| Cap�tulo 16 O campo e o traballo Henrique ten moitos amigos. Desque principiou a estudiar na Universidade, l�vase moi ben con Carlos, un compa�eiro da parte de Ourense, fillo de labregos. Ao remate do curso, Carlos vaise para a aldea. El � unha axuda esencial na casa, neste tempo no que tantos labores hai que facer. O pai e o irm�n m�is novo non son quen para atenderen a todo. En xu�o, mesmo chegar, ten o pai as gada�as crabu�adas e vanse os tres homes ao prado da Perulleira segar a herba. No prado da Veiga meten a segadora, pero este, como � tan costo, te�en que segalo � man. Carlos xa vai cheo de lle predicar ao pai que as terras onde non entran as m�quinas � mellor deixalas a ermo. O pai non v�n a rego. Sempre di que por m�is herba non ha de ser m�is mal ano. Sobre das doce, gada�ado xa o prado todo, que non � grande, collen cadans�a galleta e extenden ben a herba para que lle entre o sol. Ao outro d�a rev�lvena e ao terceiro x�ntana toda. Hogano sacaron cinco carros, foi moita a sequ�a; pero eu l�mbrome ata sete ou oito cando se lle coidaba ben a rega. Ao ca�r a tardi�a, xunguiron as vacas e apux�ronas ao carro. Carlos chamaba unha parella, anque case non pod�a coa aguillada, tantas eran as maniotas que ti�a. Di verdade o refr�n: "Quen non est� afeito a bragas a costura faille chagas". Poucos d�as despois empeza a seitura. Agora non pon medo porque se sementa pouco, pero antes, que se cavaban searas no monte de ata trinta ou corenta ferrados, a cousa non era de cobiza. Na terra de Carlos que � ribeir�, deseguidi�a ve�en a maduro o trigo e o centeo. Na feira do san Pedro m�rcanse os fouci�os, porque mesmi�o empezar xullo s�ganse as primeiras pallas. O irm�n de Carlos di que a el isto non lle vai, que xa est� farto de afouci�ar, retorcer vincallos, atar monllos e dalos para a meda , e por riba ter que mallar, que � o que m�is rabia lle d�. "Se non compran un tractor -di- voume para Alemania". O pai e a nai de Carlos, mentres non ven o gran nas tullas, non dormen tranquilos. Din que non se est� libre nunca dunha saraibada que debulle as espigas nas leiras. Despois da malla, Carlos xa non colle outra ferramenta na man. Como lle quedou a Patolox�a, ded�case ao estudio, que xa falta pouco para os exames. Namentres, o pai e o irm�n sacan o esterco para sementar os nabos, aproveitando que veu unha tormenti�a e xa ten lentura a terra. Estercan forte para que cabecen e boten boa nabiza. � de lei o refr�n do av� de Carlos: "No estercar e no sachar non debes reparar, se queres colleitar". Polo xaneiro arriba comenzan a encanar e botar grelos. Ao entrar a primavera, florecen. Cada chanteira d� ao menos cen flori�as marelas. Para acabar de facer o ver�n inda hai que coller as patacas. Hogano hainas a mancheas. Agradeceron a sacha que lles deron na primavera. -�Quen ver� aos meus cochi�os e cuxos!- dic�a a nai de Carlos cando v�a o celeiro tan cheo-. Pois veremos onde gardamos o millo - dic�a o pai, que xa o est�n comendo as pegas na leira da agra, e eu sen probar a broa e as papas non quero pasar. O d�a doce de outubro, Carlos tivo que marchar de novo para Santiago. �a pensando no ledos que quedaban os seus con tanta fartura. Cando o coche sub�a e baixaba as costas da beira do Mi�o, miraba para os vi�edos e para o acuguladas que estaban as cepas cos acios madurecidos. Daquela acordouse do cantar que aprendera de pequeno e cantaruxaba polo baixo: -Vendimai, vendimadores na vendima do meu pai; o vi�o vai na cabaza e o pan na cesti�a vai. Lectura en CASTELLANO Lettura in ITALIANO Lecture en FRAN�AIS Reading in ENGLISH |