18/12/96 Palenque rústirnar voru "so and so" og í Palenque gleymdi ég dagbókinni minni á pósthúsinu þegar ég var að senda jólakortin. Það voru menn að vinna á móti pósthúsinu og þeir óku mér um allt þorpið að leita að einhverjum sem hafði lykil að pósthúsinu, en við fundum engann. Við tókum svo rútuna kl. 23 áleiðis til Campeche til að athuga hvort það vœri nokkur möguleiki á að taka bát eða flutningsskip til Kúpu, en við komum að öllum dyrum lokuðum. "By the way", rútuferðin frá Palenque til Campeche var martröð. Við œtluðum að reyna að sofa í rútunni en þegar við vorum nýlagðir af stað byrjaði að rigna inni í rútunni frá loftkœlingunni, svo að við þurftum að fœra okkur. En það var ekkert laust sœti þannig að ég fór frammí og rabbaði við bílstjórann þangað til að við komum að stoppistöð þar sem fólk fór út, þá losnaði pláss fyrir mig á þurrum stað. Compeche var mierda, þannig að við fórum til Merrda til að athuga með bát, en sama sagan, engin hjálp. Þar eftir fórum við til Progreso og sama sagan, ekkert. Við eyddum nótt í Merida og tókum svo rútu til Cancun til að athuga með bát og við komum þangað eftir 7 klst. rútuferð, sem átti að taka 3 1/2 tíma. Þannig að það vara bara eitt að gera; fljúga (190 usd) ! Cancun er hrœðilegur staður, Cancun er ekki Mexico, Cancun er USA, 2-10 sinnum dýrari en restin af Mexíkó.
KÚBA 22/12/96 - 05/01/97.
Við vorum hálf hjálparvana þegar við vorum komnir í gegnum "immigrac ones" á flugvellinum í Havana og ekki með biblíuna okkar "Lonley Planet". En við heyrðum seinna að fyrsta Lonley Planet bókin um Kúbu kom ekki út fyrr en 27/12/97. Við hittum Kana á flugvellinum en hann er búinn að koma oft til Kúbu og hann gaf okkur nokkra grundvallarpunkta um hvernig á að haga sér og hvað á ekki að gera í landi sem er stjórnað af einrœðisherra, kommúnismi. Við tókum Taxa frá flugvellinum beint á hótel Lido sem vid héldum að vœri það ódýrasta sem hœgt vœri að finna. Taxinn kostaði 17 usd um 1 klst. í bœinn og 3falt rúm eða réttara sagt 2falt kostaði 45 usd. Við settum þessi 2 rúm saman og sváfum langsum í þeim allir þrír. Við fórum svo út að skoða okkur um, en klukkan var orðin 23 því við lentum seint. Það fyrsta sem stakk mig var að það voru varla neinir bílar á götunum og þeir sem voru þar, voru annað hvort gamlir amerískir frá "30-"59, rússneskir eða austur evrópskir. Einnig hversu léleg lýsing var í bœnum. Pera hér og þar hangandi eftir einskonar glunduroðakenningu. Líka allt draslið á götunum. Við hittum strax einn blökkumann sem virtist boðinn og búinn að hjálpa okkur en orð hans glumdu enn í eyrum okkar um að flestir vilja leigja þér húsnœði, bíða svo til nœsta dags eftir að við förum út að skoða okkur um en þá hreinsa þeir íbúðina, stela öllu steini léttara. Þannig að hann þurfti virkilega að vinna traust okkar. Ekki leið á löngu fyrr en annar Kúpani var kominn og hann vildi endilega leigja okkur íbúð og selja okkur vindla. Hann kom með einn vindlakassa sem hann vildi selja fyrir 595 usd sem kom náttúrulega ekki til greina. Við fundum út seinna að normalt verð fyrir svona kassa er um 25-35 usd. Við sátum inni á kaffihúsi med honum, 2 stelpum og blökkumanni (Antony). Antony kom síðar til mín og bað mig að hitta sig fyrir utan. Ég fór út og hann sagði mér að hinn strákurinn vœri slœmur og myndi örugglega reyna að rœna okkur. Hann tók mig á hótel sem var við hliðina á kaffihúsinu, Hótel New York og þar talaði ég við öryggisvörð sem var á sama máli og Antonio og sagði mér að hann myndi passa upp á að ekkert kœmi fyrir okkur meðan við vœrum á hótelinu hjá honum. Og til að undirstrika það lyfti hann upp skyrtunni og sýndi mér skammbyssu. Ég trúði og treysti honum. Hótelið er ríkisrekið eins og 99% af öllu hér á Kúbu. Nœsta dag tékkuðum við okkur út af Lido og inn á New York. Það var þann 23. des, Þorláksmessu í 30-35 stiga hita og glampandi sól. Kúba er svo öðruvísi, það er ekkert líkt þessu. Samt minnir það mig pínulítið á Litháen eins og Litháen var "93. Það eru akkúrat engir bílar svo að segja á götunum.
Ég veit ekki alveg hvað ég á að skrifa því að núna er ég í Hondúras 19/1 97. Ég týndi hinni dagbókinni í Mexíkó og œtlaði að kaupa nýja á Kúbu en eins og allar búðir þar, þá var það ekki hœgt. Í miðbœ Havana eru allar þessar byggingar og ef þetta vœri í einhverri annari stórborg þá vœri allt fullt af búðum. Hér á Kúbu eru líka búðir en það er akkúrat ekkert til sölu í þeim. Þess vegna er ég að skrifa þetta núna, því ég gat ekki keypt bók á Kúbu. Það vilja allir selja okkur vindla, mellur eða húsnœði til að gista, en á götunni er erfitt fyrir Kúbani að nálgast þig, því að lögreglan er alls staðar að passa upp á að ekkert komi fyrir túristana. Fyrir um 7 árum kom Fidel Castro fram í sjónvarpi og sagði þjóðinni að hún yrði að passa upp á túristana því að eina leiðin fyrir Kúbani að ná erlendum gjaldeyri inn í landið vœri í gegnum ferðabissnesinn. Þetta er út af viðskiptabanninu, það má enginn hafa viðskipti við Kúbu. Út af þessu eru ströng lög við því ef einhver gerir eitthvað við túrista. T.d ef einhver myndi kýla mig þá gœti hann átt yfir höfði sér 2ja ára fangelsi. 2sinnum þegar Antonio var að ganga með okkur þá tók löggan hann og í eitt skiptið þurfti hann að gista nótt í fangelsi. Stundum er þessi öryggisgœsla góð en aftur á móti þá gerir þetta okkur erfiðara fyrir að kynnast fólkinu í landinu. Það eru 3 gerðir af peningum í landinu, Peso Cubano sem er 20 fyrir dollar, Peso Convertible sem er 1 fyrir dollar og svo Usa dollar. Kúbanir kalla allt dollar nema Usa dollar. Hann kalla þeir "fúla" sem gerir allt svolítið erftitt þegar maður er að spyrja um verð á einhverju. Þó ég vœri með 1.000.000 pesos Cubano þá gœti ég ekki keypt mér einn bjór eða kók. Allt sem er influtt, hvernig sem það er mögulegt í viðskiptabanninu, þarf maður að borga með dollar eða peso c onvertible og vid Mitch og Jari vildum ekki eyða dollurum, heldur vildum við nota pesos cubano eins og fólkið í landinu (mest allt) þarf að gera. Það endaði með því að við átum ekkert nema pizzu og ís í 15 daga. Í hverri "Cuadra" er einhver að selja pizzu eða ís frá heimili sínu. (GUANABO). Við leigðum okkur húsnœði , íbúð med 2 herbergjum, eldhúsi, klósetti og stofu. Fyrir það borguðum við 20 usd per nótt. Húsið var virkilega nœs með verönd þar sem við sátum á kvöldin og reyktum risa stóra kúbanska vindla og hlustuðum á hundana og hanana í keppni um hvorir gœtu verið með meiri hávaða. Guanabo byggist eingöngu upp á ferðamönnum en öðruvísi en í Varadero. Í Varadero eru einungis pakkaferðamenn sem fara varla út af hótelinu sínu nema í skipulagðar ferðir til Havana, á götumarkaðinn og til að sjá El Capitolo, sem er bygging í miðborg Havana. Leiðin frá Varadero inn í Havana á þessa staði eru öðruvísi en allt, því að við þessar götur eru húsin máluð (bara að framan), göturnar eru hreinar og búið að gróðursetja tré og blóm þannig að allt líti betur út fyrir túristana sem koma með peningana inn í landið. En eins og greinilegt er, þá sér þetta fólk ekki rétta hlið á Kúbu, heldur bara þá sem stjórnvöld vilja sýna. Kúbanir fá ekki einu sinni að nota ströndina eða Resturantana sem túristarnir nota, svo að þeir séu ekki að "böggast" upp á þá eða að reyna að stela af þeim. T.d. í Havana, inni í miðbænum sér maður mjög lítið af ferðamönnum, nema kannski á markaðnum hjá dómkirkjunni. Ástæðan, hver veit … kannski eru þeir hræddir með því ad Havana sé hættuleg. Ég veit það ekki. Þannig þessir pakkatúristar kynnast akkúrat ENGU á Kúbu né fá tækifæri til að hlusta á hvað fólkið í landinu hefur að segja. Önnur gerð af túristum eru þeir sem fara til Guanaabo. Þetta eru mest Ítlair og Þjóðverjar sem liggja á ströndinni allan daginn með vændiskonum frá Havana og á kvöldin drekka þeir bjór á barnum og eyða umtalsverðu magni af dollurum. Þessir ferðamenn eru einungis í fríi í viku til einn mánuð og hafa því efni á að spandera peningum. "Bottom line" er að Kúba er ekki fyrir bakpokaferðalanga á "budgeti" en það er líka akkúrat það sem stjórnin vill, því auðvitað eyðum við miklu minni pening en hinir. Við megum t.d. ekki nota "public transport" á lengri leiðum, heldur þurfum við að taka "turist bus" sem er margfalt dýrari, það dýr að við höfðum ekki efni á að taka þá. En t.d. til Guanabo tókum við "public transport", rútu sem er Trailer með hengivagni, um 40 fet með gluggum og sætum. Í þessa bíla troða þeir um 300 manns, virkilega þröngt. Ég missti t.d. smápening á gólfið en gat ekki beygt mig eftir honum því að það var algjörlega stappað. Og í þessu farartæki sem Kúbanir kalla CAMEL og/eða GUAUA var ég í fyrsta sinn akkúrat á þeim tíma sem jólin hringdu inn hjá mömmu, Páli og Löllu í Luxembourg (Þýskalandi). Ekki alveg sama hátíðartilfinning hjá mér og hjá þeim. En í þessa "rútu" kostar bara 1 cent usa (60 aura ísl.) en Taxi frá Havana til Guanabo kostar um 5 usd (1.66 á mann), þannig að maður sparaði 1.65 usd á að taka CAMEL, sem er reyndar töluvert meira "effort" heldur en að taka Taxa. En svona er það þegar maður er að ferðast með lítiinn pening, þá þarf maður að hugsa um hvern aur, en fær samt miklu meira út út ferðalaginu. Allavega finst mér þetta miklu meira gaman heldur en þegar ég var t.d. á Thailandi með mitt VISA og spáði ekkert í hvað ég var að eyða, plús það að þegar maður er "on the road" með bakpokann sinn, hittir maður miklu fleira fólk. Í alla staði miklu skemmtilegra. Það er áberandi hversu vel menntuð þjóð sú kúbanska er, þetta gerir Kommúnisminn. En gallin er sá að það er engin samkeppni og þar af leiðandi enginn metnaður. Það skiptir ekki máli hvort þú ert verkamaður, kennari eða læknir, þetta fólk hefur næstum sömu mánaðarlaun, frá 8-15 usd á maðnuði eða um 500-1200 kr. íslenskar !! Í áramótapartýinu sem okkur var boðið í og haldið af Spánverjum, en uppistaðan af fólkinur þar voru Kúbanir, var ég að tala við stelpu sem er læknir en vinnur á kvöldin sem þjónn á veitingastað til að ná sér í auka pening. Hvar í heiminum myndi læknir þurfa að vinna á veitingastað á kvöldin til að ná sér í auka pening ? Þetta áramótapartý var virkilega öðruvísi, það byrjaði venjulega en þegar nær dró miðnætti og fólkið var orðið drukkið, þá fóru ýmsir sérkennilegir hlutir að gerast. Jari var dreginn inn í herbergi þar sem strákur og stelpa voru nakin, til að taka myndir af þeim. Einn strákur kom til mín og setti hendurnar á lærin á mér og fór að tala við mig. Ég er ekki "homofóbik" en þetta helvítis hommakvikindi gekk of langt. Ég gerði honum grein fyrir að ég hefði engan áhuga á hommum, né heldur þessum feitu jussum í partýinu og fljótlega eftir miðnætti komum við okkur út af þessum "weird" stað og heim. Einn daginn sem oftar var ég í miðbæ Havana og ákvað að fá mér pizzu, aldrei þessu vant, og fór á stað sem hafði m.a.s. pizza skilti. Við borðið sat kona sem selur pizzur og ég pantaði eina, en hún sagði mér að hún hefði engar pizzur. Ég spurði hvort hún hefði eitthvað annað, bara svona til að athuga, en hún brást hálf ill við og sagði mér að þetta væri Pizzeria. Ég sagði: " en þú hefur engar pizzur og hvers vegna ertu þá ennþá með opið? " Hún sagði mér að hún lokaði kl. 20 og þetta var kl. 18 og hún ætlaði að sitja þarna og selja ekkert í 2 tíma í viðbót ! Henni hefur sennilega fundist ég skrýtinn að vera að fetta fingur út í þetta. Þegar maður talar við fólkð þarna, þá skilur maður hversu mikils virði tjáningarfrelsið er. Að mega ekki segja það sem maður hugsar er hrikalegt haft. Fólkið sem maður var að spyrja út út hvernig lífið væri og hvers það vænti, var alltaf hálf flóttalegt þegar það talaði neikvætt um Fidel eða ríkisstjórnina. Sumir enduðu á að segja að Kúba væri himnaríki og Fidel væri þeirra guð. Ég spurði þau hvað þau héldu að myndi gerast ef Fidel dæi á morgun og kúmmúnisminn hryndi? Þau giskuðu á að 3 miljónir manna í það minnsta myndu fara beint til Miami og að restin myndi reyna að hasla sér völl á svarta markaðnum. Ég hugsa að ef Fidel dæi á morgun og kommúnisminn líka, þá færi allt á annan endann þarna. Í dag hefur fólk alla vega fría menntun, sjúkrahúsin eru ókeypis, þau fá hús hjá ríkinu og mat (sem er þó ekki nóg til að lifa af, en …) Glæpir myndu margfaldast og þeir sem hafa lítið í dag, hefðu ekkert á morgun, þannig að lögmál frumskógarins tæku við "þeir hæfustu lifa". Ég býst við að það taki alla vega einhver 20 ár þangað til að lýðræði yrði komið á og fólkið geti farið að lifa eðlilegu lífi "aftur". Ég reyndi að útskýra fyrir þeim að í flestum löndum Mið- og S-Ameríku hefði þorri fólksins það verra en þau. Í þessum löndum deyr fólk úr hungri, það kann hvorki að lesa né skrifa o.