Een nieuw jaar, een nieuwe filmpagina. Ook in 2008 zijn we van plan vaak naar die donkere zalen te trekken. Ook in 2008 zullen onze ogen ons bedotten en doen geloven dat die beelden echt bewegen. Ook in 2008 is er Film 2008.
RECENTSTE TOEVOEGING(EN):
Er zijn nog films die op ons oordeel wachten (zoals Loft), maar we hebben toch al een nieuwe nummer 1: een dikke proficiat aan Son of Rambow. De nieuwe Patrice Toye hebben we ook besproken (die staat op 4), net als de nieuwe Bond (met een povere 4/10) en de nieuwste van de Coen Brothers (nog erger: 3/10). Net daarboven hebben we eindelijk tijd gehad om te schrijven wat ons aan Linkeroever stoorde.
TOP 2008 1. SON OF RAMBOW (8,5) 2. LE SILENCE DE LORNA (8) 3. JUNO (8) 4. (N)IEMAND (8) 5. PART OF THE WEEKEND NEVER DIES (8) 6. ONCE (8) 7. TBS (8) 8. BREATH (SOOM) (8) 9. ATONEMENT (7,5) 10. ELDORADO (7) 11. IN BRUGES (7) 12. NO COUNTRY FOR OLD MEN (7) 13. LOFT (7) 14. LUST, CAUTION (7) 15. SMALL GODS (6,5) 16. THE STRANGERS (6,5) 17. EL ORFANATO (6,5) 18. THE DARK KNIGHT (6,5) 19. LEATHERHEADS (6) 20. BANGKOK DANGEROUS (6) 21. SOUS LES BOMBES (6) 22. THE X-FILES: I WANT TO BELIEVE (6) 23. THE MIST (6) 24. REDACTED (5,5) 25. ELEGY (5,5) 26. DIARY OF THE DEAD (5,5) 27. SWEENEY TODD (5,5) 28. THE NANNY DIARIES (5) 29. WANTED (4,5) 30. QUANTUM OF SOLACE (4) 31. INDIANA JONES AND THE KINGDOM OF THE CRYSTAL SKULL (4) 32. 30 DAYS OF NIGHT (4) 33. LARS AND THE REAL GIRL (4) 34. BLOOD AND CHOCOLATE (3,5) 35. CAOTICA ANA (3) 36. LINKEROEVER (3) 37. BURN AFTER READING (3) 38. L'EMPREINTE DE L'ANGE (2) 39. BE KIND REWIND (1,5) 40. LOS (0)
Werd het nu Lorna of Rambow, vroegen we ons af. Want hoe goed Son of Rambow ook is, het was net niet genoeg voor een 9/10. Een blik op onze lijst bracht snel duidelijkheid: Lorna stelde ons voor hetzelfde probleem, want vier maanden geleden zaten we met hetzelfde probleem, alleen ging het toen om een 8 of 8,5. Snelle conclusie: Son of Rambow is onze nummer 1 van 2008.
Dat twijfelen tussen 8,5 en 9 komt omdat de film bij momenten toch ietsjes te zoet was. Hetzelfde twijfelen trof blijkbaar de Belgische filmverdelers: terwijl de DVD ondertussen in Engeland al een tijdje uit is, komt de film hier pas in de kerstvakantie in de zalen... als jeugdfilm. (Ter info: in het VK kreeg hij het certificaat "12 jaar en ouder".) Fout, zo fout: de film van Garth Jennings is immers zowel een ode aan de kinderlijke vreugde als een tijdsbeeld van de vroege jaren '80. Rambo was pas in de zalen en ettertje Lee Carter (en dus makkelijk binnengeslopen bij de film voor volwassenen) besluit een eigen versie van de film te draaien, samen met Will, het zoontje van een hyperreligieuze familie. Will moet tijdens tv-fragmenten het klaslokaal verlaten en komt zo vaak Lee tegen (die wegens slecht gedrag voortdurend het lokaal moet verlaten). Wills fantasie hoeft niet te lijden aan zijn gebrek aan tv en Garth Jennings laat die gekke tekeningen soms tot leven komen (met dank aan illustrator David O'Reilly - die ook meewerkte aan Jennings' tegenvallende Hitchhiker's Guide to the Galaxy).
