Fyrri síða

18/02/97 Ég byrjaði daginn á því að athuga með flug heim með Flugleiðum og ég bókaði flug þann 23. mars til Lux frá Orlando og lendi í Lux þann 24. kl. 11 þannig ég stóð við það sem ég lofaði, ég verð kominn til Lux á afmælinu hennar mömmu. Ég ætlaði að taka flug svo heim þann 1. apríl en það var allt fullt þannig ég fer heim 31. mars . Flugið kostar rétt undir 400 dollurum. Flugið frá Caracas til Miami kostar svo aftur rétt undir 200 usd þannig að heildar kostnaður frá Caracas til Íslands með viðkomu í Lux er um 600 usd, eða um 49.000 ískr. sem er nokkuð vel sloppið. Ég reyndi að taka út pening af kortinu mínu en í þetta skiptið tókst mér það ekki. Ég fór í 2 banka, ætli það sé ekki bara orðið tómt hjá þeim. Ég rölti mér aftur í bæinn að athuga með rútu til Panamá og úr því varð um tveggja tíma gangur um borgina og á endanum var ég ekki ánægður með neitt sem ég fann. Ég fór svo aftur á ferðaskrifstofuna og keypti mér flugmiða frá Panama (city) til cartagena í Colombíu og borgaði fyrir hann 146 dollara, og frá Panama fer ég þann 22. Febrúar. Þegar ég var að klára að ganga frá miðanum kom sænski strákurinn sem ég hitti í rútunni frá Montezuna og ég fór með honum á veitingahús þar sem biðu 3 aðrir Svíar og einn þeirra býr hér nálægt San Jose. Þeir buðu mér uppá bjór og svo á eftir fórum við á annann resturant þar sem þeir buðu mér uppá annann bjór og mat sem var ekki slæmt á þessum síðustu dögum í ferðalaginu mínu. Ég á einungis eftir 1060 dollara og 33 dagar í viðbót sem gerir um 31 dollara á dag, sem er ekkert mál, en ég hef engann miða heim og öll heimferðin kostar um 600 dollarar. Lalla ætlar að lána mér eitthvað um 500 usd en ég held nú að ég þurfi pínu meira því ég ætlaði að kaupa mér föt í Venuzuela því ég er orðinn uppiskroppa. Ég á 2 gallabuxur sem ég get notað en ég verð að sjá til. Þegar ég kem til Kolombíu og Venuzuela er allt aftur miklu ódýrara þannig að ég vona þetta blessist allt. Ég býst við að geta lifað á um 15 dollurum á dag sem þýðir að ég ætti að geta sparað allt að 570 dollurum, allavega býst ég ekki við að geta farið til "Isla de los Roques" en það skiptir ekki öllu máli. Svo er bara að vona að helvítis kortið virki, ef ekki þá er ég fuckt! Það er komin kanadísk stelpa frá Toronto í herbergið mitt en helvítis ver að hún er ekkert spes. Ég er núna að reyna að halda mig við vatn og banana budgetinn sem er nokkuð vinsæll hér þegar menn eru blankir, þ.e. að borða einungis banana og kannski einhverja aðra ódýra ávexti og drekka bara vatn. Fyrir 1 dollar get ég keypt 23 banana og 2 lítra af vatni fyrir um 80 cent, ég sjálfur hef ekkert á móti því, ekki fitnar maður á meðan. Nú þegar býst ég við að hafa léttst um 7-10 kíló síðan ég fór frá Lux og kanski á endanum verða þau 15, sem ég er bara nokkuð ánægður með. Þegar ég fór frá Lux var ég orðinn 92 kíló sem er allt of mikið og mið langar að komast undir 80, það er orðið langt síðan. Síðast þegar ég var 80 kg. var þegar ég kom heim frá Thailandi 1991 og ef ég fer í 7 daga gönguna til Ciudad Perdida þá er ég nokkuð klár að ég kemst í gott form. Svo er bara að reyna að halda því, sem gæti reynst erfitt ef ég verð í mat hjá mömmu um páskana og svo á eftir hjá pabba. Ég keypti svo rútumiða seinnipartinn til Panama-city og hún fer kl. 22 annað kvöld og kemur til Panama kl. 16 sem gerir um 17 klukkutíma því ég tapa einum klukkutíma í Panama. Rútuferðin kostar um 4.200 colones sem gerir um 18 dollara (1100 ískr.) sem er ágætlega sloppið. Ég kom svo aftur hingað á hótelið kl. 18 og lagði mig í 2 tíma, ég er ekki enn búinn að ná að hvílast eftir lítinn svefn í Montezuma og býst ég við að fara að sofa fljótlega aftur, til að vera nokkuð vel hvíldur fyrir rútuferðina aðra nótt.
19/02/97 Eftir að hafa gengið frá bakpokanum mínum og komið honum í geymslu á hótelinu þar til rútan fer í kvöld, fór ég í bæinn og gerði góð kaup á ávöxtum. Ég keypti 7 banana, 5 mandarínur og 1 avokate fyrir litlar 70 kr. Íslenskar , einnig keypti ég 5 brauðsnúða á 30 kr. Og alls gerir þetta 100 kall og endist mér fram að kvöldmat. Ég settist svo niður á torgi hér í miðbæ San Jose og át svolítið af þessu og á meðan kom lögreglumaður og settist við hliðina á mér. Ég vissi ekki hvers ég ætti að vænta og vonaði að hann skipti sér ekkert að mér því ég hafði enga pappíra á mér, ég er með þá geymda í öryggishólfi ásamt ferðatékkunum og kortinu. En allt kom fyrir ekki neitt, hann sat bara þarna og sagði ekki orð. Ég stóð upp og gekk í burtu inn á kaffihús þar sem ég gat setið úti og horft á mannlífið hér í göngugötunni og inni er bein útsending á Formula 1, þannig ég býst við að sitja hér í dágóðann tíma. Ég fór svo og ætlaði að senda Löllu e-mail en þegar að kom þá mundi ég náttúrulega ekki e-mailið. Ætli ég bíði ekki með það þangað til ég verð kominn til Kolombíu, Cartagena, þá get ég líka beðið hana um að svar mér og fá fréttir af fjölskyldunni. Ég mundi allt í einu eftir því að ég var orðinn tannkremslaus og fór því út að versla tannkrem. Mér líst alltaf betur og betur á borgina eftir því sem ég geng meira um hana, hún er iðandi af mannlífi og hér í miðbænum er fullt af götuspilurum og fólki að gera alls kyns kúnstir. Borgin er hrein og það er greinilegt að Costaríkanir eru sæmilega efnaðir. Húsin eru nýtískuleg og vel máluð og ekki er hægt að kvarta yfir kvenfólkinu. Það er urmull af fallegum stelpum af mörgum kynþáttum, þó er ég hrifnastur af indjánablönduðu dökkbrúnu með brún augu og svart hár, eða eftir á hugsað þá skiptir það eiginlega engu máli. Á kaffihúsinu sem ég sit nú á ganga framhjá hundruð manna og kvenna á hverri mínútu sem líta ekki út fyrir að þurfa að kvarta yfir lífsgæðum, en hvert er allt þetta fólk að fara og hvaðan kemur það og hvað er það að gera? Það þætti mér gaman að vita. Núna þegar ég skrifa þetta kom þjóninn að borðinu mínu og leit ofan í kaffibollann minn og á mig síðan, á úrið sitt, greinilega ekki ánægður yfir því að ég keypti bara einn kaffi sem kostar bara um 20 kr ísl. og ég sit á einum besta staðnum á kaffihúsinu, alveg við göngugötuna. Lögreglan er alltaf að fara hér framhjá og þeir aka um á Kawasaki Endurohjólum en ekki með neinar sírenur né ljós. Konan á hótelinu sagði mér að síðustu 9 ár hefðu 2 Íslendingar komið á hótelið þannig ég er sá þriðji og hún vissi einnig að við lifum næstum eingöngu á fiskveiðum. Einnig vissi hún hvar landið er staðsett sem mér finnst bara nokkuð gott, ekki eins og annar Tico sem ég hitti í Montezuma sem hafði aldrei heyrt af landinu, þó bjó hann í 1 og hálft ár í Þýskalandi. Núna bíð ég bara eftir að klukkan líði og ég geti tekið helvítis rútuna til Panama, úff 17 klukkustundir. Ég kláraði filmurnar mínar áðan sem er verr því ég ætlaði að taka myndir úr rútunni en vill ekki skipta meiri pening, auk þess eru filmur mjög dýrar hér, um 5 usd sem er helmingi dýrara en t.d. í Hondúras. Ég get ekki beðið að komast til Colombíu þar sem verðin eru venjulega miðuð við þennann heimshluta. Þegar ég sat á hótelinu að bíða eftir að rútan færi fór ég að tala við par frá Israel og fræddu þau mig talsvert um land og þjóð. Þau voru bæði í ísraelska hernum eins og allir Ísraelar þurfa að gera og þau voru þar þegar Ísraelar skutu eldflaugum að Losbolla í Libanon, þar sem fullt af venjulegum borgurum dóu í loftvarnarbyrgi S.Þ. og sögðu þau mér að þetta svæði sé fyrir utan þorpin og þar eigi enginn borgari að vera. Þau hafa ströng fyrirmæli um að þau meiga ekki skjóta til baka á Lisbolla þegar þeir skjóta á Ísraela frá þorpunum, en í þetta sinn skutu þeir frá öðrum stað og höfðu fyllt byrgið af fólki. Þau sögðu að þetta hefði verið akkúrat það sem Lisbollar vildu til að sýna heiminum hversu slæmir Ísraelar væru. En þetta er auðvitað bara ein hlið málsins. Þau eru Gyðingar og sögðu mér einnig að stærsti hluti Ísraela væri nákvæmlega sama um trúna og að þau færu næstum aldrei í "kirkju", alveg eins og við á Íslandi. Við (ekki ég) erum mótmælendur en ég held að fæstir séu trúaðir og alveg sama um kirkjuna, nema þegar einhver giftir sig eða deyr. Ég spurði þau um þeirra álit á Palestínumönnum og þau sögðu að þeir ættu bágt og lifðu við bág kjör en vildu að lífsskilyrði þeirra ……. Sagan er víst þannig að 1948 þá vildu S.Þ. skipta Ísrael í tvennt á milli Palestínumanna og Ísraela en Palestínumenn samþykktu engann veginn og fluttu til nágrannaríkjanna þar sem var tekið illa á móti þeim og þeir hraktir aftur til Ísrael. Eftir þessar viðræður og vangavelgru um ástandið í Ísrael held ég að ég líti Ísraelsmenn svolítið öðrum augum. Það var kominn tími til að fara á rútustöðina, rútan lagði af stað á réttum tíma til Panama, kl. 22 og 17 klukkutíma ferðalag í rútu var hafið. Það verður að segjast að "The Panamerican highway" í Costa Rica er ekkert til að hrópa húrra fyrir. Rútan þurfti oft næstum að stoppa til að fara yfir holurnar og mér varð ljóst að það yrði lítið um svefn þessa nóttina.