þ.h., en á Kúbu sveltur enginn til dauða og allir eru læsir og skrifandi. Þau áttu erfitt með að trúa mér, því þau halda að enginn í heiminum hafi það jafn slæmt og þau. Antonio tók okkur í heimsókn til vinkonu sinnar sem bjó heima hjá mömmu sinni. Hún er tannlæknir og vill endilega giftast útlending til að komast frá Kúbu. Antonio sagði mér að hún hefði áhuga á að giftast mér, en það var ekki gagnkvæmur áhugi. En það var virkilega áhugavert að sjá hvernig Kúbanir búa. Íbúðin var tvö lítil herbergi á neðri hæð, annað eldhús og hitt stofa þar sem stelpan svaf. Stofan var um 10 m2 og á efri hæðinni var annað eins herbergi og þarna bjuggu þau fjögur, mamman, stelpan og 2 bræður hennar. Konan bauð okkur upp á kaffi sem var týpískt kúbanskt kaffi. Ef maður ímyndar sér fullan bolla af kaffi og tekur um 80% af vatninu í burtu en heldur kaffimagninu, þá ertu kominn með kúbanskt kaffi. Þú tekur einn sopa og ert með kaffibragð í munninum í heila viku. Þegar við komum á staðinn var stelpan í náttkjól og bara venjuleg, en hún bað okkur um að hafa sig afsakaða og fór upp á loft, kom niður stuttu sienna öll tilhöfð. Já, kvenfólk er alls staðar eins, fílar sig ekki innan um ókunnugt fók með hárið í allar áttir. Antonio var alveg frábær, alltaf að reyna að tala ensku við okkur, sem hann þurfti svo að þýða yfir á spænsku því við skildum ekki orð af því sem hann sagði. En þarna vildi hann monta sig á ensku kunnáttunni sinni fyrir fjölskyldumeðlimum og var að reyna að segja okkur eitthvað á ensku sem konan hafði beðið hann um að segja, en efitr 15 mínútur vorum við ennþá engu nær. Þá sagði konan okkur hvað hann var að reyna að segja og það var að hún væri "sorry" yfir að hafa ekkert handa okkur að borða. Við gerðum henni grein fyrir að við værum virkilega ánægðir með kaffið og að hún þyrfti ekki að hafa neinar áhyggju. Það voru sama sem engin húsgögn þarna, fjórir stólar, borðstofuborð, rúm, hornhilla og símaborð. Íbúðin var samt snyrtileg og hún er náttúrulega eign ríkisins. Blokkin sjálf var drungaleg og dimm með engri lýsingu og maður gengur inn í íbúðirnar að innanverðu en samt úti og svalirnar sem maður þurfti að ganga á til að komast inn í íbúðirnar voru svo þröngar að það var varla hægt að mæta manni á þeim nema að skjáskjóta sér. Konan var að tala um það við Antonio að sjónvarpið væri bilað og það kostaði 140 pesos (7 usd) að gera við það, en það eru akkúrat um mánaðarlaun á Kúbu. Við vorum þarna í heimsókn a Þorláksmessukvöld og vorum að furða okkur á að það var akkúrat ekkert sem minnti á jólin, hvorki úti á götum né í íbúðinni hjá konunni. Hún sagði okkur að síðustu jól sem hún mundi eftir voru jólin "59, fyrir byltinguna um áramótin "59-60 og að dóttir hennar sem er 25 ára gömul hefði aldrei upplifað jól. Hún sagði mér að ástæðan fyrir því sé sú að þau hafa ekkert á milli handanna til að gera sér dagamun, ekki einu sinni í mat, því að þeim er úthlutað um 100 gr. af kjöti á 3ja til 4ja mánaða fresti og allt annað kjöt fer beint á svartamarkað. Og þú þarft að eiga dollara til að kaupa mat, sem að hinn venjulegi Kúbani hefur ekki og hvað þá að kaupa einhverjar gjafir sem virðast nauðsynlegar til að halda gleðileg jól í dag. Án alls þessa, þ.e. kjöts (matur) og gjafa, hafa jólin hreinlega dáið út á Kúbu eftir 39 ára stjórnun Fidel Castro. Stelpan sem er næstum jafn gömul og ég hefur aldrei upplifað jól. Það er hálf skrýtið að spá í það.
05/01/97 Gerðum okkur klára í morgun til að taka Taxa til flugvallarins. Taxinn sem við tókum var einn af þessum gömlu "Desoto delux "55" í alveg ótrúlega góðu ástandi. Bílstjórinn keypti bílinn nýjann 19.01"55 þannig að það er aðeins einn eigandi frá upphafi. Við flugum með Cubana og vélin var 40 sæta rússnesk TU-28 og hávaðinn var alveg hrikalegur, en við komumst heilir á húfi til Cancun um kl. 16. Við gengum áleiðis til Cancun frá flugvellinum, því þannig fengum við 3 sinnum ódýrari Taxa, 50 pesos í staðinn fyrir 180 pesos. Við tókum Taxann beint á "B.S.Í." og keyptum miða til Chetumal. Rútan fór kl. 23, þannig að við höfðum smá tíma til að drepa í Cancun, sem fór aðallega í að borða. Við fórum á Pizza-Hut og keyptum okkur ótakmarkaðan aðgang að salatbarnum (20 pesos). Loksins eitthvað annað en pizza og ís.
06/01/97 Ferðalagið frá Cancun til Chetumal tók aðeins 5 klst. Bílstjórinn ók eins og brjálæðingur alla leiðina, en þess vegna náðum við svo fyrstu rútu til Belize-city (kl.04). Við vorum komnir til borgarinnar kl 8 um morguninn og ákváðum þá að taka strax rútu kl. 9 til Belmopan. Þegar við komum þangað fundum við út að það er akkúrat ekkert að gera þar í höfuðborginni sem telur um 4000 íbúa og aftur tókum við þá ákvörðun að halda strax áfram áleiðis til Flores Guatemala. Við þurftum að bíða við landamærin Guatemala megin til að taka rútu (um 2 tíma) sem við héldum að færi beint til Flores. En hérna leggur rúta ekki af stað fyrr en hún er full, og þá meina ég full, öll sæti upptekin og 30 manns standandi. Rútan fór frá "BSÍ." í þorpinu sem er 1 km. frá landamærunum, aftur til landamæranna leitandi að fólki, aftur til stöðvarinnar, hring í þorpinu þangað til rútan var full, loksins. Meðan við biðum eftir rútunni komu 2 sænskar stelpur, Panilla og Linda sem svo komu með okkur á sama hótel í Flores. Hotel Jade (1.80 usd). Við kíktum á Flores, við gistum nefnilega í St. Elina, en það var Fiesta í gangi og ekkert spes.
07/01/97 Sváfum út eftir að hafa vakað í næstum 48 tíma, mikið djöfull var það gott. Við drulluðumst af stað um kl. 15 til að skoða hella. Það tók okkur um 1/2 tíma að komast til hellanna. Þegar við vorum komnir inn og vorum að skoða okkur um, hittum við 4 stráka . Þeir buðust til að sýna okkur annan útgang sem er ekki kortlagður og er auðvitað koldimmur. Jari vildi ekki fara, en ég og Mitch fórum. Ferðalagið í hellinum var vel þess virði, fyrir utan að ég fór úr axlalið þegar ég var að reyna að fara niður bratta og sleypa brekku, haldandi í band. Mitch þurfti að hjálpa mér að komast aftur í liðinn. Fyrir rest komumst við svo á leiðarenda út úr fjallinu hinum megin. Þetta brölt var vel þess virði. Við þurftum stundum að skríða á maganum til að komast leiðar okkar og sums staðar var allt krökkt af leðurblökum. Við komum aftur til St. Elena um kl. 18 og ég fór til að athuga með viðgerð á myndavélinni minni. Það var ekki hægt að gera við hana en að það ætti að vera hægt í Guatemala. Við fórum snemma í háttinn því að næsta dag þurftum við að vakna 03:30 til að vera komnir til Tikal (að skoða rústirnar) fyrir sólaruppkomu. 08/01/97 Það hafðist að koma sér á fætur eftir 3 klst. svefn, þannig að við vorum komin í tíma (við= ég, Mitch, Jari, Linda og Panilla). Það var stórkostlegt að sjá Píramídana birtast einn af öðrum, sólina rísa og öskuraparnir gefandi frá sér þessi hrikalegu öskur sem bergmáluðu í frumskóginum … og dalalæða yfir öllu. Við sátum upp á "temple 3" og fylgdust með sólinni rísa hærra og hærra og fyrir rest var allt orðið hreint og bjart. Við eyddum um 3 tímum í rústunum og ég og stelpurnar fórum og fengum okkur morgunkaffi, sem tók um 3 tíma með öllu masinu. Fínar stelpur. Rústirnar voru þær stærstu og mestu Mayjaarústir hér sem ég hef séð og þær eru þær mestu. Við komum aftur til St. Elena um 18 og fórum snemma að sofa því daginn eftir þurftum við að vakna kl. 05 til að taka rútu til Machequila sem er inni í frumskóginum.
08/01/97 Rútan lagði loks af stað þegar hún var orðin sneisafull og ferðin til Machequil (Pottun) tók um 3 klst. eftir þeim hræðilegasta vegi sem ég hef verið á til þessa. Við fórum beint á camping sem er inni í miðjum bananaakri og hengdum upp hengirúmin okkar. Við fengum svo lánaðar bílslöngur og gengum með þær upp að brú svolítið í burtu og létum okkur svo fljóta niður með ánni að tjaldstæðinu. Ferðin tók um klst. og ég fór úr axlalið 2 sinnum á leiðinni. Við ætluðum að nota stelpurnar sem kennimerki á leiðinni þar sem við héldum að þær ætluðu að flatmaga við ánna. En við áttuðum okkur of seint á að þær voru ekki þar sem þær "áttu" að vera, því við vorum komnir langt niður fyrir staðinn þar sem við vorum með hengirúmin okkar. Þá var bara eitt að gera, labba til baka. Stelpurnar voru orðnar svo hræddar vegna sagna um slöngur, sporðdreka og allskyns skorkvikindi að þær þorðu ekki að fara að sofa fyrr en við vorum komnir í hengirúmin líka. Ég svaf lítið þessa nótt, en vel.
10/01/97 Gerðum okkur klár og vorum komin upp á veg um 11 og húkkuðum okkur far með vörubíl til Poptun sem er nálægt þar sem við vorum. Þar tókum við svo rútu, gamlan amerískan skólabíl, til Las Casas, 130 km ferðalag í 7.5 klst. á vægast sagt vondum vegi. Pfúff. Við fengum að fara upp á þak á rútunni og sátum þar í næstum 2 tíma og virtum fyrir okkur útsýnið og litlu indjánaþorpin. Húsin voru úr pálmatrjám með stráþökum og við stoppuðum í einu af þessum þorpum en sama sem enginn talaði spænsku, einungis "indjánamál". Þó var þar einn sem var að forvitnast fyrir um hvaðan við vorum, en það var lítið gagn í að útskýra það fyrir honum, hann þekkti náttúrulega ekki Ísland og ekki heldur Ástralíu. Ég og Mitch reyndum að útskúra fyrir honun hvar Ástralía var, en hann þekkti ekki heldur Kyrrahafið, sem er nú stærsti "hlutur" á jörðinni. Þetta fólk hefur ekki kost á neinni menntun þannig að hver getur kennt því um? Við komumst svo loks til Las Cases þegar það var komið myrkur og fundum þar hótel (2 usd) sem við gistum á. Kærkomin hvíld fyrir nýrun eftir allann hossinginn í rútunni.
