeg van.
Voorspelbaar, ongeloofwaardig en flauw: wij hadden het meer voor The Prestige.
Een specialist ter zake werd door de makers van de film gevraagd of de film geen al te domme fouten had gemaakt: zijn antwoord was dat het meeste wel had gekund, maar dat het weinig zin had om de andere momenten aan te stippen, want ze waren toch al begonnen met het maken van de film. Danny Boyle (regie) en Alex Garland (script) werken wel snel, maar hebben zich hier toch vergaloppeerd. In Sunshine zat een veel betere film dan wat eruit gekomen is. Nu is 4 op 10 wel laag, maar dat heeft dan alles te maken met het laatste half uur dat zo vreselijk en bij de haren getrokken is, dat wij de cinemazaal verlieten met een vies en misbruikt gevoel. En dus min 1.
Bespreking volgt.
Auw! Voorspelbaar en niet overtuigend. Nee, we geloven niet dat het personage van Judi Dench een koude teef kan zijn. We geloven eigenlijk geen barst van de hele film en we geloven ook niet dat Cate Blanchett zoiets heeft verdiend: kan iemand voor haar eens een goede filmrol schrijven? Dringend a.u.b.
LINKEBEKE
IMDb: onmisbaar voor de filmfan
Cinebel: wat speelt waar en wanneer?