Kar yağışı, devletin acizliğini bir kere daha gözler önüne serdi. Hiç kimse sorumluluğu üstlenmezken, yaşanan sıkıntıların suçlusu olarak işlerine gitmeye çalışan insanlar gösterildi.

22 Ocak günü başlayan kar yağışıyla birlikte evlerde ve sokaklarda yaşam felç oldu. Birçok kişi donarak hayatını kaybetti. Evlerde uzun süreli elektrik ve su kesintisi oldu. Trafikte insanlar saatlerce mahsur kaldı. İstanbul'u felç eden kar yağışı sırasında "nerede bu devlet" diye isyan edenler, elekrikleri olmadığından devletin o sırada televizyonda kendilerini suçladıklarını bilmiyorlardı.

İlk olarak İstanbul Valisi Muammer Güler çıktı ekrana. Oflaya puflaya, "insanlar sokağa çıkmazsa bunlar olmazdı, hazırlıklıydık ama trafik yüzünden çalışma yapamadık" dedi. Konuşması sırasında aynı lafı birçok kez tekrarlayarak, kimse sokağa çıkmasa bu şehiri ne güzel yöneteceğini ifade eder gibiydi.

Şov sırası Belediye Başkanı Ali Müfit Gürtuna'ya gelmişti. Reklam panolarında sıkça gördüğümüz gülümseyen yüzünü bu kez ekranlarda gördük. Ona göre herşey yolunda idi. Tabii valininde yakındığı derdi saymazsak. İlk gün yüzde 90 olan elektrik sorunu yüzde 10'a indirilmişti. Oysa ardarda gelen şikayetler adeta yalanlıyordu Gürtuna'yı. Önce arayanlar yüzde 10'luk kısımdadır desede sonradan yüzde 30'a kadar çıkmak zorunda kaldı. Ama sorular elektrik ile bitmeyip doğalgaz, trafik soruları gelince çözüm basitti. O İgdaş'ın, bu karayollarının vb. diyerek işin içinden çıktı. Herhalde bunları söylerken, "ben ne işe yarıyorum peki" diye kendi bile düşünmüştür.

Suç bizlerde; yollara çıktık... Peki neden? Zevk için çıkan kaç kişi vardı? Kimimiz işe yada okula gitmek için kimimiz ise iş aramak için çıkmadık mı? Yaşamımızı devam ettirebilmek için şehrin bir ucundan diğerine gidip, durmadan köle gibi çalışmak zorunda olmamız değil miydi sokağa çıkmamızın nedeni? Üstelik bu zorluklara birileri lüks içinde yaşasın diye katlanıyoruz. Suç bizde mi yoksa bizi bu şartlarda yaşamaya mahkum eden sistemde mi?