11/01/97 Við vöknuðum í morgun kl 05:45, stelpurnar vöktu okkur, og tókum rútuna til Lenkin (Seimuc Chanpei). Fjórar klukkustundir á jafn hræðilegum vegi og í gær. Vegurinn er einungis 1 akrein og þegar við þurftum að mæta öðrum bílum (rútum) þurftum við stundum að bakka slatta til að geta mætt, og stundum að utanverðu sem var hrikalegt vegna þess að það var yfirleitt alltaf um 50-200 m fall niður brekkurnar. Fjalllendið hér er stórkostlegt. Ef maður ímyndar sér Vatnsdalshólana 100 sinnum hærri og skellir miljón trjám og 30° hita, þá erum við orðin nokkuð heit. Á leiðinni til Lankin stoppuðum við í litlu þorpi (hálftíma matarstopp) þar sem göturnar voru einungis drullusvað eftir rigningar morgunsins. Indjánarnir sem bjuggu þarna komu út á götu og skoðuðu okkur, við gátum séð og heyrt í krökkunum bendandi á okkur hlægjandi, því í þeirra augum vorum við eins og geimverur. Ég giska á að meðalhæð karla hér sé um 1.55 og kvenna um 1.40-1.45 þannig að ég er um hálfum metra hærri en allir aðrir. Svo er Jari 1.88, Mitch 1.75, Linda 1.77 og Panilla 1.73. Þannig að við vorum hálfgerður sirkus fyrir fókið og greinilega hin mesta skemmtun. Við fórum úr rútunni við vegamót, lítið þorp sem heitir PAJAL og ætluðum að bíða þar eftir rútu til LANKIN. En eftir um 20 mín. kom vörubíll fullur af múrsteinum og bílstjórinn bauð okkur far (3 Qvetzales) til Lankin, 18 km. sem tók rétt rúman klukkutíma. Þegar við komum svo þangað fundum við hótel sem við gátum geymt bakpokana okkar og stelpurnar og Jari tóku herbergi, en ég og Mitch vorum ekki vissir um hvort við myndum gista, þannig að við tókum með okkur hengirúmin, svefnpoka og pínu vistir + vatnshreinsitækið hans Mitch. Við hugsuðum okkur að ganga þangað fyrst, 10 km, en Panilla var veik þannig að hún treysti sér ekki í gönguna. Því fundum við einn "local" og báðum hann að skutla okkur (25 quetzales, 4 usd). Sem betur fer því hvílík leið ! Upp og niður snarbrattar brekkur. Staðurinn var virkilega fallegur og í senn hrikalegur. Þar kemur áin niður á milli fjalla og þar sem við stóðum á steinbrú (náttúrulegri) og fossast beint undir okkur inn í göng (náttúruleg) og kemur svo út um 200 m neðar af ógnarkrafti. Á steinbrúnni eru vötn sem fossast niðurá við og mynda skálar þar sem við gátum synt í , og undir þessum vötnum er svo beljandi stórfljót. Frábær staður en mér fannst Aqua Azul fallegri þó þessi sé svolítð öðruvísi. Við komum svo aftur til Lankin um kl. 16, sturtuðum okkur og fórum svo út, ég , Panilla, Linda og Jari, til að leita að veitingahúsi. Það kom í ljós að það voru einungis 2 í öllu þorpinu, sem er óvenjulegt því öll þessi pínulitlu þorp hér hafa yfirleitt óteljandi veitingastaði. Við fórum á annan staðinn og það var eins og að við værum að reyna að draga tennurnar úr stelpunni sem afgreiddi okkur þegar við gerðum heiðarlega tilraun til að panta mat. Fyrir rest gáfumst við upp og fórum aftur á hótelið þar sem hinn veitingastaðurinn var og fengum okkur þetta típíska hér í Mið-Ameríku, hrærð egg, baunir og salat ásamt "brauði". Brauðið er svipað og flatkaka, þó töluvert minni og næstum bragðlaust, en í það setur maður matinn og borðar. Ég, Panilla, Linda og Jari tókum svo spil, "Black bitch" og spiluðum svolítið frameftir og náttúrulega tapaði ég. Við spiluðum við kertaljós, því að rafmagnið var tekið af, eða það var ekkert rafmagn eftir kl. 22. Fórum svo að sofa vitandi það að við þurftum ekki að vakna á neinum sérstökum tíma á morgun, sem var heldur betur tilbreyting. 12/01/97 Ég vaknaði þó um 7:30 við hanana í þorpinu og rafstöðina á hótelinu, en lá þó uppí til að verða 10. Svo létum við bara tímann líða til kl. 15 en þá þurftum við að taka rútuna til Cobán. Við vorum orðin svolítið fleiri því að á hótelinu voru einnig krakkar frá Ítalíu, Þýskalandi og Ísrael og þau tóku sömu rútu og við. Við biðum eftir rútunni til kl. 15:30 og þegar til kom var hún full að mínu mati. Rúta að svipaðri stærð og þessi hefur kannski leyfi til að flytja 35 farþega heima, en í þessari voru um 115 manns!! Um 95 inni og 20 uppi á þaki og við vorum ein af þeim, á þakinu alla leið um 5 tíma. Þó við værum upp á þaki þá var samt þröngt því að þar voru allir bakpokarnir, um 15 + farangur allra hinna farþeganna. Það var lítill indjánastrákur sem sat á milli okkar með svín í poka sem gargaði næstum allann tímann sem hann var hjá okkur, um 1,5 klst. Það tók svo að skyggja og kólna en við komumst bara í einn bakpoka, poka ísraelsku stelpunnar og við, 9 bakpokaferðalangar, reyndum öll að komast undir hann og einhvern veginn tókst okkur öllum að stinga smá part af okkur undir pokann. Mér tókst að setja vinstri löppina þannig að þetta var töluverð flækja. Útsýnið var frábært, stundum of gott þegar við horfðum á fjallshlíðina og veltum fyrir okkur hversu margar veltur rútan færi ef hún færi útaf … og á einum stað sáum við rútuhræ sem var ekkert sérstaklega uppbyggjandi. Við vorum að reyna að vera tilbúin að hoppa af ef hún færi framaf , á milli þess sem við þurftum að beyja okkur niður vegna trjánna. Við komum lokst til Cobán og fundum hótel, Hotel Cobán (5 usd 3falt rúm) og fórum strax út eftir sturtu og fengum okkur hamborgara sem er mest "djúsí" matur sem ég hef étið til þessa hér. Núna er kominn tími til að fara að sofa því að á morgun ætlum við Mitch og Jari til Nebaj, en stelpurnar ætla til Hondúras, en við hittum þær aftur á Utila, u.þ.b. 19. Jan.
13/01/97 Vaaaaáááá … hvílíkur dagur! Við byrjuðum á því að fylgja stelpunum til "B.S.Í" því þær fóru til Hondúras en við fórum og fundu út að það er ekkert grín að finna rútu til Nebaj. Fyrst var okkur sagt að vð þyrftum að taka rútu til Uspantan og þaðan gætum við svo tekið aðra rútu til Nebaj, sem við og gerðum. Rútan kostaði 7Q (1.10 usd). 4 klst. á enn einum hræðilegum vegi en útsýnið alltaf jafn hrikalegt og enn höfðum við allt að 200-300 metra fall niður af einbreiðum vegi. Og ekki leist okkur á blikuna þegar við þurftum að mæta öðrum rútum að utanverðu. Það hlýtur að vera góður bisness að reka rútukompaní hér, því rúturnar er alltaf! fullar, alltaf. Maðurinn sem sat við hliðina á mér til Uspantan fór að tala við mig. Hann var að þakka guði og jesús fyrir allt mögulegt, vitnandi í Salomon 13. og ég veit ekki hvað. Fólkið hérna er miklu meira kristintrúar heldur en kaþólskt og allar rúturnar hafa myndir af jesú og allskyns biblíutilvitnanir skrifaðar á rúður og boddíhluti. Karlinn átti 7 börn og hann sagði mér að það væri normalt, 12 er mikið en 4 lítið. Þegar við komum svo loks til Uspantan fundum við út að það er engin rúta þaðan til Nebaj, heldur þurftum við að taka rútu til Sacapulas, en sú rúta fer ekki fyrr en kl. 21 og við vorum þar kl. 16. (Í Uspantan voru litlir strákar (12 ára) að hlægja að mér og Jari, hve stórir við erum. Þeir náðu okkur rétt rúmlega í mitti og skórnir þeirra voru eins og hælarnir á okkar skóm. Þeim fannst við alveg hrikalega fyndnir). Við ákváðum að húkka far, og það tókst. Vörubíll stoppaði fyrir okkur og við hoppuðum á. Þar voru fyrir slatti af lókal fólki, indíánum. Það voru gömul hjón á pallinum og ég var að velta fyrir mér hversu gömul þau væru. Þau litu út fyrir að vera um 90 ára, en ég er viss um að þau voru ekki eldri en 60 ára. Samt, vörubílsferðin var sú erfiðasta til þessa fyrir mig og hvað þá fyrir gömlu hjónin. Þessi partur af ferðinni var með þann versta veg, ef veg má kalla. Ég á ekki til orð til að lýsa honum, það er ekki til jafn lélegur vegur á Íslandi sem er notaður fyrir "public transport". Við erum hættir að hugsa um þægindi, við erum einfaldlega hininlifandi ef við komumst heilir á húfi, lifandi, á áfangastað. Við voru einmitt að tala um að þegar við vorum í Mexico í rútu þar, þá kvörtuðum við yfir því hversu léleg mynd væri í videoinu, sitjandi í sérsæti með loftkælinguna á og klósett aftast! Hér eru rúturnar gamlar amerískar skólarútur hannaðar fyrir 36 BÖRN, en við erum aldrei færri en um 60 og ekkert pláss fyrir lappirnar og stundum ekki pláss inni, þannig að við þurfum að sitja á þakinu. En í vörubílnum er allavega pláss fyrir lappirnar. Mennirnir sem voru með okkur þar sögðu svo að við myndum mæta rútu sem væri á leiðinni til Nebaj og það passaði. Við hoppuðum yfir í rútuna en það var bara pláss fyrir 2, þannig að Mitch fór upp á þak. Ég þurfti svo að standa í um klukkutíma með bakpokann á mér og gjörsamlega kraminn því það var hreinlega ekkert pláss. Ég held að þeir hér viti ekki hvað orðið fullt þýðir, því þeir hreinlega taka alla farþega. Það eru allavega engin lög til um hámarksfarþegafjölda hér. Það var komið myrkur þegar við komumst í síðustu rútuna, sem betur fer, því þá sjáum við ekki hversu langt er niður og maður er pínulítið minna hræddur. Við komum loks hingað kl. 19 og fundum okkur herbergi á 7Q (1.14 usd) nóttina. Við hentum af okkur bakpokunum og fórum í fæðisleit. Fundum þennann ágæta stað, týpískt hér, hálfgerður pulsuvagn og fengum okkur nautakjöt með kartöflum og tortilla. Diskurinn kostaði um 80 cent (usd), alveg hrikalega gott. Nú erum við aftur komnir á hótelið, Jari sofnaður og ég og Mitch að skrifa í dagbækurnar okkar. Á morgun get ég sofið út, sem þýðir nú orðið kannski til 8.
14/01/97 Gooootttt að sofa út. Fór á fætur um kl. 9 og strákarnir voru náttúrulega vaknaðir. Vi fengum okkur morgunverð, ég fékk mér kakó sem var svolítið skrýtið vegna þess að það var ekki til nein mjólk á veitingastaðnum. Ég hef orðið fyrir talsvert miklum vonbrigðum með Nebaj, Lonley Planet sagði að þetta þorp væri spes fyrir það hversu mikið fólk héldi í gamlar hefðir og lifði svipað og Mayarnir gerðu fyrr. Hingað til hef ég séð sjónvarp, ísskáp, búðir með allt milli himins og jarðar, gervihnattadisk, banka, öll hús með rafmagn og ég veit ekki hvað og hvað. Þorpin sem við ókum í gegnum á leiðinni frá (Papton) til Las casas voru miklu meira orginal heldur en þetta. Ég var búin að ímynda mér þetta allt öðruvísi, ég bjóst við að gista í kofa með moldargólfi og þess háttar. Við erum komnir nokkuð hátt upp í fjöllin hér, allavega sagði Jari mér að í nótt þegar hann vaknaði um 4 þá leit hann á hitamælinn sinn og þá var 4°C. Það eru allaveg engar mossur hér sem er stór plús. Við fórum eftir morgunkaffi í göngutúr um þorpið og þegar við vorum komnir svolítið útúr þorpinu voru húsin svolítið líkari því sem ég bjóst við. Við komum okkur svo aftur á hótelið með viðkomu á markaðnum og þar var ein kona sem vildi endilega bjóða okkur heim til sín og þáðum við boðið kl. 16, eftir 4 tíma. Ég keypti tösku (4 usd). Þegar við komumst svo á hótelið lagðist ég út af og svaf í 3 tíma, úrvinda eftir að hossast á troðningum í rútum sem ég passa ekki í eða á vörubílspalli næstum alla síðustu viku. Ég vaknaði svo um 16 og strákarnir voru einhvers staðar. Ég beið eftir þeim og í millitíðinni komu 2 konur sem vildu selja mér eitthvað. Ég hélt að önnur þeirra væri frá markaðnum. Mitch og Jari komu innan tíðar og ég og Mitc drifum okkur með annarri konunni. Á leið til hennar kom svo rétta konan frá markaðnum og við ákváðum að fara með henni eins og við vorum búnir að lofa. Þegar við komum heim til hennar dró hún fram alls kyns hluti og ég festi strax auga á húfu sem mér líkaði, sem var reyndar töskupoki en ég nota hana sem húfu. Eins keypti ég klukkustreng + aðra litla húfu, samtals 65 quetzales sem gera um 11 usd. Ég og Jari ákváðum að taka rútu kl. 22 en Mitch ætlaði að verða eftir og slást í för með svissnesku pari sem ætlaði að vera lengur í Nebaj. Stóð heima, 22 rútan lagði af stað 22:45 púntó, en í þetta sinnið næstum tóm þannig að við höfðum sitthvorn bekkinn fyrir okkur. Það er mér lífsins ómögulegt að skilja hvernig fólk getur sofið í rútunni á þessum vegum, ég er ekki að ýkja þegar ég segi að það er örugglega auðveldara að sofa í rússibana.
15/01/97 Enn í rútunni og hræddari um líf mitt en nokkru sinni fyrr, hvílíkur erkiasni þessi bílstjóri. Reyna að standa rútuna flata þegar beygjurnar eru allt að 180° og allt að 300 m fall niður, en núna er kolniðamyrkur en ég veit hvernig vegurinn er og ég hef séð hvernig rúturnar líta út sem eru sumstaðar langt fyrir neðan veg. Það var smá spennufall þegar við komum til Sacapula og ég gat stokkið út og fengið mér KAFFI til að róa mig niður, en ég fékk ekki að klára það því að bílstjórinn heyrði í annarri rútu koma og sagði mér að við þyrftum að drífa okkur. Stóð heima, rútan staðin flöt aftur en núna bara í stuttann tíma því eitthvað bilaði og við stoppuðum í kolniðamyrkri með ljósin slökkt. Eina sem ég fékk út úr því var að skoða stjörnurnar, brjálæðislega stjörnubjart. Ferðlagið hélt svo loks áfram og við komum til Quiche kl. 03 og rútan sem var þá að fara til Guete var svo troðfull að við ákváðum að bíða eftir næstu og fengum okkur heitt kakó go settumst við grillið þar sem konan var að selja ýmiskonar mat og heita drykki. Það var búið að vera helvíti kalt og ég náttúrulega illa klæddur. Næsta rúta og sú á eftir voru líka troðfullar, þannig við tókum pokana okkar og biðum við veginn. Það kom svo lokst tóm rúta en hún fór ekki til Guate heldur til Panajachel, en það var einmitt staðurinn sem Jari var að fara til en ég fór með rútunni líka því hún fór áleiðis til Guate. Ég fór svo út í litlu þorpi sem heitir Doseneuentres (eitthvað slíkt) og þegar við komum þangað um kl. 05:30 var Fiesta í gangi, skrúðganga með tilheyrandi flugeldum og í þetta sinn út af einhverjum senor, ekki virgen eins og í S-Ameríku. Ég kvaddi Jara, en við hittumst aftur á morgun í St. Ana í El Salvador. Ég þurfti ekki að bíða nema í um 5 mínútur eftir rútu og eini staðurinn sem var laus var fremst, þannig ég sá allt sem fram fór á veginum. Rútan var ljóslaus og það var enn næstum kolniðamyrkur. Það var allt í lagi þangað til að önnur rúta tók fram úr okkur. Það fór greinilega talsvert fyrir brjóstið á bílstjóranum og nú var ekki aftur snúið, vélin þanin í botn og keyrt eins og heimsmeistaratitilinn í Formulu 1 væri í húfi. Shit hvað ég var hræddur. Ég þurfti að halda mér með báðum höndum en samt hentist ég til og frá. Ég spurði fólkið hversu margi deyja daglega í bílslysum hér í Guatemala og eina svarið sem ég fékk var bara "úff"! Fyrir rest, um kl. 7:30 komst ég svo á rútustöðina til að taka rútu til El Salvador og fékk að geyma bakpokann minn þar því ég ætlaði að láta gera við myndavélina mína. Ég fann fljótt Quick Photo en þeir bentu mér á annann Q.P. stað þar sem ég gæit látið gera við hana. Til öryggis skipti ég 50 usd, en það tókst í 4ja bankanum og tók síðan strætó 65 á áfangastað. Þar sögðu þau mér að það tæki 8 daga að gera við hana, þannig ég fór strax aftur á rútustöðina og keypti miða kl. 11:30. Ég náði loks að dotta pínu og við vorum komin að landamærunum kl. 14. Allt gekk óvenju fljótt fyrir sig, engar spurningar um, "hvað er Ísland?" og ég var kominn hingað til St. Ana um kl. 16. Það fyrsta sem ég heyrði hér var "hey mister, give me 5 dolares". Ekki beint það sem maður vill heyra fyrstu mínútuna meðan maður er að mynda sér skoðun um staðinn. Ég fann hótelið Hospedaje San Miguel, 25 colon herbergið, en á morgun kemur Jari og 2falt er 35 (17.5 pr haus). 25 colon er um 2 usd. Ég fór svo a skoða mig um hér, fullur af kvefi og með hausverk eftir kuldann og hristinginn síðustu nótt. Ég þurfti að fara í 15 búðir "markaðs" til að finna raksápu. Borgin er falleg, hrein og ekki mikil mengun, hér búa um 250.000 manns. Það sem er eftritektarvert hér er hverstu miklu fallegra kvenfólkið er hér heldur en í Guatemala og Mexico. Ég er búinn að taka heita sturtu, raka mig og borða baunir og hrísgrjón með ferskum osti og er jafnvel að hugsa um að fara að sofa (18:40). Ég hef ekki enn hitt neinn "Backpackers" hér en hver veit. Djöfulli vona ég að maðurinn frammi hætti að æfa sig á trompetinn og fiðluna … aarrg .. núna er hvílíkur hávaði í (Hvorperunni) hér, ég býst við að fá hana yfir mig á hverri sekúndu.