20/02/97 Ég vissi það, ég dottaði í nokkrar sekúndur miljón sinnum og fyrir rest vorum við komin að landamærum Costa Rica og Panama um kl. 7 að Costa Rica tíma. Panama megin þurfti ég að borga 5 $ fyrir tourist card en í rútunni hitti ég 2 hollenska stráka, Memo og Peter og þeir þurftu ekki að borga neitt. Ég er í rauninni hissa að ég þurfi ekki Visa til allra þessarra landa því ég veit ekki hvað Ísland hefur að gera með löndin hér í Mið-Ameríku. Við komum svo til Panamaborgar um kl. 05 að þeirra tíma, sem er 5 tímum á eftir G.M.T og ég og strákarnir fundum okkur hótel þar sem við tókum herbergi saman og borguðum 3 dollara hver. Hótelið heitir Hotel Foyo og er hálfgert "scum". Við röltum okkur svo út seinni partinn til að skoða borgina og mér leist ágætlega á hana, þokkalega hrein og ekki mikil mengun, þó er meira um betlara hér en í San Jose. Strákarnir eru þrælfínir, báðir 26 ára og góðir húmoristar. Ég hitti 2 aðra stráka á hótelinu frá Þýskalandi og þeir sögðu mér að þeir hefðu verið með Jara í 3 daga hér í Panama, en hann fór víst fyrir 2 dögum til Colombíu og ég fer eftir 2. Ég hitti hann örugglega í santa Marta.
21/02/97 Við vöknuðum nokkuð snemma og fórum og fengum okkur morgunverð sem var ekkert grín að finna því hér borða þeir djúpsteikta kjúklinga o.þ.h. í morgunmat. Ég er ekki alveg tilbúinn að borða eitthvað djúpsteikt þegar ég er nývaknaður en fyrir rest fundum við kaffihús sem reyndar hafði ekkert kaffi en við létum ekki bugast og ég fékk mér bara appelsínusafa og brauð. Strákarnir ætluðu svo að fara og reyna að finna bát þar sem þeir ætluðu að reyna að húkka far gegnum kanalinn en ég ákvað að drífa mig og skoða hann, því ég hef ekki tíma til að fara í gegnum hann á skipi því ég flýg til Colobiu kl. 13 á morgun. Ég tók rútu til Miraflores Locks sem er einn af stigunum hér en þeir eru í allt fjórir. Þegar ég kom þangað þá var eitt skip nýkomið í gegn og ég þurfti að bíða í klukkutíma eftir því næsta, en á meðan var sýnd lítil heimildarmynd um sögu kanalsins. Að sjá bara einn stigann er í sjálfu sér ekkert merkilegt, heldur býst ég við að það væri nokkuð gaman að sigla alla leið í gegn, en það er ekki á allt kosið. Ég gekk svo áleiðis til baka til borgarinnar framhjá 2 stoppistöðvum og á leiðinni fann ég bílnúmer frá Colon-Panama sem ég tók með mér og er búinn að setja það í botninn á bakpokanum mínum. Ég fór svo á verslunargötuna hér í borginni og ætlaði að kaupa mér góða sandala en það er ekki til neitt á milli Dr. Martins (60 usd) og plast drasls (2 usd) þannig ég verð að láta mér duga sandalana sem ég keypti í Mexíco þó þeir séu að niðurlútum komnir. Ég keypti mér þó stuttermabol og poka og band fyrir hengirúmið, pokann nota ég fyrir hengirúmið svo það sé minni hætta á að það fari allt í flækju í bakpokanum. Ég var að klára að pakka allt upp á nýtt og taka filmurnar upp svo ég geti haft þær sem handfarangur á morgun, því ég treysti ekki þessum gegnumlýsingarvélum hér. Strákarnir komu fyrir rest og við fórum og fengum okkur pizzu, þá bestu sem ég hef fengið lengi. Eftir það fórum við og kíktum á diskótek og þar hitti ég stelpu héðan frá Panama sem gat talað pínu í íslensku. Ég var ekkert smá hissa og þar að auki hafði hún Viking bjór, sem hún vildi reyndar ekki opna, en hún hafði nýlokið ásamt fleirum við flösku af íslensku brennivíni. Ég hitti líka aðra stelpu frá Írlandi sem laug að öllum á diskótekinu að við værum gift svo hún fengi frið frá strákunum, sem var sársaukalaust að minni hálfu. Við vorum svo komnir á hótelið að ganga 7 og ég þurfti að vakna kl. 10 til að taka flugið til Cartagena Colombia.
