Te Anau (Nieuw-Zeeland), 28 maart 2002
We zijn aangekomen in Fjordland, een hoogtepunt van Nieuw-Zeeland. Fjordland is een groot nationaal park dat slechts voor een heel klein stukje opengesteld is voor het publiek. Vandaag bezochten we "Milford Sound". Dat is een van de 14 fjorden van het park en volgens sommigen ook de mooiste. We verblijven in Te Anau en de 120 kilometer lange weg naar Milford is al een aaneenschakeling van prachtige stukjes natuur. Toen we in Milford aankwamen werden we meteen blootgesteld aan de schoonheid van de fjord. Mijn hart ging er echt waar sneller van slaan. Eigenlijk is het moeilijk om hetgeen we zagen en ervaarden in woorden om te zetten. We hadden er al zoveel over gehoord en gelezen, dat we hoge verwachtingen hadden. En dan komt eindelijk het moment dat je het fenomeen ziet, maar je kunt het ondertussen niet meer objectief benaderen. Je vraagt je af wat je er nu van moet denken. Je mist het voordeel van de plotse confrontatie, zoiets. Maar ik zal toch proberen om te omschrijven hoe we alles ervaarden.
Met de boot gingen we het water op en werden rondgeleid op de fjord. Watervallen, steile bergwanden, inhammen en zelfs zeehonden passeerden voor onze ogen. De omgeving kan heel zeker dramatisch en indrukwekkend genoemd worden. Er heerst een heel bijzondere sfeer die we ongetwijfeld niet gauw zullen vergeten. Vooral de combinatie van het donkere water met zeer hoge en soms loodrechte of overhangende rotswanden en dreigende wolkenpakken zijn de hoofdverantwoordelijken geloof ik. Maar ook deze dingen kunnen de mysterieuze sfeer niet helemaal verklaren. We blijven nog een paar dagen in dit fjordengebied. Misschien kunnen we na een tijdje het mysterie helemaal ontrafelen.