En dat maakt van Son of Rambow een nostalgische terugblik op de jaren '80, een ode aan de vriendschap en aan de film. Te bekijken in de filmzalen eind 2008 of, als u niet van jengelende kinderen houdt, te bestellen op DVD via import.
In Cannes hadden ze gelijk: de nieuwe van de Dardennes verdiende wel de prijs voor het beste scenario, maar niet die van beste film. Hier en daar verliest men de teugels bij de regie, maar dat mag uw pret niet drukken: de Belgische paradepaardjes staan er weer. Bij Rosetta was die schokkende camera nog functioneel (zo ging het er immers ook aan toe in haar hoofd), daarna voelde het aan als een formule. Bij Lorna is het geschok dan ook weg: de camera houdt zich koel en berekend, net als Lorna zelf. Lorna ging een schijnhuwelijk aan met een junk, in de hoop dat die snel zal sterven aan een overdosis. De Dardennes doen geen enkele poging om Lorna sympathiek te laten lijken (zie ook Rosetta), het is pas gaandeweg dat je ziet dat Lorna niet zo koud is als ze laat vermoeden. Minder goed dan Rosetta, maar goed genoeg van begin september tot begin december de fakkel van Juno over te nemen.
Hoe graag we Juno ook op de eerste plaats wilden zetten: het eerste kwartier is hemeltergend slecht. Dat ligt een beetje aan Diablo Cody, die de leukere mensen allemaal laat praten in eenzelfde hip taaltje. Maar na een minuut of twintig komt de film echt op gang en leeft u mee met de zwangere Juno (alweer een fijne Ellen Page) die haar kind wil afstaan aan een koppel rijkerds die zelf geen kind kunnen krijgen: zij is Jennifer Garner, hij Jason Bateman (die u misschien van Arrested Development kent - zijn zoon in de reeks, Michael Cera, is hier de vriend van Juno, maar voor de rest is dat niet verwarrend of zo).
Lachte in het begin alleen enkele mannen, na een tijd (weer na een dik kwartier) kwamen de meisjes en vrouwen in het publiek ook los. Laat u dus ook niets anders wijsmaken: Juno is een erg leuke film, maar zonde van het vreselijke begin.
Op de nieuwe Patrice Toye moesten we even wachten, een kleine tien jaar. Bovendien is haar tweede langspeelfilm de opvolger van Rosie (nog steeds een van onze favoriete Belgische films), wat voor je verwachtingen geen al te beste zaak is: Nowhere Man (de internationale titel van de film) kon dus alleen maar tegenvallen. Het goede nieuws: dat doet hij slechts een beetje: misantroop Frank Vercruyssen faket zijn dood om in het buitenland zijn droom waar te maken. Toye maakt daar echter gehakt van.
Net als in Rosie sluipen verbeelding en realiteit door elkaar heen, wat soms schitterend werkt (de mini-Sahara in de kamer) en soms heel wat minder (de ontmoeting in de luchthaven is zo nep-Lynch dat het pijn doet). Daarom 'slechts' 8 op 10 voor Toye, maar toch de Vlaamse film van het jaar.
Bespreking volgt.
Nieuwe trend van het jaar: je in het begin ergeren aan films die je naderhand toch leuk vindt. Bewijs twee: Once, waarin Glen Hansard in het begin iemand achtervolgt die zijn zuurverdiend geld (Hansard speelt muziek op straat) probeert te stelen. Om vervolgens de jongen het geld nog te geven ook. Dan ontmoet hij op zekere dag een jonge vrouw die zijn muziek mooi vindt en een kapotte stofzuiger heeft (Hansard is immers part-time stofzuigerrepareerder en part-time straatmuzikant) en zo ontstaat het begrip "stofzuigermeisje". Zij, ingeweken in Ierland, speelt ook muziek en zo beginnen ze samen te musiceren. En of er meer van komt... daar moet u de film voor zien.