22/02/97 Ég hefði alveg getað sofið lengur. Ég ákvað að taka Taxa á flugvöllinn til að vera öruggur um að koma á réttum tíma og missa ekki af vélinni. Hann kostaði 12 usd og tók hátt í klukkutíma. Hann stoppaði fyrir mig tvisvar til að taka mynd og í eitt skiptið kom hann með mér út og tók mynd af mér við eitthvað minnismerki. Allt á flugvellinum gekk nokkuð hratt fyrir sig og núna er ég í flugvelinni á leið til S-Ameríku aftur, jibbí! Viti menn, aldrei þessu vant fékk ég matinn fyrstur í vélinni sem var hið ágætasta gúllas og nú bíð ég bara eftir kaffi. Lentur í S-Ameríku og í nýju landi, Colombia. Lendingin var frekar hörð en ég er lifandi. Passport skoðunin gekk vel fyir sig, engar spurningar og hann gaf mér 90 daga. Ég gekk svo frá flugvellinum til að taka strætó inn í bæinn á hótelið sem mér var bent á, Hotel Viená. Borgin er falleg og hluti af henni er byggður út af rifi eins og Cancun, hún virðist einnig vera full af lífi. Hótelið var fullt en ég spurði hvort ég mætti sofa í hengirúminu og það var ekkert annað en sjálfsagt, en það kostar ekki nema 500 pesos minna, það eru um 1000 pesos í einum dollar. Nóttin í rúmi kostar 3500 sem mér fynnst nokkuð dýrt. Ég bjóst við að Jari væri hér á hótelinu því við vorum saman þegar við hittum strákinn í Nicarague sem mælti með þessu hóteli, en ég fór í gegnum alla skránna og hann hefur ekki komið við hér, ég hitti hann kannski á hótel Miramar í Santa Marta. Ég trúi því varla að ég sé kominn til Colobíu, það var allavega ekki planið þegar ég fór að heiman. Colombia er ellefta nýja landið sem ég kem til á þessu ferðalagi og enn er eitt eftir, Venezuela, en það er að styttast í að ég þurfi að fara heim. Ég á eftir akkúrat 29 daga og hef ekki nema um 900 dollara eftir og engann miða heim. Ég er svolítið smeykur um að það verði vandamál fyrir mig í Bandaríkjunum að reyna að taka út 400 dollara sma daginn, nema ég geti borgað miðann beint með kortinu mína, en þetta hlýtur allt að blessast , ég býst allavega ekki við að deyja. Kannski að ég þurfi að vera nokkra daga í Orlando meðan ég er að bjarga málunum og í versta falli get ég sofið á flugvellinum. Hérna á hótelinu hitti ég krakka frá Englandi. Við ákváðum að fara út saman því í kvöld er laugardagskvöld. Strákarnir voru nýbúnir að búa til drykkjuleik sem felst í því að hver og einn dregur eitt spil og sá sem dregur lægsta spilið þarf að drekka einn bjór. Og ef þú dregur hjarta drottningu þá þarf maður að drekka líka með þeim sem dróg lægsta spilið og ef þú dregur sjöu þá geturðu bent á einhvern og hann þarf að drekka líka. Nokkuð spennandi leikur og felst aðallega í hæfileikum … hm. Eftir þetta fórum við svo á diskótek þar sem við borguðum 12.000 pesos inn, sem er 12 usd og maður mátti drekka eins mikið og maður vildi af hverju sem var. Það var í rauninni það eina góða við þetta diskótek. Á leiðinni til baka á hótelið stoppaði löggan Taxann okkar og við þurftum að fara út og þeir leituðu á okkur að eiturlyfjum en fundu náttúrulega ekki neitt. Þeir gera þetta víst mikið hér og þegar þeir finna eitthvað þá þarf fólkið að múta þeim og þeir fara sína leið og allt er í lagi. Þegar við komum svo hingað þá fengum við okkur einn bjór á barnum hér á hótelinu og svo að sofa.
23/02/97 Þegar ég vaknaði var ég glorsoltinn eins og svo oft áður. Ég gekk mér út í leit að mat en flestir staðirnir voru annaðhvort lokaðir eða á milli máltíða. Ég var á leið aftur á hótelið þegar ég heyrði kallað nafnið mitt og viti menn, þarna var Jari uppi á svölum á öðru hóteli. Ég fór til að hans og ákvað að hitta hann svo seinna, eftir að ég hefði fundið mér eitthvað að borða. Hann hafði hitt 2 argentískar stelpur sem voru búnar að bjóða honum í "mate" og ég slóst í hópinn. Við fórum svo til stelpnanna og sátum á hótelinu þeirra og drukkum "mate" á þirðja klukkutíma. "Mate" er sérstakt argentískt hálfgert te em maður drekkur úr þar til gerðri krús og röri sem er oftast úr silfri eða einhverjum málmi. Mér finnst það nokkuð gott og ég á m.a.s. þessa krús sem Pato gaf mér í síðasta ferðalaginu en mig vantar rörið og að sjálfsögðu teið sjálft eða Yerba eins og það er kallað. Við fórum svo út eftir pizzu og röltum svo í gamla bæinn sem er virkilega fallegur, umgirtur af virki sem Spánverjar reistu seinni part 15. aldar, og fengum okkur kaffi. Jari og þær vour búin að ákveða að fara til Santa Marta á morgun en ég býst ekki við að fara fyrr en hinn, því ég þarf víst Visa eins og öll önnur þjóðerni til að komast til Venuzuela frá Colombíu landleiðina, þeir eru víst að reyna að hafa eitthvert kontról á eiturlyfatraffíkinni héðan frá Colombiu til Venezuela. Ég hef þó orðið fyrir tölverðum vonbrigðum með verðlagið hér, það er allt nokkuð dýrara en ég var búinn að ímynda mér af því sem ég hafði heyrt frá fólki sem var að koma héaðn, sem ég hitti uppi í Mið-Ameríku. En það á víst að vera töluvert ódýrara í Venezuela og ég býst við að fara þangað fljótlega. 5-7 daga göngutúrinn til Ciudad Perdida kostar orðið 240 dollara sem er allt of dýrt fyrir mig. Við ætlum að sjá hvort við náum verðinu niður í 150 usd og ef ekki þá verður það bara að bíða betri tíma því ég er að renna út á peningum.
24/02/97 Ég lá uppi í rúmi og beið eftir að Jari kæmi og vekti mig því við vorum búnir að tala um það og hann ætlaði að útskýra fyrir mér hvar konsúlantinn fyrir Venezuela væri. Auk þess fór ég seint að sofa því ég var að tala við ensku krakkana svolítið langt fram eftir í gærkvöldi. Hann kom svo og sagði mér að ég gæti líka fengið Visað í Riobacha sem er borg nálægt landamærum Venezuela og ég sló til og ákvað að fara með honum og argentísku stelpunum, Paula og Clarissa til Santa Marta í dag. Við vorum komin á rútustöðina um kl. 11 og vorum að leita að ódýru fari. Flestir rukkuðu um 10.000 pesos (10 usd) en við fundum eitt kompaní sem rukkaði 7000 og ákváðum að fara með þeim, en þurftum að bíða í 40 mín eftir að rútan færi. Meðan við biðum kom maður frá öðru fyrirtæki sem hafði áður rukkað 10.000 en var kominn niður í 7000 þannig við slógum til og lögðum strax af stað. Það sló mig að sjá hversu mikið af rusli er fjúkandi um allt hér í Colombíu, allavega hér við Carabíuströndinna og einna verst var borgin Baranquilla sem er 4. stærsta borgin hér í Colombíu. Rútan stoppaði við "garð" sem hreinlega var fullur af rusli og þar voru einnig beljur á beit og fólk sem mér sýndist vera að leita í ruslinu. Ég hef ekki séð svona mikið drasl á ferðalagi mínu, hvorki hér í S-Ameríku né í Mið-Ameríku, nema kannski í Kúbu sem var einnig virkilega skítugt land. Við komum svo loks á rútustöðina hér í S. Marta og ákváðum að ganga á hótel Miramar sem við héldum að væri nokkuð nálægt. En það varð klukkutíma gangur og einnig hér, hvílíkt drasl, svo var líka talsvert rok og plastpokar fljúgandi um allt ásamt öðru drasli. Það er greinilegt að það er mikil fátækt hér, í fyrsta lagi húsin í úthverfunum sem eru sum gerð úr pappírsspjöldum og svo draslið. Maður skilur það þó, fólkið hefur miklu meiri vandamál að hugsa um heldur en draslið í kringum sig. Það hefur kannski ekkert að borða og margir hafa ekkert þak yfir höfuðið á sér. Allavega fyrirgef ég því. Á hótelinu tókum við svo herbergi sem var ætlað 3 persónum en við tókum það fjögur. Það voru þó einungis 2 rúm, eitt stórt og eitt lítið en við vissum að þetta myndi allt blessast með góðri samvinnu. Hann ætlaði þó að rukka okkur um 2000 pesos extra en við náðum að prútta það niður og hver og einn borgaði 3000 pesos pr. Nótt (3 usd). Hótelið er nokkuð öðruvísi en ég var búinn að ímynda mér, ég bjóst við fleira fólki og einhvern veginn allt öðru andrúmslofti, eitthvað svipuðu og í Cuzco Perú. Starfsfólkið hérna er heldur ókurteist og hótelið lifir greinilega á gamalli frægð því að "Lonely Planet" segir að það sé hreinlega skylda að koma við á þessu hóteli því allt sé svo frábært. Við borðuðum alveg frábæran kvöldverð fyrir 2500 pesos, sem var súpa, kjöt með hrísgrjónum, baunum, salati og spældu eggi, einnig var gosdrykkur innifalinn í verðinu (150 ískr). Við gengum svo eftir ströndinni að athuga hvort við yrðum vör við eitthvað líf en við gátum ekki séð neitt sérstakt svo við komum aftur hingað á hótelið og tókum í spil "black bitch" og spiluðum til að ganga tvö og í þetta sinn tapaði ég ekki, heldur Clarissa, en sá sem tapaði þurfti að sofa á dýnu á gólfinu. En dýnan var ekki þess leg að sofa á henni svo hún fékk að sofa á milli mín og Paulu, þannig ég endaði í rúmi með þeim tveim og gat varla kvartað yfir því. Ég er hundfúll yfir hótelinu, ég bjóst við allt öðru.
