Kim jest ten człowiek, którego widzę
W miejscu, gdzie powinieniem być ja?
Straciłem serce, pochowałem je w głębinach
Pod żelaznym morzem
O kryształowa kulo, kryształowa kulo
Ocal nas, powiedz mi, że życie jest pięknym lustrem,
lustrem na ścianie
Linijki coraz bardziej nieczytelne
Nie mam pewności czy jeszcze tu jestem
Im dłużej się przyglądam, tym nabieram pewności, że
Zaczynam znikać
O kryształowa kulo, kryształowa kulo
Ocal nas, powiedz mi, że życie jest pięknym lustrem,
lusterm na ścianie
O kryształowa kulo, usłysz moją piosenkę
Stopniowo blaknę, wszystko co wiem jest pomyłką
Więc zabierz mnie tam, gdzie moje miejsce
Nie mam pojęcia gdzie jestem
Nawet o to nie dbam
Spojrzałem sobie w oczy
I nikogo tam nie dostrzegłem
Rzucam się na ziemię
Ślę wołania w powietrze
Lecz w odpowiedzi dostaję to samo, dawne, puste spojrzenie
O kryształowa kulo, kryształowa kulo
Ocal nas, powiedz mi, że życie jest pięknym lustrem,
lusterm na ścianie
O kryształowa kulo, usłysz moją piosenkę
Stopniowo blaknę, wszystko co wiem jest pomyłką
Więc zabierz mnie tam, gdzie moje miejsce
Piosenka z drugiej, studyjnej płyty - Under The Iron Sea.
Tim o piosence, podcast nr 5, 12 czerwca 2006: W ostatnich latach rozkład naszych koncertów sprawił, że cały czas byliśmy w trasie i nigdy nie zatrzymywaliśmy się,
żeby faktycznie nacieszyć się tym, co się wokół działo, czy po prostu się trochę rozerwać - tylko we trzech, robiąc to, co zazwyczaj robią przyjaciele i w ogóle ludzie.
Myślę, że powoli zaczęliśmy wycofywać się w taki światek, gdzie nie komunikowaliśmy się ze sobą, niczego nie potrafiliśmy wyrazić i tak naprawdę niczego nie czuliśmy.
Punkt zwrotny w tej sytuacji nastąpił, gdy byliśmy w Ameryce, w czerwcu zeszłego roku. Pamiętam, że siedziałem w autokarze próbując napisać piosenkę i zdałem sobie sprawę,
że nie mam zupełnie nic do powiedzenia, nic nie wywołuje u mnie żadnych uczuć, złych czy dobrych. Naprawdę mnie to przeraziło, bo zawsze miałem sporo do powiedzenia, wydawałem
mnóstwo opinii, czasem właściwych czasem błędnych. Kilka dni później wybuchła między nami wielka kłótnia o jakąś rzecz i dzięki niej okazało się, że wszyscy mieliśmy poczucie
paraliżu, jakbyśmy powoli blakli. Dlatego postanowiłem o tym napisać i tak powstała piosenka Crystal Ball
To dość radośnie brzmiąca piosenka, dziwny utworek. Zawsze uwielbiałem zespoły (na myśl przychodzą mi The Smiths jako przykład), które potrafiły napisać piosenkę, która była
pełna energii i... można powiedzieć "popowa" a jednocześnie miała głębsze znaczenie, moc i smutek. Morrisey jest królem takiego grania ale też myślę, że Pet Shop Boys
byli kolejnym zespołem, któremu to dobrze wychodziło - a to były jedne z pierwszych zespołów jakie mnie zafascynowały, dlatego uważam, że taki styl ma nadal w muzyce duże znaczenie.
Sądzę, że Crystal Ball jest być może najlepszym tego przykładem