16/01/97 Djöfulsins mossurnar. Ég sem ætlaði að fara að sofa snemma (19). Það tókst ekki, ég var að berjast við þær til kl. 24, fyrir rest gafst ég upp og hafði ljósið kveikt alla nóttina. Ég reyndi að pakka mér öllum inn í svefnpokann með lakið yfir hausnum en ég hélt ekki út þannig vegna hita. Ég stakk nefinu út til að geta andað en þá bitu þær mig í nefið. Ég var alveg að tapa mér en hugsaði þá að ef þetta er eina vandamálið mitt í heiminum þá hef ég það andskoti gott viðað við marga aðra. Ég kom mér svo á fætur um 11 og pakkaði saman því að ég ætla að reyna að komast til El Poy í dag. Ég er búinn að fara á rútustöðina og það tekur um 1 klst. og 20 min til San Salvador þar sem ég get svo tekið rútu til El Poy. Núna er ég að bíða eftir Jara en ég get ekki beðið lengur en til 13:20 því rútan til S. Salvador fer kl. 13:30. Vona að hann komi. Jú, hann kom og við drifum okkur og tókum rútuna til San Salvador. Það kom okkur á óvart hversu allt er hreint og nútímalegt því ég bjóst við að allt hér væri í rúst eftir stríðið og í dag er akkúrat 5 ár síðan þeir skrifuðu undir friðarsamninginn. Það er allavega á hreina að El Salvador er vikilega fallegt og hreint land. Rútan til San Salvador tók aðeins um 1 og 1/2 tíma og við tókum svo aðra rútu til El Poy kl. 17 og vorum komnir hingað kl. 20. Á leiðinni var eitt fjall í ljósum logum vegna skógarelda og aftur kom það okkur á óvart hversu allt er hreint miðað við Guatemala, Mexico og Kúbu. Við byrjuðum á því að fá okkur að éta, þar vorum við að velta fyrir ykkur hvað við gætum sofið. Við spurðumst fyrir og okkur var sagt að það væri eitt hótel í þorpinu og nóttin kostaði 40 kólunes (4.5 usd), okkur fanst það helvíti dýrt. Rest. var að loka og við spurðum hvort við gætum fengið að sofa á gólfinu þar, þau veltu því fyrir sér og sögðu okkur svo að koma með sér. Við gengum með þeim að litlu húsi 5 km frá landamærunum og þar höfðu þau herbergi sem þau sváfu í 4 strákar og 1 stelpa. Þau buðu okkur að sofa á gólfinu og það var vel þegið. (Eitt sem vakti athygli mína á leiðinni frá San Salvador til El Poy voru skotgöt á sumum húsunum og skiltum við veginn, greinilega minnisvarði stríðsins sem þarna geysaði fyrir stuttu).
17/01/97 Við vöknuðum 06:30 og pökkuðum saman dótinu okkar, 3 af strákunum voru ennþá sofandi en einn vaknaði og bauð góðann daginn. Ég bauð honum greiðslu fyrir nóttina en hann afþakkaði og við þökkuðum fyrir okkur. Ódýrasta nóttin til þessa, ókeypis. Það tók okkur um 3 sek að ganga að landamærunum, El Salvador megin. Entradan í Hondúras kostaði 5 usd sem allir sem ekki þurfa Visa neyðast til að greiða. Engin vandamál þó, þeir virtust þekkja Ísland. Við tókum svo rútu frá landamærunum til Qeutepeque, 4 Lempiras (0.30 usd) sem tók um 15 mín, þar hoppuðum við svo beint í aðra rútu til San Pedro Sula sem kostaði 40 Lemp. (3.3 usd) fyrir um 6 klst. langt ferðalag. Rútur hér eru alveg hrikalega ódýrar. Jari hitti strák í Guate í gær sem tók rútu frá San Jose (CostaRica) til Guatemalaborgar og hann borgaði 27 usd (2000 ískr) sem er um 60 klst. langt ferðalag. Núna er ég hér í rútunni á leið til Sand Pedro Sula og á eftir um 3 klukkutíma. Það er maður fyrir framan mig með biblíuna bundna inn í leðuröskju sem er hægt að loka með rennilás. Hann er að tala við fólkið fyrir framan mig, vitnandi í hina og þessa kalla og hjá honum er ekki neinn efi um að allt sem þarna stendur er sannleikurinn og ekkert annað. Það hlýtur að vera gott að hafa svona trú, að þegar þú ert í einhverjum efa þá er bara að opna bókina og þar er allt sem þú þarft að vita. Fyrir mér verð ég að fá að hafa mína skoðun en ekki einhver orð í einhverri bók. Við komumst loks til San Pedro Sula og við þurftum ekki að bíða nema í 1/2 tíma til að taka rútuna til La Ceiba. Núna erum við fjögur. Það slógust 2 stelpur frá Bandaríkjunum í för með okkur, þær eru á sömu ferð og við, til Utila. Núna rignir eins og "hell" þannig að allir gluggarnir eru lokaðir og það er virkilega möggí hér. Strákurinn fyrir framan mig reyndi 3 sinnum að opna gluggan til að henda út kókdós, hann hreinlega varð að henda henni ÚT. Ég benti honum á að henda henni á gólfið og hann leit á mig eins og ég væri eitthvað skrýtinn. Ekki nema vona að Hondúras sé skítugt land. Ég hélt að við ætluðum aldrei að hafa það, hvílík rigning, vá. Loks komum við hingað um 18:30 og tókum leigubíl frá rútustöðinni á hótelið, við og stelpurnar frá USA og Kanada. Taxinn kostaði um 10 Lempírur á haus sem er um 0.80 usd. Hótelið sem við ætluðum á var fullt þannig við fundum annað sem heitir California, nóttin á mann var 2.50 usd en við gistum öll í 2földu herbergi. Ég og Jari í einu rúmi og stelpurnar í hinu. Við fórum á Pizza-Hut og keyptum ótakmarkaðann aðgang að salatbarnum og guð hvað ég er saddur núna, ég get ekki andað að fullu. Það var ekkert flug í dag til Utila vegna rigningar en vonandi hættir að rigna og þeir fljúgi á morgun. Hvílík rigning, við biðum bara eftir því að þakið gæfi sig eða það færi að flæða inn undir þar sem þröskuldurinn ÆTTI að vera. Við ætlum að vakna snemma á morgun til að vera komin á ferðaskrifstofu þegar þær opna til að reyna að bóka far til Utila.
18/01/97 Bandaríska stelpan vaknaði fyrst og fór út að tékka með flug til Utila. Hún kom svo aftur með heldur slæmar fréttir, ekkert flug til Utila í dag vegna rigningar. Við biðum og vonuðum að það myndi stytta upp. Um kl 14 hittum við stelpur sem voru að koma frá eyjunum þannig að við drifum okkur út á flugvöll og náðum flugvél kl 15:30. Þetta var lítil 16 sæta vél og flugið tók ekki nema um 10 mínútur. Ofan frá sáum við flugbrautina sem er ekki lengri en 400m. Þetta tókst samt einhvern veginn og við Jari fórum beint á Blueberry Hill sem var reyndar lokað og við skildum bakpokana eftir hjá þýskum strákum. Við fengum okkur að éta og skoðuðum okkur um, einnig að leita að Panillu og Lindu. Við fundum ekki stelpurnar en þegar við komum svo aftur á hótelið fundum við út að það var fullt. Við þurftum að leita í dágóðann tíma að öðru hóteli og í leitinni fundum við stelpurnar frá Svíþjóð og ákváðum að hitta þær seinna um kvöldið og kíkja á næturlífið. Fyrir rest fundum við hótel, Hotel Tropical þar sem við borgum 3 usd per nótt. Hótelið er cool, hreint en ekkert heitt vatn. Við fórum til stelpnanna og hvílík rigning, shit. Við fórum og átum og svo á hina og þessa pöbba. Nokkuð góðir, við fórum einning í partý hjá local dude hérna. Ég átti í töluverðum vandræðum að finna hótelið því að það eru engin götuljós og fyrir rest þurfti ég að fá hjálp.
19/01/97 Gerði akkúrat ekkert sérstakt í dag. Sat í mestallan dag og spilaði Backgammon á bókabúðamatsölustaðnum. Fékk þær fréttir að báturinn sem flytur okkur frá þessarri eyju er bilaður, þannig það er óvitað hvenær við komumst aftur til baka.
20/01/97 Sama og í gær, algjör afslöppun. Ég náði þó að senda 6 póstkort og E-mail til Löllu systir. Mér tókst allavega ekki að kaupa hænuunga handa Panillu í afmælisgjöf.
21/01/97 Ég ætlaði að fara að kafa í morgun en þegar ég vaknaði þá var ég enn fullur af kvefi og var hræddur um að geta ekki þrýstijafnað því að eyrun á mér eru full af kvefi og þegar ég blæs í þau þá marrar í öllu saman. Ég fór svo fyrir hádegi að ath með hvort Lalla hefði svarað mér eftir e-mailið sem ég sendi henni. Ég fór þangað eftirvæntingarfullur um einhverjar góðar fréttir að heiman. En allt kom fyrir ekki neitt, það vantaði einn punkt á heimilisfangið og bréfið komst ekki í gegn. Þannig ég þurfti að fara aftur á hótelið og finna fílófaxið og koma til baka með rétt heimilisfang. Og ég vona að það hafi tekist í þetta sinn. Ég, Stefan og Linda gengum svo yfir á Norðurströnd eyjarinnar. Það er venjulega ágætis göngubraut yfir en vegna 1ar viku rigningu var leiðin algjört drullusvað og svo þegar við komumst yfir á hinn endann þá var akkúrat ekkert þar að sjá nema ströndina. Það var ekki hægt að fara út í brimið og reyna að grípa ölduna vegna kóralla. Við gengum svo til baka í gegnum frumskóginn og á leiðinni rákumst við á eiturslöngu. Linda sá hana fyrst og öskraði svo hrikalega að ég hélt að eitthvað meiriháttar væri að en þetta var bara lítil slanga. Ég fór svo beint á hótelið og tók sturtu með skóna á til að þvo af þeim drulluna. Fór svo út og fékk mér nokkra bjóra með Stefan, kom mér svo í rúmið um miðnætti.
22/01/97 Jari var náttúrulega farinn út þegar ég vaknaði um 10:30 og ég vissi ekki alveg hvað ég ætlaði að eyða deginum í. Ég fór út og kom við í Captain´s Morgan dive shop og spurðist fyrir um síðdegis köfun. Passaði akkúrat, það var köfun eftir klukkutíma. Ég þurfti að útskýra með skírteinið mitt og til öryggis fyrir þá, þá þurfti ég að taka smá skriflegt próf, sem ég stóðst náttúrulega. 1. köfun fór í að a.t.h. með mig hvort ég væri hæfur. Ég þurfti að taka smá verklegt próf, t.d. "buddy breathing and stuff". Stóðst það og svo eyddum við fyrstu köfuninni. 2. köfun var betri því að í þeirri fyrstu var ég vel stressaður. Síðasta skipti sem ég kafaði var á Galapagos fyrir 10 mánuðum og þarsíðasta skipti í Tælandi fyrir næstum 6 árum. Köfunun var góð, talsvert um fisk og eitt lítið skipsflak. Buddinn minn var dönsk stelpa sem er divemaster með einungis 130 kafanir að baki. PADI köllum við Put Another Diver In. Hún var cool og hinir strákarnir líka, 3 Svíar og 1 Þjóðverji. Núna í kvöld er partý á einum barnum hér sem nokkrir krakkar eru búnir að leigja og ég ætla náttúrulega þangað í kvöld. Þau sögðu mér að þetta væri kveðjupartý og afmælisveisla einhvers hér.
23/01/97 Partýið í gær fór heldur rólega fram og ég var ekki mikið fullur, en í morgun borgaði ég fyrir það með smá þynnku. Ég er ekki búinn að gera neitt í dag annað en að éta, hvílast og éta meira. Ég hitti í dag spænskann strák sem sagði mér að það væri annar Íslendingur hér á eyjunni. Ég trúi því ekki fyrr en ég sé hann, ég hef aldrei hitt Íslending þegar ég ferðast einn.
24/01/97 Þegar ég vaknaði í morgun byrjaði ég á því vanalega, fara í bókabúðina og fá mér jógúrt og granola. Því næst gekk ég út að enda eyjarinnar þar sem hægt er að leigja "snokling gear" og baða sig í sólinni á bryggju eða liggja í hengirúmi á milli pálmatrjáa, sem sagt algjör paradís. Það er fullt af fiski í sjónum þarna. Þegar maður fer út af bryggjunni þá er dýpið um 1-2m fyrstu 50 metrana og svo kemur veggur og dýpið þar er um 10m. Þessi staður er ekki raunverulegur. Ég var þar til um 17 og fór beint á hótelið og þar voru Tomas og Kim, dönsku strákarnir, og við fórum og fengum okkur að éta og svo tiltölulega snemma í háttinn.