25/02/97 Þegar ég vaknaði voru þau öll farin út svo ég tók dagbækurnar mínar fram, pantaði mér ávaxtasalat með jógúrt og granolamúslí og er núna "up to date" í þessari bók. Við fórum svo út að leita okkur að hengirúmum og einnig langaði mig að kaupa kólumbíska íþróttabúininginn. Við fundum galla og vá … mig langar ekkert smá í hann en hann kostar litla 62 usd þannig ég býst ekki við að hafa efni á honum. En aftur á móti fundum við frábær hengirúm á markaðnum og prúttuðum þau úr 25 niður í 20 usd því við keyptum okkur eitt hvert. Við fórum svo með þau á hótelið og slöppuðum af eftir erfiði dagsins. Klukkan var að ganga sex þegar við drifum okkur loks út í supermarkaðinn að kaupa vistir fyrir útileguna. Við ætlum að vera í 5-6 daga í Parque Tyrona sem er þjóðgarður við karbíska hafið. Við þurftum þannig að kaupa talsvert af vistum því að það er lítið sem ekkert til sölu í þessum garði og það sem er til sölu kostar offjár. Við keyptum aðallega hrísgrjón, pasta og brauð og kostnaðurinn á mann var 9 usd sem er nokkuð gott fyrir 5 daga útilegu, ef það endist. Við skiluðum matnum af okkur og drifum okkur í bíó að sjá "Mars atacks" sem er með fullt af stórstjörnum, en hvílík mynd, varla hægt að hlægja að henni. Eftir bíó var ekkert annað að gera en að fara á hótelið og sofa og í þetta sinn svaf ég í rúminu sem Jari svaf í en hann á dýnu á gólfinu og stelpurnar í stóra rúminu. Markaðurinn hér í Santa Marta er nokkuð ógeðslegur og óþrifalegur með mesta móti. Hann er að sjálfsögðu undir berum himni og það sem tók á móti okkur þegar við komum var kjötdeildin, þar sem kjötið liggur í bölum í sólinni og með tilheyrandi flugum og óþef, ekki furða að fólk sem ekki er vant matnum hérna fái niðurgang. Næst komum vð að fiskideildinni og ekki tók betra við, fiskurinn lá þarna á borðum heill, en búið að slægja hann, ég snerti hann og kjötið í honum var a.m.k. 30° heitt og ekki langar mig að borða þennann fisk, enda borða ég ekki fisk á þessum slóðum. Fyrr um daginn vorum við á göngu í bænum og gengum upp að gamalli konu sem lá á bakinu á gangstéttinni með tunguna út úr sér og með hendurnar upp í loft öll titrandi. Ég hélt að hún væri að deyja en það kom að fleira fólk, þ.a.m. lögreglan. Gamla konan settist upp en lagðist svo aftur í sömu stellingu og áður. Hún var bara full ræfilinn. Það er greinilega mikil fátækt hér og mikið um götubörn.
26/02/97 Þegar ég vaknaði þurfti ég að gera 2 hluti áður en við lögðum í hann, kaupa stuttbuxur og filmu. Rútan átti að leggja af stað skl. 10:30 frá hótelinu en fór ekki fyrr en kl. 11:30 og var þetta í fyrsta sinn skipti sem ég er í rútu hér sem hefur eingöngu bakpokalinga. Við vorum 25 í rútunni og öll á sömu leið í Tyrona garðinn. Rútuferðin tók um 2 tíma og hún setti okkur úr við inganginn að garðinum og við tók tveggja tíma ganga að "camping" sem er við ströndina og heitir Cabo. Á leiðinni varð ég svo pirraður að halda á pokanum sem ég hélt á að ég henti honum í götuna og einnig 5 lítra vatnsbrúsa, sem þurfti endilega að springa. Leiðin var svolítið erfið sérstaklega með tilliti til þess að það var yfir 30 stiga hiti. En allt tekur enda og við komum að tjaldstæðinu og fundum okkur stað til að hengja upp henigirúmin okkar og koma dótinu snyrtilega fyrir á greinum á trjánum. Það er nokkuð mikið af krökkum hérna og næstum allir í hengirúmum, ég hef bara séð 2 tjöld. Ströndin olli mér nokkrum vonbrigðum, þetta er lítil vík með nokkrum öldugangi en allar stóru öldurnar brotna fyrir utan, þannig að það er ómögulegt að sörfa. Hafið hér fyrir utan er hvítflissandi og það væri dauðadómur að ætla að reyna að faar út í brimið, einnig er mér sagt að það sé nokkuð sterkur straumur og í rauninni hrikalega hættulegt að synda langt út. Ég fór þó í sjóinn og synti pínu en hann er ólgandi hér í víkinni og ómögulegt að láta sig fljóta. Það var mistur þannig að sólin var ekki sterk og lítið gagn í að liggja í sólbaði. Ég og Jari fórum svo út í skóg í leit að spreki til að búa til bálköst, því það var kominn tími til að éta. Okkur tókst ágætlega til með bálköstinn og potturinn var settur á hann og það tók ekki nema nokkrar mínútur þar til vatnið fór að sjóða. Nú var komið að stelpunum að sjá um restina. Clarissa er í kokkaskóla í Buenos Aires svo hún var látin sjá um eldamennskuna, en með lítið til að kokka með. Við höfðum spagetti í þetta senn sem var nú ekkert spes en maður varð allavega saddur. Enska stelpan sem ég hitti í Cartagena er hér og kom til mín og bauð mér í te, virkilega týpískt enskt. Þar voru fleiri krakkar, par frá Argentínu og ein bandarísk stelpa og sátum við þar og sötruðum te í nokkra klukkutíma. Ég fór svo aftur að hengirúminu mínu en þar var enginn og ég lagðist í litla stund en ákvað svo að fara að leita að Jara og stelpunum. Ég fann þau á ströndinni ásamt 2 öðrum argentískum stelpum og sátum við þar dágóða stund og supum á rommflösku en náðum þó ekki að drekka nema rétt niður fyrir háls. Það er hellingur af moskítóum og sandflóm hér og þau eru búin að gæða sér nokkuð á blóðinu mínu með tilheyrandi kláða en þetta er ekkert miðið við á Utila. Þær pirruðu mig þó nokkuð þegar ég var að fara að sofa og ein beit mig í vöruna og hún bólgnaði svo það var eins og ég hefði verið kýldur.
27/02/97 Það var nú ekkert sérstakt sem átti sér stað í dag. Þetta vanalega, vakna í hengirúminu, fara að synda í sjónum og liggja á ströndinni og snorkla pínulítið. Þegar kom svo að því að elda matinn þá má segja að við Jari höfum blómstrað. Þetta gekk svolítið betur en í gær, í þetta sinn settum við saman nokkra steina og settum sprekið þar á milli og leit þetta allt vel út í byrjum. Potturinn var kominn á sinn stað, suðan komin upp og hrísgrjónin komin ofaní, þá allt í einu púmm … og potturinn valt á hliðina og næstum allt vatnið úr honum en ekki eiit einasta hrísgrjón. Vatnið slökkti náttúrulega eldinn og við þurftum að byrja upp á nýtt. En það var vel þess virði því að þetta tókst súper vel með súputeningum og blönduðu grænmeti og svo brauð og mayones og ekki má gleyma salsa picante. Eftir matinn lágum við svo öll á blístri og kjöftuðum eða aðallega ég og Paula því Clarissa og Jari sofnuðu næstum strax. Paula var líka í Perú og á sama tíma og ég í Cusco og hún spurði mig hvort ég hefði leigt eitthvað fyrir Inkagönguna. Ég hélt það nú. Við Diego og Pato leigðum slatta af drasli þ.a.m. tjald o.þ.h. Hún mundi eftir mér og Pato þegar við fórum að skila af okkur dótinu í Cusco og ég var víst sótbölvandi yfir því hversu gangan hefði verið erfið og lofaði sjálfum mér því að fara aldrei aftur út í svona vitleysu þó þetta hafi verið þess virði. Hvílíkt, ég átti ekki orð og að hugsa sér hvað þessi heimur er lítill, þ.e. að hitta hana aftur hér í lítilli borg sem heitir Santa Marta, næstum réttu ári seinna. Það var svo ekkert eftir að gera nema að fara að sofa og í þetta sinn var lítið um moskítóur vegna pínu vinds. En vindurinn býður upp á aðra hættu því að hengirúmin okkar eru strengd á milli pálmatrjáa og þau eru allavega 35-30 m há og efst uppi eru kókoshneturnar og þær geta orðið nokkuð þungar. Og ef þær falla beint á hausinn á manni þá er ekki að spyrja að leikslokum. Á hverju ári deyja þúsundir manna vegna fallandi kókoshneta og þegar ég var rétt við að sofna féll ein, en hún féll við hliðina á hengirúminu og enginn skaði skeður. Einnig passar fólkið sem býr hér upp á að þær falli ekki á okkur og ef þau sjá eitthvað athugavert við hneturnar eða í hvaða tré við strengjum rúmin okkar þá vara þau okkur við.