Dat Once zo puur is, is omdat Hansard en Irglova zelf muzikant zijn en zich moeiteloos kunnen inleven in hun rol als 'jongen' en 'meisje' (hun echte namen kom je de hele film niet te weten). Door die afstand wordt de film alleen maar mooier, een film die bijna het grote scherm niet had gehaald, maar door die pure vertolkingen uiteindelijk toch land per land vertoond wist te worden (de film deed er anderhalf jaar over om ons land te bereiken) en uiteindelijk zelfs een Oscar kreeg voor de beste muziek. En toen begon het orkest te vroeg te spelen (Glen had net gesproken, Marketa nog niet), waardoor presentator Jon Stewart na de reclame de zangeres nog even terugriep om haar speech toch te mogen geven. Een spontaan moment dat perfect past in de cultus rond de film en die cultus alleen nog maar wist te versterken.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Atonement wordt overladen met prijzen en nominaties en dat is zeker niet onterecht. Dat gezegd zijnde, moesten we bij deze film geregeld aan The Cement Garden (ook naar een boek van Ian McEwan) denken en bekroop ons het gevoel "meer van hetzelfde, maar dan anders". Alles aan Atonement is goed, maar dat stukje dat van een goeie film een meesterwerk maakt, dat vonden we niet terug. Let overigens op de ellenlange scene op het oorlogsstrand: de camera stopt niet. Alleen daarom al verdient Atonement een extra punt, maar dat momentum weet de film niet te behouden (het einde is een beetje lam) en dus pakken we het ook weer weg. Denk dan nog een goeie cast erbij en u weet dat u naar een van de betere films van het jaar hebt gekeken. Maar helaas geen meesterwerk.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
U denkt: hier zal het Kurtodrome Small Gods bespreken, maar als we u nu eerst vertellen dat er voor ons een kop koffie staat, dat de lucht grijs is en dat wij bij het typen van dit stuk een T-shirt en een jeans dragen, dan denkt u ineens meer aan de recensent dan aan de film. Zie ook Small Gods, waar Dirk van Dijck het hoofdpersonage uitvraagt over haar mysterieuze verdwijning en wij ineens te horen krijgen: "Het was alsof u naar een film zat te kijken?"
Dat moeten ze dus echt niet doen: dat is het soort referentie dat wel clever op papier staat, maar in de donkere zaal zelf overkomt als irritant en pseudo-intellectueel. Lars von Trier doet dat ook wel eens en zelfs die komt er niet mee weg. Van twee Griekse Belgen en hun filmdebuut hoef je dat dus zeker niet te verwachten.
Small Gods, een film over een vrouw die onder arrest staat en opeens door een wildvreemde jongeman uit het ziekenhuis wordt ontvoerd, bevat veel goeds, maar helaas ook onafgewerkte spitsvondigheden. Hier en daar wordt een idee gelanceerd, waar verder niets mee wordt gedaan of dat snel snel wordt afgewerkt en daarna weer vergeten. De schuld ligt zeker niet bij de makers, maar de filmcommissie had misschien eerder moeten inzien dat hier een heel goeie Vlaamse film in zat en wat geld moeten pompen in het herschrijven van het scenario. Dan was Small Gods misschien wel beklijvend geweest, nu helaas nog niet. Niettemin is dit een apart filmpje (een Belgische roadmovie met een vreemde cast die je voornamelijk in IJslandse films aantreft) en mogen we zeker niet nalaten te vermelden dat de muziek van Aldo Struyf (Millionaire, Creature with the Atom Brain) en de soundscapes van Noise Reduction de film prachtig ondersteunt.
Helaas kreeg de film te weinig ondersteuning en werd hij in onze bioscoop al na een week verwijderd (terwijl nauwelijks iemand die we aanspraken al van de film had gehoord). Op het IMDb scoort Small Gods op dit moment 6,4 en dat is gebaseerd op 30 stemmen. Laten we hopen dat er iets meer mensen de film hebben bekeken. Ach ja, Felix van Groeningen flirtte met erotiek in Steve + Sky en Tom Barman (Anyway the wind blows) is vooral van dEUS: blijkbaar zijn er borsten of bands nodig om de Vlamingen naar een aparte Vlaamse film te laten kijken. Want laten we wel wezen, Small Gods van Dimitri Karakatsanis is zeker geen meesterwerk, maar had toch iets een betere kans verdiend.
Bespreking volgt.