25/01/97 Föstudagur, nei laugardagur. Það er svo erfitt að vita hvaða dagur er hér og í rauninni skiptir það akkúrat engu máli hvaða dagur er, þeir eru allir jafnlangir, frá sólaruppkomu til sólseturs eins og Papalangi kemst svo skemmtilega að orði. Þannig er lífið hér á eyjunni, eins og á heimaslóðum hans ímynda ég mér. Maður hittir ekki eina persónu hér sem er ekki í góðu skapi, allir brosandi og virkilega jákvæðir. Það gengur allt hérna í slow motion eins og t.d. pósthúsið. Það átti að opna kl. 13:30 eftir matarhlé en opnaði ekki fyrr en að verða 15, konan var sennilega sofandi og öllum er sama, meir að segja mér var sama. 26/01/97 Ég vaknaði við að Tómas var að banka á hurðina hjá mér um 11, hann og Kim voru á leið út á hinn endann til að slappa af í hengirúmunum. Ég fór með þeim og byrjaði á að snorkla fyrsta klukkutímann, fann mér svo hengirúm milli 2ja pálmatrjáa og lagði mig í um 2 tíma. Við fórum svo til baka í þorpið þegar sólin var við það að setjast og fengum okkur að éta. Því næst aftur á hótelið. Ég, Tómas,1 strákur frá Argentínu og annar frá Chile vorum inni í herbergi S-Ameríkanana. Þá var bankað og þar var spænski strákurinn sem sagðist hafa hitt Íslendinginn mættur með hann. Hann heitir Jón og er frá Höfn. Hann er búinn að vera að vinna í Mexico að kenna þeim að nota einhvern toghlera og er núna búinn að vera "on the road" í 2 mánuði. Við fórum út og fengum okkur nokkra öl.
27/01/97 Það fyrsta sem ég tók eftir þegar ég vaknaði var að dönsku strákarnir voru farnir, þeir fóru með Cargo bát sem fór kl. 04 í nótt. Ég fór að vanda og fékk mér jógúrt og Granola. Svo eftir að hafa unnið Stefan 5-0 í Backgammon fórum við að senda e-mail og viti menn, þar var póstur til mín frá Löllu með ýmsar fréttir frá Lux, ég sendi henni svar um hæl, rölti mér svo heim og náði í e-mail adressuna hans Gabba og sendi honum bréf. Kannski ég fái póst frá honum á morgun, allavega frá Löllu.
28/01/97 Alveg eins og hinir dagarnir í byrjun, og eiginlega til enda. Ráfaði um Utila í mest allann dag að þykjast vera að gera eitthvað og tókst það bara nokkuð vel. Tapaði nú samt fyrir Stefan í Backgammon 10-9 en ef það er það versta sem kemur fyrir mig í þessu ferðalagi þá er ég nokkuð vel settur. Við Jari, Jón og Ole fórum á danskann veitingastað þar sem við ætluðum að borða með sænsku stelpunum. Þær komu aðeins of seint, alveg á skallanum, sérstaklega Panilla. Þær höfðu verið að drekka heimabruggað sem virkaði líka svona vel. Okkur Jóni leist svo vel á þetta að við fórum á staðinn þar sem stelpurnar höfðu verið og pöntuðum okkur 2faldann sem kostaði 3 Lempa, um 15 ískr. En ooijjj, Tequila bragð, en ég lét mig samt hafa það tvisvar. Svo keyptum við rommflösku, Flor Decana, 65 Lemps, 320 ískr og fórum á seabreaker´s pöbbinn og sátum þar til 01, syngjandi íslenska ættjarðarsöngva. Við fórum svo á hótelið mitt, þar voru írsku strákarnir þrír að djamma enn og við slógumst í hópinn og tjúttuðum til 05.
29/01/97 Æi, ó. Ekki neitt rosalega hress þegar ég vaknaði um hádegið og fór beint í bókabúðina og hékk þar til 15, aðallega að lesa Guide bækur um Ísland, nokkuð gaman að sjá hvernig útlendingar sjá landið einhvern veginn öðruvísi, allavega öðruvísi en ég. Jari kom svo og við drifum okkur að panta flug kl. 06 á morgun til La Ceiba en þegar við komum á þá mest "dis organized" ferðaskrifstofu sem ég hef séð - hún sannar að glunduroða kenningin virkar - fréttum við að báturinn væri kominn í lag og færi á morgun kl. 11:30. Súper, því að hann er 130 Lemps ódýrari en flug og við keyptum miða og fórum svo á hótelið. Þá mundi ég eftir að það gætu verið skilaboð til mín á e-mailinu frá Löllu og kannski líka frá Gabba. Jú, mikið rétt, 2 fréttabréf, eitt frá Lux og annað frá Íslandi. Það var ekkert sérstakt að frétta af Gabba og strákunum, jú nema að Orri hafði keypt sér bíl og velt honum en enginn slasast. Lalla var með heldur verri fréttir. Stjáni Magg dó víst í síðustu viku. Hann fékk allavega að fara snemma og ekki mikið kvalinn af krabbanum, blessuð sé minning hans. Ég kom mér svo aftur á hótelið og ég og Jari fórum aftur á danska veitingastaðinn og þar hittum við Jón og á eftir fórum við á Seabreaker´s og fengum okkur bjór. Seinna var okkur svo boðið í afmælisveislu en við komum okkur ekki þangað fyrr en eftir miðnætti og þá var búið að taka rafmagnið af eyjunni og flestir á leið heim úr partýinu. En við vorum þar til að verða 3 að syngja með írsku strákunum og fórum svo aftur á hótelið og héldum áfram til að verða 6.
30/01/97 Jari vakti mig um 10 og sagði mér að hann væri búinn að kaupa miða handa okkur með bátnum til La Ceiba og hann færi kl. 11 og kostaði 95 Lemps (7usd). Báturinn lagði af stað um 11:30 og á bryggjunni voru Panilla, Linda, Birgitt og Jón að kveðja okkur. Þegar báturinn lagði af stað fór ég beint út á dekk og lagðist þar því ég var drullu þunnur og það var pínu veltingur. Við komum svo til La Ceiba kl. 12:30 og tókum Taxa ásamt 2 öðrum Svíum á Rútustöðina (20 Lemps pr mann). Þar biðum við svo til 15:30 eftir að taka rútuna beint til Tegucigalpa (80 Lepms, 6.5 klst). Leiðin var falleg og ef ég þyrfti að lýsa Hondúras með einu orði þá væri orðið "grænt". Það er allt svo grænt hér, vegirnir eru nokkuð góðir og rútufeferðin var góð. Við stoppuðum einu sinni á leiðinni til að borða og fyrir utan veitingastaðinn sá ég þá stærstu páfagauka sem ég hef séð á æfinni. Loks komum við til Tegue kl. 22 og þar voru 2 aðrir bakpokaferðalangar, par, ítölsk stelpa og Þjóðverji. Við fjögur fórum í leit að hóteli og ég var ekki alveg viss um hvað ég ætti að halda um það að ganga um þessa borg í myrkri, en allvega sluppum við inn á hótel heil á höldnu. Ég og Jari tókum dobbel sem kostaði 40 Lemps cada uno. Ég reyndi að fara að snemma að sofa en það gekk heldur illa, því að ég er í fyrsta lagi fullur af kvefi í hausnum og eyrunum, einnig er ég hræddur um að ég sé kominn með bronkítis. Í öðru lagi er ég með um 200 sandflugubit á sitthvorri löppinni og klæjar einhver ósköp. En eins og alltaf þá hafðist það fyrir rest.
31/01/97 Ég vaknaði um 10 og fór að gera mig klárann að leggja í hann til Nicaragua. Við þurftum fyrst að finna banka til að skipta pening, 20 usd til að eiga fyrir rútunni til landamæranna sem kostaði þó ekki nema um 3 usd. En við vorum komnir hingað til El Paraiso kl. 17 og þá var búið að loka landamærunum, við vissum það reyndar þegar við fórum frá Tegueigalpa að við myndum ekki meika það til Nicaragua. Við fundum okkur strax hótel hér sem heitir "Bar y hotel bahiha" og borguðm 25 Lemps sem er innan við 2 dollara fyrir einstaklingsherbergi. Við fórum svo út að leita okkur að einhverju að éta og fundum veitingahús. Réttur dagsins þar voru skaldbökupungar! Ég spurði hvort þetta væru virkilega "huevos de tortuga" og konan svaraði mér eins og ekkert væri sjálfsagðara, "já, skjaldbökupungar/eistu". Ojjjj, við vorum að hugsa um að prufa en tókum ekki sénsinn að fá drullu, þannig við fengum okkur eins og alltaf, egg, baunir, hrísgrjón, ferskan ost og tortilla. (Ég fann út seinna að "huevos de tortuga" eru skjalbökuegg. Huevos þýðir að sjálfsögðu líka egg). Þetta er pínulítið þorp sem við erum í, göturnar ekki malbikaðar, fólkið vingjarnlegt. Við fórum á kaffihús og þar var eigandinn ásamt stelpu sem vinnur þar og hún sagði okkur að það væri stelpa hér í bænum sem væri að leita að "gringo" til að giftast. Seinna fundum við út að all flestar stelpurnar væru að leita að gringo til að komast í burtu frá þessum stað. Klukkan er núna hálf átta og ég ætla að reyna að taka nóttina snemma, enda veikur, því að á morgun ætlum við að vakna kl. 06:30 til að taka rútuna til landamæranna en það tekur um hálftíma. Landamærin opna kl. 07, 08 Nicaraguamegin, en þeir eru 1 tíma á undan, þannig á morgun tapa ég einum tíma.
01/02/97 Djöfulsins hanar. Það var ekki svefnfriður fyrir þeim í alla nótt og einn var hinum megin við vegginn við mig. Ég var að hugsa um jafnvel að fara að byrja að borða kjúklingakjöt, bara til að fækka fjöldanum af þeim í heiminum. Við komum okkur svo á fætur um 06:40 og fengum okkur morgunverð á rútustöðinni. Rútan til landamæranna fór kl. 07 og það tók um hálftíma að komast þangað, upp nokkuð brattar brekkur svo að það sauð á henni. Ég átti í engum vandræðum með mitt íslenska vegabréf en þeir virtust þekkja það. Þjóðverjar þurfa t.d. Visa til Nicaragua en ég slapp í gegn og þurfti að borga 4.5 usd. Það er allt fullt af trailerum hér frá Panama en þeir eru allir tómir. Jæja, þá er rútan að leggja í hann. Það var strákur í rútunni sem var að spyrja hvaðan við værum og þegar ég sagði honum að ég væri frá Íslandi þá hugsaði hann pínu og sagði svo "Þið drekkið mikið alkóhól á Íslandi". ? Ég játti því og spurði hernig hann vissi það. Þá sagðist hann hafa lesið um það í Magsíni. Já, hróður okkar fer víða. Við komum svo hingað til Ocotal um kl. 11 og ég keypti miða beint til Managua, rútan fer kl. 12:30. Jari ætlar að fara til Matagalpa. Ég hitti hann sennilega í Granda eða á Ometepa eftir nokkra daga. Ég ætla alla leið til Granada í dag og verð sennilega þar um kl. 18. Mér líst vel á Nicaragua "so far", það er hreint hérna. Ég fékk að fara á klósettið á veitingastaðnum sem ég er á hér og þar var meir að segja sápa og konan hér var að skúra allt út. Eina neikvæða er að rúturnar eru allar gamlir amerískri skólabílar með ekkert pláss fyrir lappirnar en ég lofaði mér að kvarta aldrei aftur um rúturnar eftir þær í Guatemala, það er a.m.k. malbikað hér. Þó leyfi ég mér að kvarta þegar ég þarf að hlusta á Julio Igelsias í nokkra klukktíma, í botni! Ég stoppaði ekki nema örskamma stund í Managua sem að lítur ekki út eins og stórborg, engar háar byggingar og enginn miðbær síðan í jarðskjálftanum á þorláksmessu "72, þegar "hálf" borgin hrundi. Á leiðinni frá Managua til Granada , sem er um 40 km, stoppaði rútan allavega 100 sinnum að taka fólk upp eða hleypa því af og ég hugsa að rennslið í gegn hafi verið um 2-300 manns. Á korti er Managua og Granda, þ.e. leiðin, eins og það búin þar enginn, en ég varð aldrei var við að fara út úr Managueð eða koma inn í Granada, við vorum bara allt í einu stopp og mér sagt að við værum komin. Ég gekk af stað til hótelsins sem ég vissi að væri nálægt dómkirkjunni og það passaði og var auðvelt að finna. Ég kom mér fyrir og tók sturtu, því næst fór ég út og fékk mér að éta. Göturnar hérna minna mig pínu á Kúbu, léleg lýsing og fáir bílar og allt einhvern veginn hálf klárað. Maturinn var ágætur, ekki í merkingunni að ágætt sé best en bjórinn og þá sérstaklega Tóna er virikilega góður. Ég settist svo upp á hótel og horfði á sjónvarpið. Þar voru nokkrir, þ.á.m. einn frakki 41 árs sem er búinn að vera á ferðalagi síðan hann var 17 ára, þ.e. í 24 ár, og það var alveg rosalega gaman að hlusta á hann. Við vorum að tala um kirkjuna (kaþólsku) og hann benti réttilega á að þar sem hún er sterk, þau lönd eru yfirleitt fátækari en þar sem mótmæla-endatrú er við lýði. T.d. fátækustu löndin í V-Evrópu eru öll kaþólsk svo sem Spánn, Portúgal, Ítalía, Grikkland og Írland og í þeim löndum í þessum heimshluta þar sem kirkjan hefur minnst áhrif, þ.e. Costa Rica, Urugay og Chile, þau eru best sett fjárhagslega. Ronaldo, maðurinn sem vinnur á hótelinu sagði mér að hann kæmi frá fjölskyldu sem byggi enn við hungur og algjöra fátækt. En hann sem ungur maður gat ekki aðhyllst kaþólisma og fór frá þorpinu sínu þar sem fólkið er mjög trúað og í dag er hann best settur fjárhagslega en nokkur annar í fjölskyldu hans. Þetta fundust mér virkilega athygliverðir punktar. Ég fór svo að sofa að ganga tvö og ætla að sofa út á morgun, enda hef ég varla sofið neitt síðan á Utila fyrir fjórum dögum síðan.