28/02/97 Við vöknuðum við það í nótt að það var asni að reyna að éta nestið okkar en Paula hrakti hann í burtu með harðri hendi áður en hann olli nokkrum skaða og við sofnuðum fljótt aftur. Við vöknuðum svo um kl. 10 og fengum okkur morgunverð. Við ákváðum að fara upp að Pueblito sem er lítið þorp hérna rétt fyrir ofan. Það var enn skýjað þegar við lögðum af stað en við vorum ekki búin að ganga nema í 5 mínútur þegar sólin braust úr skýjunum og allt í einu var orðið heiðskýrt með tilheyrandi hita. Fyrsti partur göngunnar var undir berum himni en eftir um 15 mín. Vorum við komin í skugga af trjánum inni í frumskóginum. Restin af göngunni var svo upp í móti og ég og Clarissa fórum á undan því að Paula er nokkuð sein í förum. Það tók okkur um klukkutíma og korter að komast að þorpinu og þar var í rauninni ekkert að sjá nema nokkur hús og torg. Við keyptum okkur vatn því við vorum allavega búin að svitna einum lítra af vökva á göngunni. Jari og Paula komu rétt á eftir og stoppuðum við í smá tíma í þorpinu því það eina sem komst að í huga okkar var að komast niður á strönd og kæla okkur. Við hálfpartinn hlupum til baka og það tók okkur ekki nema um 35 mín, gripum handklæðin okkar og hlupum beint í sjóinn. Ahhhhh, mikið djöfull var það gott eftir allann hitann. Ég og Jari fórum svo út að kelttum serm er næstum lítil eyja hér í víkinni, en það er sandrif að henni og þar eru lágvaxin tré og kaktusar, einnig eru þar nokkuð stórar grænar eðlur. Við lögðumst á steinana þar sem brimið var fyrir neðan okkur en ein og ein alda náði all aleið upp og kældi mann, en mér brá alltaf jafni mikið í hvert skipti sem það gerðist. Ég eins og ég er, þá er mér það lífsins ómögulegt að liggja kjur í sólbaði nema í mestalagi 10 mín í senn og fór því að rannsaka eyjuna. Það var ekkert sérstakt að sjá nema eðlurnar og að á topppnum á henni hefur einhvern tímann verið hús, sennilega frá Spánverjum. Ég gekk mér svo til baka aftur á ströndina þar sem stelpurnar lágu og þóttist ætla að fara að liggja í sólbaði, sem mistókst algjörlega eins og fyrr um daginn. Ég var kominn á lappir aftur efitr um 5 mínútur og í þetta sinn ákvað ég að verðlauna mig eftir gönguna í dag með einni kók sem kostar 1000 peses sem er þrefalt verð miðað við í Santa Marta, en fólkið hér þar að draga allt hingað með ösnum því það er enginn vegur og læt ég verðið vera. Maturinn heppnaðist alltaf betur og betur og í þetta sinn fengum við okkur hrísgrjón með túnfiski, mayonesi, tómatsósu og sterkri sósu, alveg helvíti gott. Svo var virkilega gott að slappa af í hengirúminu og reykja eina sígarettu eftir matinn, hvílíkt líf, 0% stress. Í dag er föstudagskvöld svo það er opinber dagur til að drekka romm sem við og gerðum. Við fórum niður að strönd og þar voru aðrir krakkar í sömu hguleiðingum og við og þau voru búin að kveikja í bálkesti og með gítar og þarna sátum við fram eftir kvöldi og sungum og skemmtum okkur.
01/03/97 Vá, það er kominn mars, mikið rosalega flýgur tíminn. Ég verð kominn til Lux eftir 23 daga ef allt gengur eins og ég hef planað það, kannski fyrr, hver veit. Þegar ég vaknaði í morgun voru þau öll farin og ég var þarna einn uppi í hengirúminu, ég lá pínulítið lengur uppí en ákvað að drífa mig svo á lappir því að það er alveg heiðskýrt, til að vinna í sólbrúnkunni minni. Ég tók handklæðið mitt og sólgleraugun og lagði í hann. Það eru þó ekki nema um 50 metrar frá hengirúminu mínu niður að strönd og þegar ég kom þangað sá ég hvar Jari og stelpurnar voru úti í "eyju" baðandi sig í sólinni á klöppinni þar og ég ákvað að drífa mig til þeirra. Ég reyndi svo að liggja í sólbaði en gat það ekki nokkurn veginn svo fyrir rest fór ég og náði í vatn, kex og dagbókina mína til að hafa eitthvað að gera. Þessi staður er alveg frábær, það er hérna eitt steinsteypt hús, einn strákofi og svo fullt af pálmatrjám til að hengja upp rúmin. Ég giska á að það séu um 30-40 krakkar hérna núna en það er alltaf einvher að koma eða fara, svo maður hittir mikið af krökkum hérna alls staðar frá þessari jarðkúlu okkar, þó eru S-Ameríkanar í nokkrum meirihluta, sérstaklega Argentínar/ur. Enska stelpan, Jo gaf okkur restina af matnum sínum því hún var að fara svo við höfum nú eina til tvær máltíðir í viðbóð sem þýðir að við getum léttilega verið hér fram á þriðjudag ef við viljum, sem er alveg frábært, einnig fyrir fjárhaginn. Það kostar 2 dollara að vera hér yfir nótt, svo eyddum við 9 dollurum hver í mat sem gerir 3.5 dollara á dag, um 200 ískr. Þetta þýðir að ég get leyft mér að gera nokkuð mikið í Venezuela þegar ég fer þangað fyrir næstu helgi. Einnig get ég keypt mér nokkrar hypjur og kannski skó. Svo ætla ég að kaupa einhverjar gjafir til að færa fólkinu heima, svo og afmælisgjöf handa mömmu. Ég sit núna hérna úti í "eyju" og skrifa þetta í glampandi sólskyni og 32° hita, ég var að kíkja á hitamælinn hans Jara, þ.e. 32° í skugga með vindinn af hafinu til að kæla mig niður. Þetta er frábært hérna maður er algjörlega í friði, engar flugur og akkúrat ekkert sem getur pirrað mann. Klöppin er gráhvít og er því ekkert rosalega heit svo maður getur legið á henni og ef manni verður aðeins of heitt, þá er bara að færa sig nær sjónum og bíða efitr öldu sem brotnar alltaf annað slaðið yfir smáhluta af klöppinni. Þegar ég sit hér og hrofi út á hafið er gaman að fygljast með pelikönunum, hvernig þeir fljúga næstum inn í öldurnar þegar þær brotna og þegar þeir stinga sér niður eftir fiski þá bíða þeir eftir næstu öldu og þegar hún er alveg við það að brotna og þeir á toppnum á henni, hafa þeir sig aftur til flugs. Um þrjúleitið voru við orðin svo svöng að við ákváðum að elda, hrísgrjón og baunir. Þetta er heitasti dagurin hér til þessa, í eftirmiðdaginn fór hitinn upp í 35° í skugga og það var ekkert annað en að liggja í hengirúminu og reyna að njóta skuggans eða þess litla skugga sem pálmatrén veittu. Við vorum öll eiginlega lömuð af hita því að hér er svolítið rakt og það sem fór alveð með það var að ég og Paula fórum í fótboltaleik, einn á móti einum, úff. Ég skil ekki hvernig menn geta unnið erfiðisvinnu í þessum hita, hérna rétt hjá hengirúmunum okkar eru 3 menn að störfum við að opna kókoshnetur og koma hnetunni sjálfri í poka, greinilega til sölu og lítur þetaa ekki út fyrir að vera neitt sérstaklega auðvelt starf. Sá sem opnar þær er með risa stóra töng sem hann stingur inn í hnetuna og spennir hana upp. Síðan hendir hann henni til næsta manns sem að rífur hana úr og hann svo hendir henni til þriðja mannsins sem lætur hana í poka. Og auðvitað þurfa þeir að hlusta á músík, þessa týpísku corazon og annað væl sem er að gera mig vitlausann. Það er svolítið þreytandi að hlusta á sama lagið meið mismunandi texta klukkutímum saman en þetta r kúltúrinn hér og verð ég að sætta mig við þetta, en ég mun adrei geta fílað þessa tónlist. Eftir matinn kom kona eins og kölluð sem var að selja ís og fostpinna og að sjálfssögðu splæsti ég á mig einum pinna með manta bragði og var þetta sennielgasta besti pinni sem ég hef etið á lífsleiðinni og ekki spillti að fá eitthvað kalt í hitanum. Við lágum svo í hengirúmunum og kjöftuðum fram eftir kvöldi, með kerti sem ljós, kertið settum við inní 5 lítra vatnsbrúsa sem við vorum búin að skera gat á og setja sand í botninn. Svo sofnuðum við út frá kertaljósinu sennilega um kl. 20 hver veit. Klukkan hér skiptir ekki máli, við borðum þegar við erum svöng og sofum þegar við erum þreytt. Mikið væri það frábært og auðvelt líf ef það gæti alltaf verið svona einfalt og afslappað. 02/03/97 Við vöknuðum öll á sama tíma í þetta sinnið og ég og Clarissa fórum niður á strönd en Jari og Paula út í eyju. Það er jafn heitt í dag og í gær og vegna lofthitans virkar sjórinn vel kaldur en þægilegur til að kæla sig. Vegna hversu snemma við átum í gær vorum við öll orðin svöng um hádegið svo við fórum til að elda pasta með carbonara, nei með paramesansósu. Clarissa keypti brauð og úr varð þessi dýrindismáltíð og þegar við vorum rétt að klára kom konan aftur með ísinn og hún lofaði að koma aftur á morgun á sama tíma. Kallarnir sem voru að opna kókoshneturnar gáfu okkur fjórar og við vorum að velta því fyrir okkur hvernig við opnuðum síðasta partinn. Þær lágu í sólskyninu og allt í einu … pamm … og þær opnuðust af sjálfu sér. Það sem gerist er að þær eru fullar af vatni og þegar það hitnaar þá þenst það út og brýtur skelina, alveg eins og þær hafi verið skornar, toppurinn af og við blasir hvítt kjötið. Kókosinn sjálfur er mjög góður, ekkert ólíkur salthnetum án salts, en djúsinn er ekkert sérstakur, allavega ekki heitur. Ég setti met í dag í að vera í sólinni, mér tókst að halda út í sex klukkustundir í sólbaði og ætla að gera annað eins á morgun. Það er mitt plan að koma heim svartur í þetta sinn enda miljón tækifæri til þess hér við Karabíahafið og síðustu 2 vikunum ætla ég að eyða á Isla Margarita sem tilheyrir Venezuela. Við elduðum svo aftur og í þetta sinn hrísgrjón og túnfisk, túnfiskurinn hérna er ekkert allt of góður, soldið mikið lýsisbragð. Eftir matinn var ekki mikið að gera enda komið myrkur.
