| Cap�tulo 23 O Tempo II Lectura O tempo Hai xa unha semana que Lelo est� contento. Veu a neve. Un luns de Nadal, sobre do d�a, empezou a nevar. Cairon falopas e falopas. Ao abrir do d�a, Vilanova estaba branquexada. Lelo foi � escola e �s doce acabouna. As b�las cruzaron o aire a todos os xeitos e moitas deron onde deb�an dar. O fr�o escorrentouse axi�a. En cambio, ao av� despois da boa outon�a de San Marti�o, anubr�uselle o �nimo, e disp�xose a soportar unha invern�a de auga e xeada. Non choveu nin xeou, pero nevou abondo. O t�o Pepe arrechegouse � beira do lume a agardar a primavera. Nin Nadal nin febreiro, co seu antroido, lle prestaban unha migalla. Tampouco lle �a moi al� o mal tempo ao m�dico. As friaxes tra�an sempre enfermos; e ter que sa�r ao intemperie noite tras noite deix�bao tan aterecido coma un carambelo. A Rosario d�balle tanto xullo coma agosto ou marzo. Dic�a sempre, fose m�rcores, xoves ou domingo, que estaba atafegada de traballo. Carme salt�balle que de ver�n se pod�a ir � praia, gozar do sol e po�erse moura coma un carb�n. A Henrique, ecl�ctico, todo lle daba igual. Nunha noite clara, sen vento, coas estrelas alumeando nas pozas das corredoiras ao remate dunha troula, vi�a tan ledo coma � luz do luar do Ano Vello, despois de lle facer as beiras a unha rapaza xeitosa. Carme di que a l�a o aparva, que perde o norte e que o mellor � buscalo ao abrigo dunha taberna, ao quente da lareira. Pero, a�nda que non o digan, san Xo�n e Santiago, coas s�as tardes longas, cos solpores mornos e coa ca�da da noite fresca, son do agrado de todos. Por algo � o bo tempo. Lectura en CASTEL�N Lectura en ITALIANO Lectura en FRANC�S Lectura en INGL�S |