02/02/97 Annar febrúar, mikið djöfull líður tíminn hratt. Ég verð kominn heim áður en ég veit af og byrjaður að vinna. Ég ákvað í gær að fara til Ciudad Perdida í Colombiu sem er 6-7 daga ganga í fjöllum og frumskógum Kolombíu, til þessarar borgar sem fannst ekki fyrr en 1974, ferðalagið kostar 100 usd en það er allt innifalið. Það vekur furðu mína hversu öðruvísi Nicaragua er í samanburði við Hondúras, maður fer yfir einn smá fjallgarð og allt breytist. Það er miklu minna um tré hér sem gerir það að verkum að maður sér landslagið betur og þetta er einhvern veginn allt öðruvísi. Þegar maður kemur niður á láglendið þá tekur á móti manni steppa eins og ég ímynda mér t.d. Kenya í Afríku, trén eru annarar tegundar og andrúmsloftið allt annað. Nicaragua er greinilega fátækari en öll hin löndin sem ég hef komið til hér í Mið-Ameríku endið mikið búið að ganga á síðastliðin ár hér. Ég fór í dag í garð hér við vatnið sem heitir "Parque turistico" þar er strönd, flatir og fullt af veitingastöðum. Garðurinn er ekkert sérstaklega aðlaðandi, skítugur, töluvert rusl og vatnið mengað. Það segir á skilti við garðinn að "hingað sért þú velkominn í okkar hreina garð með hreinni ströndum", en ég sá engann mun þar og hinum megin við girðinguna sem aðskilur garðinn. Þarna ganga hestar og naut um laus og éta grasið og gera þarfir sínar um allt. Ég kom aftur hingað á hótelið til að skrifa í dagbókina mína og hingað var kominn strákur frá Hollandi og við fórum og fengum okkur að borða, þangað kom líka "Frakkinn" sem sagðist ekki vera frá Frakklandi heldur Britaníu sem er "sýsla" í Frakklandi og þar var og "er" talað annað tungumál. Hollendingurinn lítur út fyrir að vera hálfgerður auli, þegar hann talar þá fara augun og augabrýrnar af stað, eitt orð … looser. Á morgun ætla ég að fara til Isla Omepece með bát sem fer kl. 15, kannski verðu Jari kominn. Ef ekki þá hitti ég hann sennilega í San Juan de sur, sem mér heyrist af þeim krökkum sem ég hef heitt hér sé nokkuð góður staður. Ég sat svo og rabbaði við Frakkann (kristjan) til að verð 1. Það var alveg rosalega gaman að hlusta á hann, hann hafði frá svo mörgu að segja eftir 24 ár á ferðalagi.
03/02/97 Eftir að hafa fengið mér kaffi og sent póstkort til Andy og beðið hann um að senda dótið mitt til Íslands, fór ég aftur á hótelið og kláraði að pakka öllum hreinu fötunum sem ég handþvoði í gær. Ég ákvað að bíða á hótelinu eftir að báturinn til Omepepe færi kl. 15. Meðan ég var að bíða kom áströlsk stelpa á hótelið og ég fór að rabba við hana og hún spurði mig hvað væri hægt að gera í Granda. Ég sagði henni eins og var, ekkert, það er akkúrat ekkert um að vera í þesari borg sem telur um 60.000 íbúa. Hún hugsaði sig um og ákvað svo að reyna að fá endurgreitt, því hún hafði þegar greitt fyrir gistinguna. Hún kom til baka og ég spurði hvernig hefði gengið, þá sagði hún mér að hún ætlaði að ná í "Frascboot"-ina sína. Ég bauðst til að hjálpa henni og útskýrði fyrir manninum sem vinnur þarna að hún vildi fá endurgreitt því hún ætlaði að halda áfram áleiðis til Costa Rica í dag. Hann brást hinn versti við og sagði að fyrir okkur þá væri 2.5 usd ekkert, en það væri mikið fyrir hann. Ég reyndi að útskýra fyrir honum að þetta væri talsverður peningur, því fyrir 2.5 usd gætum við sofið eina nótt á hóteli eða etið tvisvar ágætis máltíð. Hann varð enn fúlli og sagði að við, Evrópa, USA og Ástralir hefðum allt en þau hér í Nicarague hefðu ekkert. Ég benti honum á að það væri ekki okkar sök. Þá reif hann upp 50 Cordovas en hún borgaði bara 30 og sagði henni að taka þetta allt, en hún tók bara 30 og þakkaði mér fyrir hjálpina. Hann kallaði hana öllum illum nöfnum, han var fullur eins og síðustu 3 daga sem ég hef séð hann. Þegar klukkan var að nálgast 14 ákvað ég að drífa mig í bankann og skipta pening og viti menn, akkúrat þear ég var að ganga út kom Jari og spurði manninn hvort hann ætti herbergi því hann ætlaði að gista eina nótt. Ég útskýrði fyrir Jara að það væri bara bátur í dag og svo annar á fimmtudag, þannig hann ákvað að skella sér með. Við fórum og skiptum pening sem tók nokkuð góðann tíma því konan vann í "slow motion". Við drifum okkur svo á hótelið og náðum í bakpokana og þar var Hollendingurinn og hann kom með okkur. Á leiðinni niður á bryggju hittum við S-Afríkanann sem var á Íslandi og hann sagði okkur að báturinn hefði farið kl. 14. Þá var bara eitt að gera, taka rútu til Rivas og þaðan tókum við svo bát til eyjarinnar. Rútan til Rivas tók rétt rúman klukkutíma og bátsferðinn annann. Báturinn var ekki upp á marga fiska og ég hálfpartinn efaðist um að hann myndi hafa það. Það var strákur sað handpumpa vatni úr honum alla leiðina. Þegar við komum svo að bryggjunni þá var þar risa stafli af bönunum sem tók á móti okkur. Við fundum strax hótelið sem við ætluðu að gista á "Hospedaje yrestaurante Moyogalpa", þorpið heitir Moyogalpa. Við vorum orðnir 5 þegar við komum þangað, strákur frá Argentínu og annar frá S-Afríku. Við tókum 2 herbergi, 2ja og 3ja manna og fórum og fengum okkur að borða. Við sátum og skiptumst á ferðasögum svolítið frameftir og á morgun ætlum við að vakna snemma og klífa eldfjall sem er hér á eyjunni, það eru reyndar tvö, það sem við ætlum að klífa heitir Concepcion en hitt er minna.
04/02/97 Jæja, dagurinn byrjaði snemma, um kl. 7 og við Jari, Esteban og David tókum rútu áleiðis til þorps sem heitir Altagracia og þaðan ætluðum við að klífa Conceptcion. Við vorum komnir þangað um kl. 10, þar var okkur sagt að það væri mjög erfitt og sérstaklega toppurinn því það er bara sandur. Við ákváðum þá að fara að hinu eldfjallinu sem heitir Madere og er rétt tæplega 1400 metrar. Við komumst á byrjunarreit um kl. 11 og héldum af stað í glampandi sól og um 36 stiga hita og maður hvað ég svitnaði, úff. Við komum svo að húsi sem er einning veitingahús og þar þurftum við að borga aðgang að fjallinu, um 50 cent usd. Við greiddum það og héldum áfram göngunni án nokkurra upplýsinga um gönguleiðina og það er svolítið erfitt að rata, þar sem við gengum inni í frumskógi og bananaökrum. Við komum svo að stað þar sem við þurftum að velja á milli hægri og vinstri og auðvitað völdum við hægri. Eftir um 30 mín göngu komum við að bananaakri þar sem stígurinn endaði, við áttum að taka vinstri. Við fórum því aftur niður og þegar við komum að krossgötunni þá komumst við að því að við hefðum ekki tíma til að fara upp á topp, að vatninu og aftur niður fyrir kl. 4, þegar síðasta rúta til Moyogalpa færi. Því fórum við aftur að veitingahúsinu og sögðum farir okkar ekki sléttar, kvörtuðum yfir að það væri allt ómerkt og fengum endurgreitt. Við gengum aftur til þorpsins og tókum rútu til baka. Við hlið mér sat lítill strákur sem var nýbúinn að kaupa sér 2 hænur (stykkið kostaði 5 c ord., um 0.6 usd) og hana sem hann hafði með sér og var hvílíkt ánægður. Hann ætlaði að láta þau lifa og hafa kjúklinga sem hann ætlaði svo að borða. Þetta eru sennilega fyrstu dýrin hans og hans fyrsta skref til að verða sjálfstæður bóndi. Ég gleymi ekki hve ánægður og glaður hann var. Við komum svo seinnipartinn til Moyogalpa eftir að hafa eytt um 4.5 klst. í rútu á eyju sem er ekki mikið stærri en Vestmannaeyjar, en vegirnr eru ekkert til að hrópa húrra fyrir og meðalhraði rútunnar um 10-15 km per klst. Við borðuðum á hótelinu stórsteik sem kostaði tæpa 3 dollara og á gólfinu fyriri framan snónvarpið lá lítill strákur sofandi með fullt af nammi hangandi um hálsinn á sér sem hann var að selja. Konan á hótelinu vakti hann og ég bauð greyinu upp á kók. Hann var svo þreyttur eftir að hafa unnið allann daginn og eftir að hafa klárað kókina þakkaði hann pent fyrir sig. Ég var að borga fyrir matinnn og var með nokkra seðla og hann bað mig um að sýna sér einn seðil, 1 cordoba. Ég endaði á að gefa honum hann. Það eru 9 Cordoba í einum dollar. Jari hafði líka gefið honum 2 Cordoba. Þetta er fyrsti krakkinn sem ég gef pening í ferðalagnu. Esteban (Arg.) og David (S-Afríka) fóru svo,því þeir ætla að taka bát til Granda í kvöld. Eyjan Ometepe sem ég er á núna er í vatni sem heitir Lago de Nicaragua. Vatnið er það 10. stærsta í heiminum, það er 177 km langt og meðalbreidd þess er 8157 km2 og er um 60 m djúpt þar sem það er dýpst. 40 ár renna í það en einugis ein út, hún rennur í Karabíahafið og heitir Rio San Juan. Í því lifa einu ferskvatns hákarlarnir í heiminum, einnig eru hér sverðfiskar, "sawfish, tarpon" og margir aðrir. Sólin var að setjast og hitinn er enn 28 gráður. Ég horfði á sólarlagið héðan af veitingahúsi alveg við vatnið meðan ég skrifa þetta og drekk einn bjór með. Þetta er ágætis líf. Ég hugsa oft um fókið heima sem vinnur baki brotnu allt árið til að kaupa sér hús, bíl eða koma börnum á legg ung að aldri, guð þau vita ekki hvað þau eru að fara á mis við. Þá segja þau að það sé ekkert yndislegra en að ala upp börn og þau geti ferðast seinna, má vera? En þegar maður er yngri þá er svo miklu meira sem maður sættir sig við og getur gert líkamlega. T.d. sitja í rútu í langann tíma á vondum vegi, búa á "scum" hótelum, ganga á fjöll, ganga í fleiri klukkutíma um borgir o.þ.h., og oft á tíðum borða illa. En allt þetta brölt og erfiði á ferðalaginu gerir það meira minnisstætt og svo eru svo margir dagar og kvöld eins og þessi á svona löngu ferðalagi sem bætir allt hitt upp. Ég get ekki lýst því hvað mér líður vel núna, sitjandi á stuttbuxum og stuttermabol á útiveitingahúsi í rúmlega stofuhita, 28°C, svo innilega afslappaður og alsæll, þetta er yndislegt. Á morgun ætlum við að fara til San Juan del Sur sem er lítið þorp við kyrrahafsströndina og vera þar meðan Cordoburnar sem við höfum þegar skipt endast. Ég er að eyða um 10-12 dollurum á dag, fyrir það heima gæti ég keypt 10 lítra af bensíni! Eitt sem ég næstum gleymdi. Í rútunni í dag var ég stunginn í bakið af þeirri stærstu vespu sem ég hef séð, hvílíkur sársauki. Fyrst hélt ég að einhver hefði hent út sígarettu og glóðin komið inn og fests á bakinu á mér en svo sá ég helvítis kvikindið á gólfinu og drap það. Í kringum stunguna er hvílíkur sviði eins og af slæmu brunasári. Þetta er í fyrsta skipti á æfinni sem ég er stunginn af vespu. Má ég þá frekar biðja um Moskító eða sandflugubit takk fyrir.
05/02/97 Konan á hótelinu vakti okkur ekki kl. 6:30 eins og við báðum um þannig við misstum af fyrsta bátnum. Við tókum hann kl. 8 og þar hittum við Englending, Dave sem tók með okkur Taxa í Rivas. Hann var á leið til San Juan del sur svo hann slóst í hópinn. Rútuferðin frá Rivas til S.J. tók ekki nema rétt rúma klukkustund og kostaði 10 c ordova (1 usd). Við fórum svo beint á fyrsta hótelið sem "lonely planet" mælti með, það ódýrasta. Þar borguðum við 25 cents og Jari djöfull náði í þetta sinn besta rúminu. Það var alveg rosalega gott veður þannig við drifum okkur út og fengum okkur fyrst morgunverð og héldum svo af stað gangandi til annarar strandar, svolítið í burtu. San Juan er lítið fiskiþorp með fallegri strönd og pálamatrjám. Það er lítil höfn hérna og á flóanum hér fyrir framan mig sem er um 1 km breiður eru um 15 litlir bátar og nokkrir prammar. En sjórinn er svolítið mengaður, þess vegna fórum við að annarri strönd. Á leiðinni hittum við lítinn strák sem vildi endilega sýna okkur strönd sem hann sagði að væri virkilega falleg (strandirnar hér eru flestar í litlum víkum, það er engin sem liggur beint út á opið haf). Við slógum til og ákváðum að leyfa honum að taka okkur þangað. Það tók um klukkutíma að ganga þangað og var vel þess virði. Landslagið og ströndin var virkilega falleg. Lítil strönd, hrein og þar var s.a.s. ekkert fólk nema við (1 par frá Englandi). Við borguðum stráknum 3 cordoba. Þarna í paradís eyddum við deginum og bökuðum okkur í sólinni. Ég verð að segja að ég er orðinn nokkuð mikið brúnn en ætla að verða brúnni. Við héldum svo til baka um kl. 16, við 3 ásamt parinu. Það er greinilega nokkuð vinsælt hér að spila hornabolta, því að á götum hér í Mið-Ameríku sér maður oft börn og fullorðna spila og þeir taka þetta mjög alvarlega.
06/02/97 Eftir morgunverð fórum við í göngutúr upp á lítið fjall hér við víkina. Það var ekkert smá heitt. Að ganga upp í móti í 35-38° hita er talsvert erfitt og guð hvað ég svitnaði. Þarna uppi á fjallinu var virkilega fallegt útsýni yfir þorpið og víkina, við sáum m.a.s. til Costa Rica. Þegar við komum svo til baka fengum við okkur kaffi á matsölustaðnum sem við fórum á daginn áður og þar var stelpa frá Canada sem bauð okkur til veislu í casa cultura í kvöld, sem við að sjálfsögðu þáðum. Á hótelium um kvöldið hitti David strák sem hann hafði verið að ferðast með áður, Tristan frá Canada, og hann ákvað að slást í hópinn með okkur til La Flor (sem er strönd hér nálægt þar sem við eigum að geta séð litlar skjaldbökur skríða úr eggjum sínum í átt til hafs). Ég og Jari kíktum á veisluna í Casa cultura um kvöldið. Þetta er næs hús og eigandinn bauð okkur að gista frítt ef við vildum, en við höfðum þegar borgað fyrir hótelið. Þarna býður hann fólki frá öðrum löndum, þá sérstaklega listamönnum, svo sem málurum o.þ.h. að koma og vera frítt í allt að 3 mánuði og læra spænsku. Þetta var virkilega vingjarnlegt fólk sem vildi kynnast þér og heyra hvað þú hefðir að segja en ekki eins og svo margir aðrir hér sem sjá mann eins og dollaraseðil.