Het draait om een enkel shot dat de clou van de film aankondigt en van het gezelschap waarmee wij de film bekeken, waren wij de enigen die het zagen en daardoor het einde van de film al geruime tijd op voorhand zagen. Zeggen wij dit om te stoefen? Neen, omdat dat beeld niet nodig was geweest (of toch niet zo direct) en daardoor een boel van de pret wegneemt. Zo mogelijk nog veel storender was dat de film maar bleef duren: de film heeft zeker drie eindes te veel. Tot zover het negatieve commentaar. Wie zich (net als wij) hieraan stoort, vindt de film acceptabel (want er zitten onmiskenbaar hele knappe stukken in de film), voor de anderen is dit een hele goeie film. Voor de meesten uit ons gezelschap was dit een 8, voor ons (omdat onze pret werd vergald door die alles-verradende shot) strandt de film op 6.
Batman en wij, het zal nooit veel worden. Toch is Christopher Nolan erin geslaagd een film toe te voegen aan de reeks 'sequels die beter zijn dat het origineel'. Beste wijzigingen: een beter script en vooral Katie Holmes (had in 2006 Slechtste Actrice moeten winnen voor haar lamentabele prestatie in Batman Begins) vervangen door Maggie Gyllenhaal. Daar zeggen wij geen neen tegen. Helaas drongen halverwege tijdens alweer een achtervolgingsscene de woorden van Mark Kermode (The Culture Show) zich op: "Tijdens het laatste duel voelde ik wat ik miste: emotie. Ik zie iets waarvan ik weet dat het goed is, maar ik voel er niks bij. Hoe jammer ik dat ook vind om te zeggen." Over Heath Ledger is veel gezegd de voorbije tijd, dus doen wij het kort: hij is goed, maar dat is Christian Bale ook. Dus keken wij toch nog uit naar de ultieme confrontatie tussen Bale (Batman) en Ledger (The Joker) en hoezeer we het ook probeerden: we zaten erbij en we keken ernaar. En dat was het dan.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
Redacted heet de recentste Brian de Palma en na The Black Dahlia stonden we er niet echt om te springen. Redacted vertelt wat er gebeurt in Irak: een groepje Amerikaanse soldaten verveelt zich zo hard dat enkelen besluiten een meisje te verkrachten. Natuurlijk proberen ze dat geheim te houden. Redacted is geen gewone film, maar een collage: het hele verhaal wordt verteld a.d.h.v. de hometapes van een soldaat, fragmenten uit nieuwsuitzendingen, videoblogs enz. De bedoeling is dat wij, de kijker, merken hoe wij langs alle kanten worden gemanipuleerd. Helaas geeft Redacted een antwoord op de eeuwenoude vraag: "Kan een regisseur te kwaad zijn om een film te maken?" Ja dus. De Palma neemt duidelijk stelling in de film, maar deed dat zo hard dat het schrijven en regisseren eronder leden. Jammer, want zo worden we opgezadeld met een film die vis noch vlees is. Stukken zijn De Palma in grootse vorm, andere stukken dan weer hemeltergend.
Let overigens op De Palma's laatste grap: de film eindigt met enkele echte foto's uit Irak, maar daartussen zit ook de foto van het meisje uit de film. Voor wie de boodschap niet door heeft: ook deze film was "redacted".
De nieuwste van Isabel Coixet kan niet tippen aan The Secret Life of Words en is bij momententen zelfs bijzonder vervelend. Dat dit toch nog net buiten onze top 20 eindigt, heeft twee redenen: a) Het was geen sprankelend goed filmjaar. b) Het laatste half uur krijgt de tot dan enorm kabbelende film een interessante wending. Helaas moest u daar veel te lang op wachten. Tevens vinden we Penelope Cruz ook niet geloofwaardig als studente, laat staan opvallende.
Bespreking volgt.
Speciale effecten die ongeloofwaardig waren, dialogen die beter konden en Sasha Baron Cohen waardoor de helft van onze zaal plots 'Borat' begon te roepen en de film voor ettelijke minuten om zeep was. Ondanks ettelijke scenes die beter verdienden, was deze film maar zozo.
Bespreking volgt.
Bespreking volgt.