03/03/97 Hundurinn hér gelti næstum í alla nótt sem er alveg nýtt, ég gafst upp á geltinu og henti kókoshnetu í áttina að honum og hann hætti í smá stund og í morgun komst ég að því afhverju hann gelti svona mikið. Það dó einn asninn sem var bundinn hérna rétt hjá okkur, hann dó víst úr elli og einnig voru leðurblökurnar nokkuð harðar við hann. Maðurinn hér sagði mér að þær hefður næstum drukkið úr honum allt blóðið, sem getur ekki verið heilsusamlegt. Við erum núna nýbúin að borða egjgapasta í hádegismat og erum að bíða eftir konunni með ísinn sem lofaði að koma aftur um þetta leyti. Núna ligg ég í hengirúmnu og hlusta á froskana, fuglana, vindinn og hafið og hef það virkilega næs. Það er mjög heitt í dag, 35 stig í skugga þannig það er ekki mikið hægt að gera annað en að synda í sjónum, taka kalda sturtu og láta sér líða vel í hengirúminu. Við ætlum að fara á morgun og líklega sleppum við Jari við að borga en skiptum á milli okkar því sem stelpurnar borga sem gerir 6 dollara fyrir 6 nætur sem er helvíti vel sloppið. Ég er búin að byggja fjárhaginn svo vel upp að ég hef efni á að kaupa mér kolumbíska fótboltabúninginn sem kostar 62 dollar, Jari ætlar líka að kaupa hann og kannski getum við lækkað verðið um 8 dollara. Stelpurnar eru með sprey fyrir flugurnar sem virkar alveg rosalega vel, áðan þegar ég byrjaði að skrifa voru þær allt í kringum mig en núna er ég búinn að spreyja mig og þær láta mig næstum alveg í friði. Það heitir OFF og lyktin er eins og af hárlakki. Ég er alveg að gefast upp á að liggja hér og bíða eftir konunni vegna hita, ætli ég drífi mig ekki bara í sjóinn og kæli mig, aaahh. Dagarnir líða svo hratt hérna að það er ótrúlegt og á morgun förum við og þá erum við búin að vera hér í 6 daga. Sólin settist svo fyrir rest eins og alltaf og við tók stjörnubjartur himinn, þó með tilheyrandi myrkri og suði í skordýrum. En guð hvað þetta er yndislegur staður.
04/03/97 Jæja, tími til kominn að pakka dótinu og drífa sig. Við enduðum á að borga fullt verð fyrir gistinguna, eða að fá að hengja upp rúmin og aðstöðuna, sem var svo sem ekki mikið, 12 dollarar fyrir 6 daga. Við gáfum krökkum sem voru eftir restina af matnum okkar og pottinn sem við keyptum í St. Marta og héldum svo af stað gangandi að "entrada de parque" og virtist það vera miklu styttra í þetta sinn. En þegar við komum þurftum við að bíða þar í 2 klukkutíma og á meðan tókum við í spil, "black bitch". Við vorum svo komin á Hotel Miramar um kl. 14 og fórum beint út að fá okkur að borða, eitthvað annað en hrísgrjón og baunir eða pasta. En ég endaði samt á að fá mér hrísgrjón og baunir en með kjöti þó í þetta sinn. Ég og Jari fórum svo því ég ætlaði að hringja í mömmu og láta vita að allt væri í himnalagi, einnig þurftum við að taka út pening. Enginn svarði hjá mömmu, en þessi kort, ég elska þau. Að geta tekið út pening bara si svona, í annari heimsálfu er alveg frábært, en Jari lenti í vandræðum með sitt Visa kort, það eru fáir bankar sem taka Visa, Mastercard eins og ég hef er miklu algengara og ekkert mál. Við fórum samt í búðina sem selur íþróttabúningana og ég hafði 100 þúsund og Jari 20 þúsund og prúttuðum við gallana niður í það, 60.000 hvor. Hrikalega dýrt en helvíti, ég varð bara að fá þennann galla. Mig hefur aldrei langað svona mikið í nokkra flík á ævinni. Svona er lífinu misskipt, mig langaði í hlutinn og ég hafði efni á að kaupa hann, en hér í þessum heimshlutua ganga menn um götur seljandi heimabakaðar kökur og eiginlega bara allt sem hægt er að selja. Það er mikið um litla krakka, sennilega niður í 8 ára sem eru að selja hitt og þetta sem sennilega mamma eða pabbi búa til, eða betla/elda til að geta lifað, þó eingöngu til að geta borðað og hafa þak yfir höfuðið og ég veit að ekki einn einasti Íslendingru myndi sætta sig við þessi þök sem þetta fólk verður að gera sér að góðu. En öll þessi lönd hér í Mið- og S-Ameríku eiga tvennt sameiginlegt sem ég tel (eða veit) að hefur mikil áhrif á afhverju ástandið er eins og það er og fátæktin svona mikil, eða réttara sagt, misskiptingin í þjóðfélaginu, munurinn á þeim ríku og þeim fátæku. Þeir ríku eru sennilega um 1% og þeir fátæku 80% og svo örsmár milliklassi. Ástæðan; kaþólska kirkjan og spilltir stjórnmálamenn sem stela öllu sem hönd á festir en þetta á eftir að breytast til batnaðar á næstu árum giska ég á. Um kvöldið á hótelinu vorum við að spila enn einu sinni og viti menn, þarna komu Memo og Peter frá Hollandi og voru þeir alltaf jafn fyndnir. Í sjónvarpinu var verið að sýna Natural born killers og náði myndin athygli allra sem sátu frammi og í þetta sinn fannst mér hún góð. Við fórum svo að sofa tiltölulega seint miðað við fyrri kvöld, þó eftir að hafa fengið okkur hamborgara, pizzusneið og bjór. Og mikið var gott að leggjast út af, tandurhreinn og vel lyktandi í rúminu, sem þó hafði "bed-bugs".