07/02/97 Við þurftum að bíða til kl. 13 eftir að taka rútuna til La Flor. Eins og alltaf var rútan full af fólki og við þurftum að standa til að byrja með en ferðin tók ekki nema um eina klukkustund og hún lét okkur út næstum alveg við ströndina. Við fórum strax að varðhúsinu, þar sem herinn er og hann er þarna eingöngu til að gæta að skjaldbökunum. Það var þarna listi yfir þá ferðamenn sem hafa komið að ströndinni og þjóðerni þeirra og það var ekki einn Íslendingur merktur þar, þannig ég er sennilega fyrsti Íslendingurinn sem kemur að þessari strönd. Við borguðum 10 cordobas aðgang að ströndinni og höfðum hana svo út af fyrir okkur til að byrja með. Við byrjuðum á að synda í sjónum og reyna að grípa öldurnar, "body surfing". Ég hengdi svo upp hengirúmið mitt og lét mér líða vel og sofnaði næstum, en hrökk svo upp við að asnafolald hljóp næstum á mig þar sem ég lá í rúminu. Hann var þarna með foreldrum sínum og þau voru að snuðra og þefa af nestispokunum okkar. Það er ekki hægt að kaupa neitt þarna því þarna eru engin hús nema varðhúsið og þeir selja ekki neitt. Ég fylgdist með þeim um stund og fór svo til strákanna þar sem þeir voru að stumra yfir skorpum af eggjum svolítið í burtu. Ég sagði við þá í gríni að það væru asnar að borða nestið okkar. David ákvað samt að fara og athuga hvað væri á seyði og ég fór rétt á eftir honum. Svo sá ég hvar hann tók að hluapa í átt að dótinu og reka asnana í burtu. Og þegar ég kom þá var hann heldur súr og sagði mér að þeir hefður étið allt nestið hans, brauð, banana, tómata og kex, og meir að segja beyglað túnsfisk dósina þegar þeir reyndu að éta hana líka. Ég gat ekki annað en hlegið að óförum hans, en þetta bjargaðist, við deildum nestinu okkar. Sólin settist kl. 18 eins og alltaf og það tók að skyggja og tími skjaldbakanna að renna upp því þær koma næstum eingöngu eftir myrkur. Við biðum til að verða 20 og í millitíðinni tókum við upp rommflösku sem við supum á af og til til að "hlýja" okkur (í um 30 stiga hita). Það var komið algjört myrkur og við fórum af stað í skaldbökuleit. Við gengum ekki nema í 5 mínútur þegar við sáum fullt af skjaldbökum á leið til hafs, við sáum þær þó aðeins of seint því ég hafði þegar stigið á tvær. Þær eru svo pínulitlar, eins og hálfur sígarettupakki, við leituðum uppi hreiðrið og fundum það strax. Þar voru þær að berjast við að komast upp úr sandinum en við rugluðum þær alveg með vasaljósinu því þær sækja í ljósið, þannig við ákváðum að hjálpa þeim til hafs. Við tókum upp um 20 og fórum með þær í sjóinn, þar sem sennielga flestar þeirra verða ránfiskum, kröbbum eða humrum að bráð en allavega björguðum við þeim frá fuglunum og landkröbbunum sem leynast í litlum holum á ströndinni og stökkva upp, grípa þær og draga þær ofan í holurnar sínar, við björguðum einni sem krabbi hafði þegar náð. Við fórum til baka og náðum í Tristan, en hann var sofnaður. Annar leiðangur var gerður út og við fundum annað hreiður og í þetta sinn voru rúmlega 30 skjaldbökur sem við grófum upp úr sandinum og tókum til hafs. Mér leið eins og í dýralífsmynd með David Attenborough þar sem ég var að moka með höndunum og pikkandi þær upp svona líka pínulitlar og strákarnir að taka myndir. Þegar allar þessar skaldbökur voru komnar til hafs leituðum við uppi þriðja hreiðrið og í þetta seinn voru þær 49 og við gátum ekki haldið á þeim öllum þannig að ég fór úr bolnum mínum og við settum þær allar í hann og héldum á honum á milli okkar og komum þeim að fjörusporðinum. Hvílíkt upplifelsi, eins og ég sagði þá hef ég séð þetta í dýralífsmyndum o.þ.h. en þarna var ég í eigin persónu að eiga við skjaldbökurnar. Á meðan á öllu þessu stóð hafði einhver óprúttin maður (eða kona) gert sig heimakominn hjá dótinu okkar og stolið sandölunum hans Tristans, sundskýlunni hans David og sólgleraugunum mínum, sem skipti ekki miklu máli, ég keypti þau í Guatemala fyrir 2 usd og þau voru alveg að hrynja. Við sváfum svo á ströndinni sem var alveg frábært, algjörlega stjörnubjart. Meiriháttar að liggja þarna og hlusta og horfa á hafið, því að þar var mikið um glósvif og þegar öldurnar brotnuðu þá lýstu þær eins og elding. Og svo að sjálfsögðu stjörnurnar, stjörnuhröp en í þetta sinn fundum við engin gervitungl. Hvílík paradís.
08/02/97 Við vöknuðum þarna á ströndinni við sólaruppkomu og strákarnir ákváðu að taka hálf átta rútuna til baka til San Juan og ég nennti ekki að eyða deginum einn þarna á ströndinni, þannig ég fór með þeim. David fann eina skjaldböku í viðbót sem var gjörsamlega villt og komin langt frá ströndinni, hann tók hana til baka til hafs. Í þetta sinn, aldrei þessu vant, voru laus sæti í rútunni til baka og við vorum konmir hingað um 8:30. Við fengum okkur morgunmat og eftir hann lagði ég mig í 2 tíma, gjörsamlega úrvinda úr þreytu. Ég og Jari fórum svo og ætluðum að kaupa stuttermaboli með mynd af Sandino en þeir voru að sjálfsögðu uppseldir, en kannski get ég keypt hann á landamærunum við Costa Rica á morgun, því þangað er ferðinni heitið. Við ætlum að reyna að vera á landamærunum kl. 8 því Tica busarnir koma úr báðum áttum kl.9 og allt fólkið í þeim hefur forgang. Ég sit hérna á kaffihúsi við ströndina og er að furða mig á local stelpunum sem eru að synda í sjónum. Þær eru allar í stuttermabolum og sumar m.a.s. í joggingbuxum, úff þeim hlýtur að vera heitt. Það eru 6 pakkaferðalangar hér á næsta borði að borða sennilega allt það dýrasta á matseðlinum og ég á bara eftir um 100 cordoba og get ekki keypt mér neitt nema tortilla því að ég þarf að eiga pening á morgun fyirr landamærin og rútuna að þeim. Maður fitnar allavega ekki á meðan.
09/02/97 Ég nennti engann veginn að fara á fætur kl. 6 þanig að Jari fór og ég hitti hann líklega seinna. Ég tók svo rútu kl. 11 að vegamótunum (Rivas-Costa Rica), þar ætlaði ég að bíða eftir rútu sem færi að landamærunum. En ég setti út puttann og viti menn, fyrsti bílinn stoppaði og hann tók mig alla leið að landamærunum. Þar þurfti ég að borga 2 dollara til að fá að fara út úr landinu. Það eru um 5 km á milli landamærastöðvanna og maður tekur rútu á milli. Eftir að ég var búinn að borga farið hafði ég akkúrat engann pening eftir, bara tékka og þar sem það er sunnudagur eru bankanrnir lokaðir. Ég sá fram á að þurfa að sofa þarna um nóttina en ég gat fyrir rest skipt pening á veitingahúsi en "reitið" var mjög lélegt, 210 colones fyrir 1 dollar, venjulega er það 221 svo ég tapaði 5%. Ég tók svo rútu til Liberia þar sem ég ætlaði að taka strax aðra rútu til Punta Arenas, en strákurinn sem rukkaði í rútinni bauð mér far, sem ég að sjálfsögðu þáði, en það var ekki fyrr en kl. 17:30 því pabbi hans ætlaði að ná í hann. Ég fór með honum inn í bæinn og skoðaði centerinn. Borgin er falleg og hreinleg. Þegar við vorum að borða kom maður og bauð mér að koma og sjá hvað hann hefði uppá að bjóða. Hann var Ameríkani og rak e.k. ferðaskrifstofu og "touris informacio". Ég sagði honum að ég kæmi seinna. Ég fór svo með stráknum að húsi þar sem ég ætlaði að skilja bakpokann eftir og við ætluðum að kíkja betur á borgina. En ég fékk allt í einu einhverja virkilega skrýtna tilfinningu gagnvart honum sem mér leist ekki á, þannig ég ákvað að skilja við hann og sagði honum að ég ætlaði að fara og tala við Ameríkanann og hitta hann svo seinna, sem ég gerði ekki. Ég fór á rútustöðina og fann út að síðasta rútan var farin en það er önnur rútustöð og það fer ein rúta kl. 20 til Baranca og þaðan get ég tekið minibus til Punta Arenas. Í millitíðinni fór ég út á þjóðveg og freistaðist til að húkka en enginn stoppaði fyrir mér svo að ég er aftur kominn á rútustöðina og bíð eftir að klukkan slái 20. Fólkið hérna í Costa Rica er virkilega vingjarnlegt og það er greinilegt hvað það er miklu ríkara en í Nicaragua og reyndar öll hin löndin hér í M-Ameríku. Jæja, þá er ég kominn til Puntarenas og ferðin tók um 2 1/2 tíma. Rútan fór ekki nema til Barraca og þarf þurti ég að taka Taxa til Punta sem kostaði 1400 colones sem eru tæpir 7 dollarar, mér heyrðist hann segja 400, djö. Búinn að eyða 21 dollar í dag sem er 2svar sinnum meira en ég eyddi á dag í Nicaragua og þegar ég var búinn að borga Taxann átti ég akkúrat engann pening eftir, ekki 1 colon. Ég fór á Hotel Rio fyrst þar sem nóttin kostaði 1000 colones og gerði manninum grein fyrir að ég hefði engann pening fyrr en í fyrramálið og hvort ég mætti borga á morgun. Ekki séns! Ég bauð honum að hann mætti taka bakpokann minn í pant en það skipti ekki máli. Hann hefði fyrirmæli frá eigendunum að það ætti að borga strax og því var ekki haggað og þegar ég spurði hvort ég ætti að sofa á götunni þá sagði hann bara já, þvílíkt erkifífl. Ég fann svo annað hótel þar sem þeir voru pínu sveigjanlegri en hér þarf ég að borga 1500. Það er þó sturta og klósett inni í herberginu sem er enginn smá lúxus. Ég hef ekki haft sturtu og klósett á herberginu mínu síðan á Kúbu, en hér er þó enginn vaskur. 10/02/97 Ég byrjaði á því í morgun að skipta 100 usd og fara svo aftur á hótelið og borga. Ég fór svo að athuga með ferjuna yfir til Monte Zume eða réttara sagt til þorps sem heitir …. og er hinum meginn við flóann. Báturinn fór kl.11 og það tók um tvær stundir að fara yfir og á meðan sólaði ég mig á efra dekkinu. Það er búið að vera mjög heitt í dag, um 40 stiga hiti með glampandi sólskini og varla hægt að segja að það hafi verið nokkur vindur. Hinum megin við flóann tók svo við um 2gja tíma rútuferð til Monte Zume. Þetta er pínulítið þorp með töluvert af hótelum, en þó eru hér aðallega "back-packers". Ég fór ásamt Bandaríkjamanni og Svisslending að "camping" sem er um 1 km frá þorpinu og maður gengur eftir ströndinni til að komast þangað. Þetta er lítið tjaldsvæði alveg við ströndina og hér er m.a. matsölustaður, sturta, klósett, hús eigandans og skápur þar sem ég læsti inni bakpokann minn. Ég borga 500 colones hér fyrir aðgang að öllu + skápinn, sem er um 2.5 usd. Ég hengdi hengirúmið mitt upp á milli pálmatrjáa þar sem ég ætla að sofa í nótt. Það er nokkuð um tjöld hérna en ég er ekkert farinn að kynnast fólkinu hér enn og er ekki viss um að ég geri það, fyrir utan Bandaríkjamanninn og Svissarann. Flestir eða allir hinir eru krakkar sem greinilega ferðast saman í grúbbum og þau halda venjulega hópinn út af fyrir sig. Ekki eins og þeir sem eru einir á ferð, sem reyndar enda alltaf á því að vera ekki einir því að það eru alltaf einhverjir aðrir einir og við venjulega endum á að leigja saman hótelberbergi og erum saman í nokkra daga meðan við erum á sömu "rútunni" en svo skiljast leiðir. En þetta er það sem gerir þetta svo skemmtilegt, maður kynnist fóki frá öllum heimshornum og maður kemst að því hvað við erum lík. Ég hef hitt fólk frá óteljandi evrópulöndum, Usa, Kóreu, Ástralíu, S-Afríku, Afganistan, Argentínu, Chile og náttúrelga öllum þeim löndum sem ég hef ferðast til í þessu ferðalagi og öll erum við eins og höfum svipaðar væntingar. Við fórum og fengum okkur nokkra öl og enduðum svo kvöldið við varðeld á ströndinni.
