Kathmandu (Nepal), 13 november 2001
In mijn uitleg over het verkeer in Kathmandu heb ik nog een vervoersmiddel vergeten: de Riksha. Deze fiets met tweezit eraan vast zijn vaak prachtig beschilderd maar we hebben er tot nu nog geen genomen. Dat heeft te maken met het feit dat de 'drivers' wat te opdringerig zijn naar onze mening en we weten ook niet hoeveel het ongeveer kost. Ze zouden ons dus veel teveel kunnen aanrekenen zonder dat we het zouden weten. Wellicht gaat het dan slechts om een prijsverschil van enkele franken maar we proberen zo weinig mogelijk teveel te betalen. Dat is belangrijk voor de toeristen die na ons naar Nepal komen. Als wij immers een te hoge prijs zomaar zouden aanvaarden, dan gaan de chauffeurs er in het vervolg misschien te gemakkelijk van uit dat westerlingen toch om het even welke prijs betalen. Als toerist heb je nu eenmaal invloed op de plek die je bezoekt. En we doen af en toe een poging om die invloed zo positief mogelijk te houden.
En naast alle vervoersmiddelen, heb je natuurlijk nog je voeten. Te voet gaan
is echter niet altijd prettig in Kathmandu. Dat heeft te maken met de uitlaatgassen
en het getoeter van de gemotoriseerde voertuigen. Deze werken erg op je humeur,
zeker als je het verkeer in Belgie gewoon bent. We hebben ondertussen al een
maskertje gekocht om het meeste tegen te houden. En voor de rest, vermijd je
best bepaalde drukke straten.