In de nieuwe Bond zit niet het vertrouwde zinnetje "I'm Bond, James Bond." Volgens de scenaristen omdat ze het nergens in de film gepropt kregen. Bizar, want voor met die 37 andere absurde plotwendingen hadden ze blijkbaar geen problemen. Neen, men wil met Bond nieuwe wegen in, blijkbaar. Er zitten geweldige momenten in de film, maar het snel verknipte montagewerk suggereert wat het niet wil suggereren: deze film (en de vele actiescenes) is niet goed, maar als we het snel monteren, lijkt het misschien nog ergens op. Terwijl ons hoogtepunt van de film net Gemma Arterton als mooie referentie naar de oudere Bond: ten eerste qua beeld (Goldfinger), ten tweede qua naam (voluit Strawberry Fields, al wordt dat in de film niet gezegd).
Oh, er zitten hele goede momenten in deze vierde film van Indiana Jones. Maar het woord dat de film het best samenvat, is hybris: vanwege de veel te lang durende achtervolging (climax na climax tot je al die effecten - de ene overigens al wat beter dan de andere - beu wordt) en een finale die zo van de pot gerukt is dat je Spielberg en Lucas een cursus "Script Editing For Beginners" zou willen aanraden. En voor de elfendertigste maal: speciale effecten zijn leuk, teveel is slecht. En voor de twaalfendertigste maal: als je te hard de allernieuwste effecten probeert te gebruiken, valt alleen op dat lang nog niet alles op punt staat en hoe slecht sommige effecten wel zijn. En de joie de vivre die in de rest van de film zat, krijgt daarmee een fatale uppercut, wat we alleen maar jammer kunnen vinden, want zo wordt de film vis noch vlees.
Jos Haarnet als held in een horrorfilm? In een film die zich in de ijskou afspeelt? Hartnett ziet er niet uit alsof hij het daar twee dagen kon volhouden, laat staan 30. Een goed idee is veel waard en 30 Days of Night is gebaseerd op zo'n goed idee: een stadje dat gedurende 30 dagen geen zonlicht krijgt, is voor een bende vampieren een feestmaal. Plus, de kou en de sneeuw zorgen voor een locatie die filmisch zeer mooi en interessant is.
Dan nu het minder goede nieuws: Hartnett is miscast en de film staat bol van de fouten. De vampieren zijn soms pijlsnel en dan weer niet. Soms kan je ze met een kogel niet vermoorden, soms wel. Eigenlijk hangt alles af van waar de film zich op dat moment bevindt en of de personages nog nodig zijn of dat het weer eens tijd is voor een slachtoffer (u weet wel, dat maakt de film lekker eng).
De regisseur is David Slade en u kan hem kennen van Hard Candy (die film met Ellen Page, die u dan weer kent van Juno en misschien de reeks ReGenesis). Zou Slade die reeks gezien hebben? Na Page geeft hij nu een prominente rol aan Mark Rendall (als broer van de sheriff), die in ReGenesis de terminale jongen speelde. En blijkbaar heeft Rendall zich nog nooit moeten scheren, want na 30 dagen is er nog steeds geen spoor van een baard. En bij Haarnet is het ook niet meer dan een beetje dons. Nog zo'n fout uit de film.
Goed, 't is horror en dan moeten we letten op de special effects: de vampieren zien er leuk uit (en lijken wel heel erg op clips van Aphex Twin - he, wat een toeval: David Slade heeft er daar enkele van geregisseerd!), maar helaas is het camerawerk oneven. Soms kiest men voor suggestieve shots zoals die in Aziatische films zitten en soms wil men blijkbaar een clip van Marilyn Manson regisseren en denkt de cameraman dat hij een shaker vasthoudt.
Kort samengevat, als men beter had nagedacht over het concept, was dit een geweldige horrorfilm geweest, nu is het instant soup: pakje opentrekken, schudden maar en snel klaar.
Bespreking volgt.
Altijd al een horrorfilm willen bekijken, maar te bang? Of kan u niet kiezen of u in de stemming bent voor horror of een weekendfilm? Blood And Chocolate is de oplossing: we hebben een bende weerwolven, maar u krijgt geen schokkende transformaties te zien (in slow motion verandert het beeld van mens naar wolf). Vivian is een bloedmooie vrouw/weerwolvin en een tekenaar (100% mens) wordt smoor op haar. Gevaarlijk natuurlijk, ook omdat de groep weerwolven geen inmenging wenst (de weerwolven zijn oersaai en conservatief). Zal de liefde overwinnen? Driemaal raden. Een ding is zeker: huiveren zal u niet, of u moest een 13-jarige bakvis zijn die voor het eerst naar een horrorfilm kijkt.