11/02/97 Í dag fór ég í göngutúr upp að fossi sem er hér í um klukktíma í burtu. Virkilega falleg gönguleið upp með ánni í um 40 mín og þar komum við að litlum fossi um 50m hár og það var mjög hressandi að fá sér sundsprett til að kæla sig. Dagurinn í dag var eins heitur og í gær, nálægt 40°, en það var skýjað með köflum. Það er allt svo rólegt hér, ég eyddi síðdeginu í sjónum og á ströndinni að reyna að liggja í sólbaði sem er mér lífsins ómögulegt. Ég verð að hafa eitthvað að gera og venjulega eru bestu sólböðin þegar ég er að ganga eitthvert eða synda í sjónum. Hérna á "camping" er allt fullt af trjám, svo sem pálmatrjám, bananatrjám og öðrum stórum trjám og í dag þegar ég var að spila backgammon við Sergie (Sviss) þá kom einn öskurapi (congo) inn á svæðið með tilheyrandi hávaða. Það eru einungis nokkur þorp hér í nágrenninu en að mestu leyti er þessi skagi frumskógur með tilheyrandi dýralífi, fuglum, öpum, skordýrum og allskonar dýrum, og mörgum sem ég hef aldrei séð áður. Það eru fleiri fuglategundir í Costa Rica heldur en í allri Evrópu, Usa eða Afríku (ekki öllum saman heldur í hverri álfu). Það eru einnig um 85 þúsund mismunandi tegundir af skordýrum en hér á Kyrrahafsströndinni er ekki mikið um moskítóu, allavega hafa þær næstu látið mig í friði, 7-9-13, bank-bank-bank. Ég fór svo í kvöld og sá bíómynd sem var verið að sýna í einu kaffihúsinu. Myndin var um 3 drag-drottningar að ferðast um eyðimörk Ástralíu. Myndin var áströlsk og var bara helvíti góð. Þegar ég ætlaði svo að fara að sofa þá voru öskuraparninr með svo mikil læti að þeir héldu fyrir mér vöku. En ég hafði bara gaman að því, með virkilegann frumskógarfíling. Undir hengirúminu mínu svaf svo hundur sem býr hér og hann var greinilega að passa mig því að þegar krakkarnir sem eru hér í tjöldunum komu, þá vakti hann mig með því að reka trýnið í andlitið á mér og settist upp við hliðina á mér og fylgdist með öllu sem fram fór. Mér leið bara nokkuð vel að hafa hann þarna hjá mér, það kemst allavega enginn og ekkert upp að mér án þes að hann láti mig vita. Nema það séu einhver villt dýr , svo sem slöngur eða risakóngulær sem er nokkuð mikið um hér, þá fældi hann þau í burtu án þess að gelta. Þetta er svakalega fallegur grábrúnn labrador, hann er ungur því mamma hans er hér líka og hún er helmingi stærri en hann. Ég held að hún sé sá alstærsti labrador sem ég hef séð.
12/02/97 Sólin vakti mig um 8 þegar hún var komin nægilega hátt til að skína í gegnum pálmatrén. Ég byrjaði á að rölta í bæinn og ath. hvort ég sæi Jara til að vísa honum á þetta tjaldsvæði sem er ódýrasti staðurinn hér í Monte Zume, en ég sá hann ekki, hann er sennilega ekki kominn. Ég kom svo aftur hingað eftir að hafa fengið mér sundsprett í sjónum, leikið mér í öldunum og reynt að liggja í sólbaði, sem mér tókst í u.þ.b. korter. Ég fékk mér þetta klassíska að borða, hrísgrjón, baunir og er þetta þriðji dagurinn í röð sem ég borða eingöngu þetta og alltaf með parmezan og sterkri sósu. Mér finnst þetta alveg svakalega gott og þegar ég fer heim þá býst ég við að borða ekkert annað. Í fyrst lagi er þetta mjög gott og hollt og í öðru lagi virkilega ódýrt. Eftir hádegi fórum við Sergie að annarri strönd sem heitir Playa grande og ber nafn með rentu, virkilega löng og breið strönd með nokkuð stórum öldum. Á leiðinni til baka sáum við nokkuð stóra iguana og fullt af öpum sem voru að leika sér í trjánum. Við vorum svo komnir í tíma á bar hotel Monte Zuma til að sjá fótboltaleik í beinni útsendingu, Argentina vs Colombia og Argentína vann, 1-0. Ég var þar með nokkrum strákum frá Argentínu og einum frá Colombíu og það var virkilega góð stemmning. Í leikslok trylltust Argentínustrákarnir í sigurvímu, syngjandi og dansandi og baunandi á strákinn frá Colombiu sem virtist vera alveg sama hvernig leikar fóru. Í kvöldmat fékk ég mér svo hrísgrjón með "corazon de palmito" sem er mergurinn úr pálmatré, alveg rosalega gott með bræddum osti og grænmeti.
13/02/97 Ég vaknaði í hengirúminu um kl. 7 við einhvern fugl sem gaf frá sér mjög einkennilegt hljóð, einskonar tölvuhljóð og flaut. Ég reyndi að henda stein að honum til að hrekja hann í burtu en hann kom alltaf aftur og fyrir rest gafst ég upp og tók handklæðið mitt og fór niður að strönd sem er um 150 metra ganga og stakk mér í sjóinn. Dagurinn í dag er ekki alveg eins heitur og síðustu 3 daga en það er eitthvað yfir 30 gráðum samt. Núna sit ég á veitingastaðnum hér á tjaldsvæðinu ásamt Ameríkana (John) og við erum að fá okkur "corazon de palmito". Ég rölti svo í bæinn eftir sólsetur og hitti þar argentísku strákanna, Sebastian, Fly og Luzario. Við keyptum okkur saman 3 flöskur af rommi sem við drukkum á ströndinni ásamt 10 öðrum krökkum og var virkilega glatt á hjalla.
14/02/97 Ég vaknaði á ströndinni þar sem við höfðum verið að drekka í gærkvöldi, sólin vakti mig en ég gat ekki hreyft mig, guð hvað ég var slappur. Eftir um hálftíma átök tókst mér að standa upp en það entist ekki lengi. Ég náði að labba um 300 metra, þá var ég gjörsamlega að drepast úr hausverk, magaverk og hita þannig ég fór úr buxunum og bolnum og gekk í sjóinn og ætlaði að synda. En það tókst mér ekki heldur svo ég lagðist í fjöruna til svefns og lét öldurnar brotna á mér til að kæla mig. Ég býst við að þar hafi ég sofið í um 2-3 tíma en ég var ekki nema um 200m frá tjaldstæðinu og samt tókst mér ekki fyrr en eftir klukkutíma frá því ég vaknaði í annað sinn að komast í hengirúmið mitt og sofna pínulítið í 3ja sinn. Um eitt leytið vaknaði ég svo í 3ja sinn og ennþá voru það átök að komast fram úr hengirúminu að veitingahúsinu sem er í um 20m fjarlæg og keypti ég mér 2 Freska, 1 Fanta, 1 batido de banano, 1 batido de pina. Allt saman gerir þetta um 2 lítra og kostaði 4 dollara, 1000 colones. En viti menn, ég hresstist og fór með Erik að grípa öldurnar (þ.e. að sörfa á maganum þegar aldan er að koma inn og brotnar, stundum getur maður sörfað allt að 60m). Ég entist í sjónum um 2 tíma og við komum aftur hingað til að fá okkur samloku sem ég þurfti að bíða eftir í um klukkutíma. Þegar ég byrjaði á henni þá þynntist ég allur upp og var með rosalegann verk uppi í gómnum sem gerði mér næstum ómögulegt að kyngja og tók það mig um hálftíma að borða samlokuna, samt var ég að drepast úr hungri. Kanadíska parið gaf mér verkjatöflu og ég hresstist pínu en fór aftur í hengirúmið og lagði mig smá stund. Þegar ég vaknaði svo aftur þá var ég svo nálægt því að æla að ég gat ekki hreyft mig, en það leið hjá. Ég fór svo aftur í bæinn og keypti mér hamborgara og sama sagan endurtók sig með góminn og magann. Ég keypti mér svo 1 lítra af appelsínusafa og í búðinni hitti ég Sebastian og hann vildi endilega að ég kæmi með sér í afmælisveislu. En ég afþakkaði og gekk til baka á tjaldsvæðið og nú er klukkan að ganga 10 og ég er að fara að sofa. Ég var að hugsa um að fara á morgun en ætli ég bíði ekki með það til sunnudags, í dag er föstudagur.
15/02/97 Jú, það stóð heima, ég ákvað að vera hér fram á sunnudag eða jafnvel mánudag, því að á sunnudaginn fara allir Ticarnir heim og allar rútur fullar með mikilli traffík. Dagurinn leið eins og hinir, fyrst body-surfing í um 4 klukkutíma í sjónum og ég er orðinn ekkert smá brúnn. Ég man ekki eftir að hafa verið svona brúnn, hárin á höndunum á mér eru orðin alveg hvít og augnabrýrnar og hárið búið að lýsast hressilega. Ég á ennþá í nokkrum vandræðum með að borða út af gómnum, ég veit ekki hvað þetta getur verið en um leið og ég byrja að tyggja þá bólgnar hann pínulítið upp og það verður erfitt að kyngja, en ég held samt að þetta sé að lagast. Ég fór svo með Erik og Karen á Sana Banano að borða og þar var verið að sýna Toy Story sem við horfðum á meðan við borðuðum eða réttara sagt meðan ég drakk "Batidude banano con yougurt" því ég treysti mér ekki til að borða. Eftir matinn fórum við svo á Chicos þar sem live band var að spila og fengum okkur nokkra öl. Þar hitti ég Sebastian og við hittum svo 2 kanadískar stelpur og við fórum saman niður á strönd til að horfa á "ligtning storm" sem ég hef ekki séð áður, allavega ekki svona mikið af eldingum. Þær voru þó svo langt í burtu að við heyrðum ekki í þrumunum en himininn bókstaflega logaði úti við sjóndeildarhringinn. En það leið ekki á löngu þar til tók að rigna, þó aðeins nokkrir dropar en samt stöðugt. Við kvöddum stelpurnar og Rhonda hún ætlaði aldrei að hætta að hæla mér, ég veit ekki hvað gekk að henni. Hún átti ekki orð yfir tungumálunum mínum og ég var fyndnasta persónan sem hún hafði hitt í ferðalaginu og ég veit ekki hvað og hvað, ég segi ekki að mér leiðist við að fá svona hól, en hún átti kærasta heima. Ba ba ba … bíddu við, þær voru ekki frá Kanada heldur frá USA, Kalifornia. Ég varð eftir smá stund með Sebastian eftir að þær fóru, en þegar skýlið sem þeir höfðu byggt á ströndinni fór að leka gekk ég "heim" á hinn endann á ströndinni (800m) og lagðist til svefns í hengirúminu úti undir berum himni í rigningu, en pálmatrén skýldu mér nokkuð og ég varð ekkert rosalega blautur því svefnpokinn skýldi mér líka.
16/02/97 Það var lítið um svefn þessa nótt. Í fyrsta lagi rigningin, auk þess voru um 50 manns á tjaldstæðinu og um klukkan 05 komu nokkrir öskurapar inn á tjaldstæðið með tilheyrandi öskrum og vöktu alla og allir þurftu að fara og skoða þá. Svo kom sólin upp og þar með var kominn dagur. Ég og Erik fengum okkur morgunverð "Gallopinto" og ætluðum að fara að surfa, en öldurnar brotnuðu allt of nálægt ströndinni þannig það var ómögulegt að grípa þær. Seinni partinn fór ég svo á útitónleika sem vour haldnir til að safna fyirr körfuboltavelli. Þar hitti ég svo argentísku strákana og Dana/u. Tónleikarnir vour ok, þar var m.a. flaminga dansari frá Spáni og uppboð á kvöldverðurm, næturgistingu, bolum o.f.l. Ég daninn og danskan fórum svo til að horfa á bíomynd á Sano banano og það var sennilegasta sú versta bíómynd sem ég hef nokkurntímann á æfinni séð (Clueless). Eftir það fór ég svo á Chicos og þar hitti ég stelpuna frá Kaliforníu og við fórum aftur niður á strönd til að horfa á "lightning storm" og svo gekk, já GEKK ég henni aftur til hótelsins. Þegar ég kvaddi þá fór hún að gráta, ég veit ekki enn hvað gekk að henni. Ég kom mér svo til baka í hengirúmið mitt og sofnaði tiltölulega fljótt og svaf vel.
17/02/97 Sólin var ekki komin hátt á loft þegar ég vaknaði og dreif mig að taka saman dótið mitt og pakka í bakpokann aftur. Svo fór ég þar sem Sebastian og Lociano voru því ég var búinn að lofa að vekja þá, Lociano ætlaði að fara til Puntarenas og Sebastian að koma með okkur til að fá okkur morgunverð. Sebastian var farinn og Lociano var hjá tjaldinu og tilbúinn, einnig Miscka (florida) og við fórum saman og fundum Sebastian og borðuðum pínu. Rútan lagði svo af stað kl. 10 áleiðis að brottfararstað ferjunnar sem fer yfir til Puntarenas og rútuferðin tók 2 tíma og kostaði 550 colones, sem er dýrt á mælikvarðann hér. Í rútunni hittum við svo argentíska stelpu og Svía sem voru líka að fara til Puntarenas og ég og Svíinn töluðum allann tímann á sænsku (eða skandinavísku) og það kom mér á óvart hversu mikið ég gat talað. Sennilega eftir að hafa verið með Jara, Panillu og Lindu, allavega skildi ég um 80% af því sem hann sagði. Ég fór að hugsa eftir á að ég hefði átt að æfa mig í skandinavísku allann tímann meðan ég var með Jara, því það vantar ekki mikið uppá að ég geti talað nokkuð vel. Han skildi mig allaveg sem mér finnst nokkuð gott. Bátsferðin tók um 2 tíma og hvílíkur hiti, eitthvað nálægt 40 gráðum og glampandi sól. Þegar við komum svo loks til Pontarenas kvaddi ég Lociano og Miscka og fór í bankann til að athuga hvort kortið mitt virkaði, og viti menn, mér tókst að taka út pening. Hvílíkur léttir því ég var farinn að halda að eitthvað væri að og ég gæti átt í vandræðum með að komast heim, því ég treysti á að nota kortið til að kaupa flugmiðann heim. Þegar ég kom svo frá því að taka út pening hitti ég argentísku stelpuna aftur og við fórum saman á rútustöðina því hún var líka á leið til San Jose, þó bara til að taka flug til kólembískrar eyju undan strönd Nicaragua. Ég svaf næstum allann tímann í rútunni enda þreyttur því síðustu viku hef ég ekki sofið mikið, úti undir berum himni. Ég kom svo til San Jose um kl 17 og labbaði mér á "20 cuadras" til að finna hótel, og fyrir rest fann ég eitt, Hotel Tica Linda sem er mjög einfalt en hefur ágætis rúm að ég held og sturtu. Herbergið mitt hefur 2 rúm og konan sagði mér að ef einhver annar kæmi þá mundi hann fá hitt rúmið og það stóð heima. Kanadískur strákur sem reyndar er á ferðalagi með 3 öðrum þurfti að fá hitt rúmið því það var það síðasta á hótelinu. Við 5 fórum svo út og fengum okkur nokkra bjóra á bar hér í næstu götu. Þar hitti ég strák frá Þýskalandi sem var líka á Montezuma á sama tjaldstæði og ég og hann var með 2 strákum frá Niegragua og einum frá Tico, þannig við vorum orðin 9 og við sátum á barnum þangað til hann lokaði kl. 22. Þá fórum við á annann bar en ég var orðinn svo þreyttur að ég fór aftur á hótelið til að skrifa í dagbókina mína og að fara að sofa sem ég er u.þ.b. að fara að gera núna. San Jose lítur út fyrir að vera nokkuð c ool borg, hún er hreinleg og þennann litla tíma sem ég hef verið hér hef ég ekki orðið var við mikla fátækt, þ.e. lítið um betlara o.þ.h. Borgin er einnig nokkuð nútímaleg með modern arkitektur og vingjarnlegu fólki.

Næsta síða Heim

Hosted by www.Geocities.ws