Vang Vieng (Laos), 28 januari 2002
Sommige dingen weet je op voorhand omdat je je reis in zekere mate hebt gepland
maar andere dingen zijn een ware verrassing. In de laatste categorie horen de
dramatische rotsformaties tussen Luang Phrabang en Vang Vieng. Ze geven het
landschap een heel aparte sfeer. Ze zijn als stille reuzen aanwezig en lijken
als levenstaak de verfraaiing van elk vergezicht op zich te genomen hebben.
Het is werkelijk adembenemend prachtig op sommige plaatsen en op sommige momenten
van de dag wanneer het licht mooi invalt. Het feit dat we dit niet hadden verwacht
maakt het des te meer indrukwekkend. De Amerikaanse fifties muziek die speelde
tijdens de busrit door dit landschap gaf het geheel een redelijk surrealistisch
tintje: que sera, sera en zo...
Een bijkomende troef van de rotsformaties is dat ze doorspekt zijn met grotten
waarvan we er al drie bezochten hier in Vang Vieng. Deze Tham (grot in het Lao)
bereik je meestal door een steile klim langs de rotsflank. Binnenin zijn de
meeste niet verlicht zodat je als niet-speleoloog niet veel verder komt dan
de eerste hal. Sommige grotten gaan naar verluid kilometers diep. Je kunt ook
vaak zwemmen vlakbij de tham en op deze warme dagen is dat een welkome verfrissing.
Vang Vieng is voor het overige een rustig backpakker-georienteerd stadje.
We hebben ons al lang voorgenomen om eens een rustdagje in te calculeren en
misschien lukt dat wel hier. We zien wel, que sera sera...