05/03/97 Ég byrjaði á því þegar ég vaknaði í morgun að fara út til að hringja í mömmu. Ég náði í gegn í þetta sinn og hljóðið í henni var bara nokkuð gott. Hún sagði mér að hún og Páll hefðu sofið í Braselíu þarsíðustu nótt, komandi frá Grænhöfðaeyjum, þannig að það er greinilega eitthvað á seyði. Hún ætlaði einnig að sjá til þess að það yrðu 400 dollarar á kortinu mínu um 20. mars til að ég geti örugglega borgað miðann með Flugleiðum heim. Ég fór svo að leita að kaffipokum til að gefa fókinu heima en fann enga. Um hádegið var svo kominn tími til að kveðja Clarissu og Paulu því við Jari þurftum að taka rútu til Rioacha eða Maicao, ég þarf að verða mér úti um Visa til Venezuela á öðrum hvorum staðnum. Á leiðinni í rútunni ákváðum við að fara frekar til Rioacha því við munum hvort eð er aldrei meika'ða til Venezuela í dag og samkvæmt "Lonely Planet" Þá er Rioacha miklu öruggari staður en Maicao, sem er smyglaraborg og víst ein af hættulegustu borgum í Colembiu. Þegar við komum svo hingað fórum við beint á það hótel sem er ódýrast samkvæmt bókinni en það kostaði 10 usd á mann nóttin, við afþökkuðum pent, spenntum á okkur bakpokana og fórum í hótelleit. Öll hótelin hér eru í dýrari kantinum en við fundum eitt þar sem við borgum 7 dollara per mann fyrir nóttina. Þetta er sennilega besta hótelið sem ég hef gist á í þessari ferð. Það heitir Hotel Los Peces og er virkilega snyrtilegt og við höfðum meir að seigja okkar eigin bað og sturtu inni á herberginu og hótelið skaffar handklæði, sápu og klósettpappír sem er sjaldséður luxus. Það er allt svolítið dýrara hér en í Santa marta og það er líka greinilegt að efnahagurinn hér í þessari "Province" er töluvert betri. Göturnar hér eru hrienar, einnig ströndin, húsunum vel við haldið og (engir) betlarar né götubörn sem við höfum séð hingað til. Fólkið hérna er líka ótrúlega vingjarnlegt, t.d. þegar við komum á rútustöðina komu tveir einkennisklæddir lögreglumenn og buðu okkur velkomna og voru að forvitnast fyrir um hvaðan við værum og hvort við ætluðum að eyða miklum tíma hér. Þeir voru svo ótrlúlega almennilegar að við vissum ekki hvað við áttum að halda, fyrst á eftir vorum við vissir að þetta hefðu verið einhverjar óformlegar yfirheyrslu en þegar leið á daginn og við hittum fleiri borgara hér, þá áttuðum við okkur á því að það eru næstum allir svona almennilegir. Ástæðan fyrir þessu er líklega sú að það stoppa mjög fáir túristar hérna og fólkið er forvitið að vita hvaðan við erum þó flestir giski á að við séum frá Bandaríkjunum, sem ég er nú ekkert alltof ánægður með. Það var alveg svakalega heitt í dag, þegar við komum var nálægt 40 gráðum en sem betur fer er borgin við ströndina svo við höfðum smá kælingu frá vindinum af hafinu. Við fórum svo nokkuð snemma að sofa því að á morgun þarf ég að vera kominn til konsúlantsins fyrir klukkan 9, einnig er langur dagur fyrir höndum.
06/03/97 Ég dreif mig snemma til að vera kominn í tíma til konsúalntsins en það var þegar komin röð. Svo þegar röðin var loksins komin að mér þá fór konan að spyrja mieg hvort ég hefði "vaccines", ég sagði henni að ég ætlaði ekki inn í Amazonas heldur beint til Isla Margarita, en laug að ég hefði fengið allar þær sprautur sem til þarf fyrir 3 árum. Hún sætti sig við þessa útskýringu en þá bað hún við um að sýna sér flugmiðann heim sem ég hafði í bakpokanum mínum á hótelinu. Ég fór til baka á hótelið og náði í miðann og færði henni og hún sagði mér að koma aftur eftir hálftíma og í millitíðinni fórum við Jari og fengum okkur morgunmat á konditore sem er fyrsti slíki staðurinn sem ég sé. Aftur var ég kominn til konsúlantsins og nú var komið babb í bátinn, hún vildi fá miða sem er miði ÚT frá Venezuela til einhvers annars lands, en miðinn sem ég hef er frá San Francisco til London og er í rauninni ekki gildur því vélin til London fór þann 5. febrúar, fyrir mánðuði síðan. Þetta kalla ég að missa af flugvél. Jæjá, þá var ekkert annað að gera en að fara á ferðaskrifstofu og kaupa miða frá Caracas til Miami sem ég þarf hvort eð er að kaupa, en þegar til kom þá er engin ferðaskrifstofa í þessari borg sem telur yfir 100.000 íbúa, sem selur flugmiða fyrir Interncinal flug og allt benti til þess að ég þyrfti að fara til Maicao til að kaupa þennann andskotans miða, en ég fann fyrir rest ferðaskrifstofu sem er í sambandi við Maicao og þau gátu útvegað mér miða. En hann verður ekki kominn fyrr en klukkan 11 þannig að það var orðin borin von um að ég gæti fengið Visað í dag. Ég gerði síðustu tilraun til að fara með kópíu sem var send á faxi af flugmiðanum mínum en sama sagan, ekki séns, hvílíkir þverhausar þetta starfsfólk, það var ekki séns að fá undanþágu, ekki einu sinni 15 daga Visa sem ég fékk þó í Bóliviu. Þannig það var ekkert annað að gera en að fara aftur á hótelið og segja fólkinu að við myndum gista eina nótt í viðbót. Ég fór svo út að kaupa kaffi til að gefa heim en í morgun keypti ég kaffipokana sem ég var að leita að í Santa Marta. Við fórum svo niður að strönd og sátum þar á bryggju í dágóða stund eða þangað til að það var kominn tími til að ná í flugmiðann minn. Fyrst fórum við á hótelið til að ná í peninginn sem ég þurfti að taka út af kortinu mínu því það skiptir enginn banki hér ferðatékkum og á leiðinni á ferðaskrifstofuna sáum við hvað var á seiði á toginu, því við vorum alltaf að heyra í lúðrasveit annað slagið frá hótelinu okkar. Það var einhver svaka seremónía í gangi , þarna var lögreglan í öllum sínum skrúða og einnig hluti af hernum, allir uppstilltir og marserandi fram og til baka. Ég komst svo að hvað var í gangi, Nissan var að gefa lögreglunni 3 löggujeppa og þetta var einskonar móttökuathöfn, fyrr má nú vera yfir 3 jeppum. Við þurftum svo að bíða til að verða 19 eftir miðanum sem að skipti svolitlu máli því við vorum að drepast úr hungri. En biðin gerði matinn bara betri þegar loks að honum kom. Við spurðum svo á hótelinu hvort við gætum horft á videomynd í sjónvarpinu og það var alveg sjálfsagt. Á videoleigunni tókum við Nutty Professor með Eddy Morphy. Við komum með hana á hótelið og maðurinn fór og náði í myndbandstækið og setti það í samband hér frammi, en það kom einhver blossi og dækið dó og er nú bilað. Það hafði verið í sambandi hjá honum og allt í þessu fína en þoldi greinilega ekki flutninginn á milli herbergja. Við skiluðum spólunni strax aftur og fengum endurgreitt og nú erum við að horfa á kapalsjónvarp og í því eru einhverjar hálfslappar amerískar ræmur. Ætli ég fari ekki að sofa því að á morgun verður vonandi langur dagur og ef allt gengur upp þá verðum við í Coro Venezuela annað kvöld. Ég fór að hugsa eftir á, eftir að ég hafði æst mig allann upp yfir þessu veseni hjá konsúlantinum, að ég las í dagblaðinu í dag að það voru 2 bakpokaferðalangar , alveg eins og ég, sem voru á ferðalagi hér í Colombiu teknir gíslar af "guerillum". Reyndar vour þeir fjórir en tveir af þeim voru myrtir, einn Íri og einn Þjóðverji og þeir sem komust af voru að ég held báðir Þjóverjar en bróðir annars var myrtur. Þessir "guerillas" vildu víst fá 15 miljónir dollara í lausnargjald fyrir einhvern ákveðinn tíma og það var verið að reyna að tala við þá en tíminn rann út og þeir sýndu enga miskunn. Hræðilegt. Einn hlutur enn. Þegar við sátum þarna á bryggjunni í allvega 35 stiga hita með töluverðum vind, sem var líka heitur, þá allt í einu á einu augabragði breyttist vindáttin og hitinn féll allavega um 10-15 gráður og sjórinn sem var búinn að vera spegilsléttur var orðinn ólagandi, nokkuð merkilegt hvað þetta gerðist snöggt. Og annað. Þegar ég var að bíða hjá konsúlnum þá voru þar fleiri menn og þeir voru að tala um eitthvert hrikalegt kuldakast sem gekk yfir Bogatá um daginn. Einn af þeim hafði verið þar og var að lýsa fyrir hinum kuldanum með handapati og látbragði. Ég hélt fyrst að það hefði fryst eða allavega nálægt því en sannleikurinn var að hitinn hafði verið um 18-22 gráður og fyrir þetta fólk þá er það alveg hrikalega kalt, nokkuð fyndið því að ef hitinn fer uppí 22 gráður á Ísalndi þá er of heitt fyrir fólk að vinna og allir kvarta yfir hitasvælu.