Bespreking volgt.
Toegegeven, wij zijn geen meisje, maar als we toch al bij de dokter waren voor een verzwikte knie, zouden we ineens vragen: "Dokter, er komt al een hele tijd modder uit mijn vagina, is dat normaal?" Ook zouden we naar een andere dokter gaan, eentje die ons niet onze trui laat uittrekken als hij onze knie moet onderzoeken.
Welkom bij Linkeroever, een poging tot horror. Maar omdat men bij VTM weet de naam van dat genre mensen afschrikt, werd het geplugd als 'thriller'. Eline Kuppens doet het goed in een film waarin ze schaamteloos wordt misbruikt: en dan nu een douchescene die als enig nut heeft dat we Eline's borsten nog eens kunnen filmen!
En voor wie een beetje thuis is in Britse cultfilms: de helft van de plot van Linkeroever is schaamteloos gepikt van Blood on Satan's Claw. Dat is de favoriete film van de League of Gentlemen en die hebben ook ettelijke knipogen in hun serie en film verwerkt, maar daar wordt het tenminste toegegeven. De film heeft 34 titels, dus ergens hadden Van Hees en co (er waren drie mensen verantwoordelijk voor dit scenario) toch een referentie kunnen proppen. Maar neen, wij filmen liever nog eens de borsten van Eline of laten haar - ondanks een knieprobleem wat we al 45 keer in de film hebben vermeld - ineens keihard rennen op Linkeroever.
Goed, misschien hadden we teveel verwacht van deze horrorfilm, maar de foute marketing en de onnozele plotwendingen hebben ons enorm ontgoocheld. Uiteindelijk werd dit een pretentieuze exploitatiefilm en, zoals u alleen weet, dat zijn de ergste.
Hoera, een 10/10 voor de Coen Brothers in 2008! Het slechte nieuws: we hebben dan wel hun scores voor No Country en Burn moeten samentellen. Mocht u het scenario van deze film vertalen, kwam u bij iets uit dat lijkt op seizoen 19 van F.C. De Kampioenen: kan het nog geforceerder? Maar omdat de cast vol supersterren bestaat (George Clooney, Brad Pitt, Tilda Swinton, John Malkovich) en er hier en daar een gedurfde grap in zit (haha, een dildo... lachen, jongens), valt dat iets minder op. Voor ons voelde het alsof we anderhalf uur naar een film in een vreemde taal met onbegrijpelijke ondertitels zaten te kijken. Naast ons schaterde een vrouw het uit: "Zie die Brad Pitt onnozel met zijn armen staan zwaaien!" Als dat uw idee van humor is, ga dit zien. Zoniet, blijf thuis. Mijn gedacht!
Bespreking volgt.
We geven toe dat we na Eternal Sunshine intens van Michel Gondry hielden, dat we The Science of Sleep te hard geprobeerd vonden, maar toch hoop hadden na Gondry's filmpjes op YouTube (waar hij een Rubik's Cube met zijn voeten in elkaar draaide). Maar helaas, Be Kind Rewind is nog veel meer geforceerd dan The Science of Sleep en is er zelfs geen Charlotte Gainsbourg om ons milder te stemmen. Wel Jack Black die zijn ene kunstje nog maar eens toont en daardoor de toch al niet grappige film nog meer de dieperik intrekt. In totaal hebben we vier keer gelachen. Op een hele film. Zelden zo treurig geweest na een komedie.
Wat een bagger, wat een drek. Men had de pellicule beter besteed aan een ander verhaal. Wij houden wel van een goede grap, maar dit equivalent van een dampende drol onder een brandende krant laten we liever vanzelf opfikken. (Ja, we doen zelfs niet de moeite om er een IMDb-link bij te zoeken.)
LINKEBEKE
IMDb: onmisbaar voor de filmfan
Cinebel: wat speelt waar en wanneer?