India, 19 december 2001
(Vandaag twee maanden onderweg)
Rariteitenkabinet
Er gebeuren vele rare dingen in India en Nepal, voor onze westerse normen.
Hier een lijstje met een paar voorbeelden.
1) In Nepal zagen we in Bhaktapur een reclame voor whiskey op een muur geschilderd. Als slogan stond erbij:" Your best friend in troublesome times". Dat was dus eigenlijk zoveel zeggen als: heb je problemen, grijp dan maar naar de fles.
2) Overal in India waren we getuige van trouwstoeten. Het meest opvallende element in de stoet zijn ongetwijfeld de lampendragers. Dat zijn mannen die elk een luchter, gemonteerd op een pot, op hun hoofd dragen. Het is hun taak om de dansende vrienden van de bruid te belichten. Achter de stoet rijdt een vrachtwagen met een generator op die elektriciteit levert en via kabels in verbinding staat met de luchters. Dit alles samen vormt naar westerse smaak een vrij surrealistisch zicht!
3)Ook voor de Indiers zijn de 'Chotiwala restaurants' in Rishikesh een heuse attractie. Deze twee eetgelegenheden vlak naast elkaar gelijken als twee druppels water op elkaar. Aan de ingang van beiden zit een dikke beschilderde man op een hoge stoel die klanten moet lokken. Voor het overige deden de restaurants ons nog het meest denken aan een kermisattractie: veel volk, veel lawaai, veel flikkerende lichtjes,...
4) Op plaatsen waar Indische toeristen komen, worden we vaak aangeklampt om samen op de foto te gaan. We hebben ons laten vertellen dat die mensen weinig buitenlandse toeristen zien en ons dan ook maar al te graag vastleggen op foto. Voor ons is dat een beetje een rare ervaring maar nu weten we tenminste hoe de Indiers zich moeten voelen die wij willen fotograferen.
5) Soms zien we dingen langs de weg die we niet meteen kunnen plaatsen. In Agra zagen we een man neerzitten naast een liggende koe. De man was aan het plukken aan het beest dat het zich liet welgevallen. Langs de weg tussen Khajuraho en Varanasi zag ik een vrouw stilstaan. Dat is op zich al vreemd want vrouwen zijn hier meestal druk in de weer. Maar zij stond dus stil met haar hand aan haar mond net alsof ze in diepe gedachten verzonken was. En aan haar voeten stond een klein blinkend ijzeren potje. Op zo'n momenten vraag je je af: wat doet die mevrouw daar? Wellicht is er een eenvoudige verklaring voor. Of misschien moet er wel niets uitgelegd worden en is het gewoon ik die denk iets raars gezien te hebben.
6) Lawaai maken lijkt in India tot een competitie verheven: hoe luider, hoe hoger je scoort. Als Indier babbel je luid, toeter je veel en maak je voor de rest zoveel mogelijk lawaai met alles wat je tegenkomt! In Varanasi bijvoorbeeld hebben de riksjachauffeurs er niets beter op gevonden dan hun fietsbel aan hun wiel te bevestigen. Zo kunnen ze, via een vernuftig systeempje, de spaken het werk laten doen en een constant gerinkel genereren. Al dat lawaai verstoort ten gepaste tijde natuurlijk ook onze nachtrust. In Fathepur Sikri maakten we het zelfs mee dat er zo rond vijf uur in de nacht meer lawaai was dan om 10 uur 's morgens. Het leek alsof de rust was neergedaald na de inspanningen van het lawaai maken. Regelmatig valt de elektriciteit uit. Elke zichzelf respecterende zaak zet op dat moment een generator aan. Maar als je door een straat loopt waar er zo een paar aan staan wordt een normaal gesprek onmogelijk. Dan kan je maar 1 ding doen: OOK ROEPEN!!!!
7) In verschillende eetgelegenheden hebben we ook al vanalles meegemaakt. Dat je zelf je bestelling moet opschrijven zijn we ondertussen al gewoon. In Khajuraho werd de bestelling op een keer opgenomen door de mensen van het hotel. Ik zeg inderdaad 'mensen' want er moesten twee personen aan te pas komen. Eerst kwam er een jongen die luisterde wat we wilden en dat in het hindi opschreef. Toen hij het wou herhalen raakte hij er zelf niet meer aan uit. Een oudere man van het hotel die dat zag gebeuren, riep de jongen bij zich en probeerde op zijn beurt de opgeschreven bestelling te ontcijferen. Dat bleek evenmin te lukken. Dezelfde man nam dan maar opnieuw de bestelling op en zo kregen we toch nog ons ontbijt. Ik dacht bij mezelf: zo'n zaak in Belgie gaat binnen de kortste keren failliet maar hier kan dat blijkbaar. En wij vinden dat ook helemaal niet erg want we hebben tijd en we houden er rekening mee dat die eerste ober misschien nog wat onervaren was. Niettemin bleef het een grappige situatie.
8) Als je rondloopt op straat worden je allerlei voorwerpen en diensten aangeboden: allerlei etenswaren, een massage, een scheerbeurt, kledingstukken, thee,... Maar het meest gekke aanbod kregen we toch op de trein tussen Agra en Jhansi. Daar kwam een man mij heel serieus vragen: "earcleaning sir?" Die man was dus oorkuiser van beroep en had daarvoor een hele resem hulpstukken bij. Ik heb toch maar vriendelijk afgewezen!
9) India wordt wel eens omschreven als een land van extremen en dat hebben
we transportgewijs kunnen meemaken. De weg van Bharatpur naar Fathepur Sikri
legden we af in twee delen. Het eerste stuk vlogen we over de weg met een jeep.
Ik denk dat we nog nooit zo vlug gereden hebben op reis. Het tweede stuk van
de weg, werden we getransporteerd door paard en kar. En op het moment zelf leek
dat helemaal niet zo ongewoon. Het is maar wanneer je de vergelijking maakt
met Europa dat het ongewoon wordt. Veel verschillende soorten voertuigen gebruiken
hier trouwens dezelfde tweevaksweg: fietsers, karren, riksja's, tempo's, brommers,
auto's, tractoren, vrachtwagens, bussen en vergeet dan ook niet de mensen en
dieren op of langs de weg. Deze bewegen zich allemaal voort op hun eigen tempo.
De vluggere moeten dan ook vaak de tragere inhalen en dat vergt soms een hoge
vakmanschap in rijkunst. Het is soms bloedstollend om in een inhalende auto
te zitten: zal hij er op tijd voorbij geraken of niet???