 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het zwakke geslacht |
|
|
|
Deel 1 |
|
|
|
"Buenos di�s," groet Don Diego haar, wanneer ze aan de ontbijt tafel verschijnt. Ze groet hem terug, maar het komt niet van harte over. Ze heeft slecht geslapen. Volgende week voel ik me wel weer beter. Don Alejandro kijkt Leone bezorgd aan en vraagt of ze ziek is. Ze schudt haar hoofd en zegt dat ze slecht geslapen had. |
|
|
|
"Je ziet er anders niet goed uit," antwoordt Don Diego opmerkzaam. |
|
|
|
"Je zou vandaag hier moeten blijven," vult Don Alejandro aan. Felipe kijkt haar ook al bezorgd aan. Leone kan het niet meer hebben en snauwt bijna: "Het gaat prima, dank jullie voor jullie zorg." Op een rustigere toon herhaalt ze dat er niets loos is. De heren deinzen een beetje terug door haar vurige houding. Ze verontschuldigt zich, want ze is al laat. Het is een leugen, maar ze kan hun aanwezigheid niet verdragen. |
|
|
|
De achtergebleven heren kijken elkaar verbaasd aan en halen hun schouders op. De sfeer in de hacienda is sinds haar komst veranderd. Alle drie vinden het een aangename verandering, maar vandaag ... Vrouwen! Het is bijna twintig jaar geleden dat er dagelijks een vrouw in hun midden was. Don Alejandro mist zijn vrouw nog dagelijks. Hij koestert de mooie herinneringen van Elena diep in zijn hart. |
|
|
|
Leone voelt zich vrij, nu ze op het paard naar de pueblo rijdt. Ze schrikt, wanneer ze Victoria in elkaar gedoken op een stoel in de keuken ziet zitten. Even denkt ze dat Victoria zit te huilen. Ze haast zich voor haar en neemt bij haar voeten plaats op de grond. "Victoria?" zegt ze zacht om haar niet te laten schrikken. |
|
|
|
Ze krijgt geen antwoordt. Ze kan ook haar gezicht niet zien want ze houdt haar handen voor haar gezicht. "Victoria, wat is er?" vraagt ze zacht en pakt voorzichtig haar handen, zodat ze haar gezicht kan zien. |
|
|
|
"Het gaat wel weer," brengt ze met een dichtgeknepen keel uit. Ze staat op, maar zakt weer inelkaar. |
|
|
|
"Je hebt buikpijn, h�?" Vraagt Leone retorisch. Victoria kreunt van de pijn. |
|
|
|
"Heb je iets verkeerds gegeten," probeert Leone haar aan het praten te krijgen. |
|
|
|
"Nee, het gaat wel weer over," haar stem klinkt gespannen, doordat ze vandaag licht ontvlambaar is. |
|
|
|
"Zo kun je niet werken," gaat Leone verder en denkt even aan het tafereel van nog geen half uur geleden in de hacienda. |
|
|
|
"Dat weet ik," bijt ze Leone toe, "maar ik kan toch niet zomaar het werk neer leggen?!" |
|
|
|
Leone schrikt van haar reactie, waarop Victoria haar excuses aanbiedt. |
|
|
|
Leone accepteert het, terwijl een herkenning door haar gedachten zweeft. |
|
|
|
"Ik heb wat tegen de pijn," Leone staat op en zoekt een oude lap. Vervolgens pakt ze een handdoek, die ze over de handdoek legt. Met een stuk hout trekt een baksteen uit de haard naar zich toe. Met de handdoek in de hand tilt ze de baksteen voorzichtig van de rand. De handdoek mag het vuur niet raken, want dan heeft ze een probleem. Ze voelt de warmte van de baksteen door handdoek komen. Victoria is inmiddels weer op de bank gaan zitten. Voorovergebogen slaat ze Leone's handelingen gade. |
|
|
|
Leone geeft haar het bundeltje en vertelt het tegen haar buik te houden. "Het ontspant je spieren, waardoor de krampen minder pijnlijk zijn." |
|
|
|
Ze laat Victoria voor wat ze is en zet een ketel water op het vuur. Enkele minuten later schenkt ze het warme water in twee mokken, waarover op een doekje versnipperde gedroogde theebladeren liggen. Ze geeft een mok aan Victoria, die het met een flauw glimlachje aanpakt. |
|
|
|
Leone gaat onderuitgezakt naast haar op de bank zitten. De mok thee houdt ze tegen haar onderbuik gedrukt. Victoria ziet het en vraagt zich af of het toeval is. Ze heeft haar nooit zo zien zitten. Leone verbreekt de stilte, "het is nooit hetzelfde, h�?!" |
|
|
|
"Wat?" haar stem klinkt gedempt, terwijl haar gedachten bij haar buikpijn is. |
|
|
|
"De buikkrampen," verklaart ze simpel. |
|
|
|
Victoria heeft nog nooit met een vrouw over dit onderwerp gesproken is er verlegen door. "Hoe weet je dat de pijn door de steen minder wordt?" leidt ze de aandacht van haar vriendin af. |
|
|
|
"Werkt het?" Leone krijgt een bevestigende knik op haar vraag. "Als je ook last van je onderrug hebt, moet je hem daar ook eens houden, zei mijn moeder altijd." Een flauw glimlachje ligt om haar lippen, wanneer ze aan haar lieve moeder denkt. Ze mist haar. Haar vader niet. |
|
|
|
"Mijn moeder stierf te jong om mij dat soort dingen te vertellen," zucht Victoria bedenkelijk. |
|
|
|
"Heb je nog een tip voor me?" vraagt ze ineens ge�ntrigeerd. |
|
|
|
"Een dag rust." Ze kijkt haar vriendin ironisch aan. Victoria zou nooit een dag rust nemen. Zeker niet voor zo'n onbenullig iets als dit. "Er zijn vrouwen die dan een halve week ziek zijn, hoor." |
|
|
|
Victoria kijkt haar ongelovig aan, "Heb jij dat dan ook?" |
|
|
|
Ze schudt haar hoofd, maar bekent dat ze soms gek wordt van de pijn. "Daar wordt ik soms behoorlijk chagrijnig van." |
|
|
|
Victoria krimpt weer in een van de pijn en geeft dan toe dat ze vandaag beter kan werken. Na een tweede mok thee laat Victoria haar zaak aan Leone over en kuipt in bed. |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Deel 2 |
|
|
Fan fiction |
|
|
|
|