07/03/97 Þetta er búinn að vera alveg sérstaklega minnisstæður dagur. Hann byrjaði á því að ég fór til konsúlsins og í þetta sinn var ég kominn fyrstur og gekk vel að fá Visað, sem kostaði ekkert. Við fórum svo aftur beint á hótelið og náðum í bakpokana okkur og tókum Taxa á rútustöðina. Þegar þangað var komið fannst okkur rúturnar of dýrar og fórum að spyrjast fyrir um aðra leið til að komast til landamæranna, Colombía/Venezuela. Við fundum út að við gátum tekið Van sem kostaði 2000 pesos sem við og gerðum. Við gengum því nokkrar "cuardras" frá rútustöðinni þangað sem vanarnir fóru og þar þurftum við að bíða í um klukkutíma eftir að hann fylltist og fyrir rest vorum við orðin 18 í hounum en aðein við Jari vorum túristar. Ferðin frá Rioacha til Maicao tók um eina og hálfa klukkustund og þegar þangað var komið sógumst við í för með Venuzelenskri stelpu sem var að fara til Maracaibo, en þangað þurftum við líkað a fara til að taka þanað rútu til Coro. Hún tók okkur til manns sem skipti pening og skiptum við síðustu pesosunum sem voru um 5000 (5 usd) hvor og fórum svo og tókum rútu sem fór að við héldum, til Maracaibo. Maicao er lítil borg sem byggist aðallega upp á verslun og þó aðallega smygli frá Colombiu til Venezueal. Við vorum ekki búin að ganga nema í um eina mínútu þegar við vorum orðin umkringd af mönnum sem allir vildu selja okkur far. Það vru svo mikil læti í þeim og stress að ég öskraði á þá og sagði þeim að slappa af, við færum ekki með neinum þeirra ef þeir kæmu ekki svolítið niður. Þeir lækkuðu aðeins róminn og við enduðum í Pickup truck , ég aftur í með 11 konum og var þröngt á þingi en það var enn þrengra hjá Jara sem var frammí ásamt nokkuð þéttum konum og bílstjóranum. Allt gekk vel í fyrstu og við þegar við komum að landamærunum þá hljóp ég inn í "micraciones" með passan minn í trú um að ég væri við "salida" Columbíumegin, en þegar ég fékk passann aftur og leit á stimpilinn þá sá ég að þetta var "entrada" Venezuela megin. Bílstjórinn keyrði þá bara beint í gengum landamærastöðina Colobiumegin án þess að stoppa. Við þurftum því að hlaupa yfir því við verðum að hafa "la selida" annars gætum við lent í vandræðum seinna ef ég hef sama passann næst þegar ég fer til Columbiu, en að öðru leyti gekk allt vel fyrir sig. Á landamærunum var svo bílinn fylltur af varningi, sandölum, bolum og þess háttar sem mig grunaði strax að væri smyglvarningur. Við héldum svo áfram för okkar til Maracaibo en fljótlega þuftum við að stoppa, tékk. Vegabréfin okkar voru skoðuð og strákurinn (annar, þeir voru tveir) sem vinnur við að rukka og borga vegaskatt fór að rukka konurnar um pening. Ég hélt fyrst að þær væru að borga fyrir farið, en það var ekki svo, þær voru að borga til lögreglumannanna á tékkstöðinni mútur til að fá að sleppa í gegn með varninginn sem þær ætluðu svo að selja í Venezuela. Það var þó ekki mikið sem þær borguðu, um 2 dollara hver sem er þó svolítið á þeirra mælikvarða. Förin hélt svo áfram og við komum að litlu þorpi þar sem bílstjórinn beygði inn í og fór allskonar krókaleiðir til að sleppa við annann tékkstað og áfram fórum við og enn komum við að tékkstað. Vegabréfin skoðuð og konurnar þurftu enn að borga mútur. Áfram var förinni haldið og enn komum við að tékkstað og í þeta sinn þurftum við Jari að taka bakpokana og taka næstum allt uppúr þeim og þeir fóru í gegnum allt og enn einu sinni þurftu aumingjas konurnar að borga og í þetta seinn fylgdist ég með stráknum þegar hann borgaði lögreglunni, en þeir tóku ekki beint við peningunum heldur setti hann þá í umferðarskilti sem hafði heimatilbúinn vasa og kom svo til baka. Konurnar voru helvíti hressar og voru að dást að augunum mínum því að hér eru blá augu sjaldséð. Þær sögðu að þau væru eins og hafið og einnig voru þær að minnst á hárið á mér sem er orðið nokkuð ljóst efitr að hafa verið í allri þessari sól. Ein konan vildi að ég kæmi til þorpsins hennar og gerði eina stelpu ólétta til að fá norrænt blóð í ættbálkinn, ég sagði henni að það væri ekkert mál en þá hlógu þær allar. Venezuelenskar stelpan sem var þarna líka vildi endilega bjóða okkur Jara að gista hjá sér og taka okkur út því í dag er föstudagur , en Jari vildi ekki gista eina nótt í Maraozibo en ég var að hugsa um að verða eftir og gista hjá henni. Síðar frétti ég að hún bjó hjá foreldrum sínum ég ég hætti við og ákvað að halda strikinu alla leið til Coro. Til að gera langa sögu aðeins styttri þá vorum við stoppuð 3svar sinnum í viðbót og í hvert sinn þurftu konurnar að borga mútur og við að sýna vegabréfin. Við hoppuðum svo af pikköppnum með stelpunni og tókum Taxa á rútustöðina en stelpan fór úr á leiðinni. Þar höfðum við sama sem engann venezulenskann pening eftir, en við gátum borgað rútuna til Coro með dollurm, 5 dollarar hver. Frá Maracaibo til Caro var enn eitt stoppið og ég þurfti að opna bakpokann minn er er ekkert grín því hann er gjörsamlega troðfullur af dóti og í allt höfum við verð stoppaðir 7 sinnum í dag. Rútan til Coro tók 4 tíma og það var komið myrkur þegar við komum þangð. Við tókum Taxa á hótel Inter Ceribe sem er mjög fínt hótel en það var aðeins of dýrt bara til að sofa þar um nóttina og við ákváðum að fara þangað frekar á morgun og sofa á ódýrara hóteli í nótt. Við fórum á hótel sem heitir Capri og þar borgðuðum við 3 dollara hvor fyrir herbergi með loftkælingu. Við vorum með hommabrandar við konuna sem vann þarna en svo fundum við út að það er strákur sem vinnur þarna líka og hann er hommi, þannig að brandararnir féllu ekki beint í mjúkann jarðveg. Við þurftum að verða okkur úti um pening en það var ekki séns að skipta ferðatékkum þannig ég þrufti að nota kortið aftur. Þegar við komum svo aftur á hótelið keyptum við okkur nokkra bjóra sem við drukkum áður en við fórum út til að sjá hvort það væri eitthvða um að vera. Við fundum engann sérstakann stað og vourm komnir nokkuð snemma til baka og fórum svo í háttinn. Rúmið sem ég hafði er sennilega það besta sem ég hef haft í þessu ferðalgi og miki djöfulli svaf ég vel.
08/03/97 Í morgun vaknaði Jari á undan mér eins og alltaf og fór út til að athuga með hvað það kostar að fljúga héðan til Isla Margarita, ég nennti engann veginn með honum. Hann kom til baka með nokkuð slæmar fréttir. Verð á flugi hér innanlands hefur hækkað fjórfalt síðan hann var hér í fyrra svo við ætlum að taka rútu til "puerto la cruz" þar sem við getum tekið bát yfir til Margarita. Þetta þýðir enn eitt rútuferðalagið í viðbót, sennilega 12 tímar en þetta er það síðasta og það er alveg öruggt. Við gengum svo frá bakpokunum og tékkuðum okkur út og inn á hitt hótelið sem ég er á núna. Þetta er ekkert smá flott hótel. Við höfum okkar eigið bað og klósett, það er sjónvarp á herberginu og hérna úti er sundlaug og ég sit við hana núna og var að panta mér bjór af barnum. Við borgum um 10 dollara hver fyrir nóttina hér, en þetta er svona smá luxus sem við leyfum okkur því það er að verða komið að enda á þessu ferðalagi. Við erum búnir að ganga um bæinn og skoða okkur um og ég keypti mér nýjan tannbrusta og tannkrem því ég gleymdi því á hóltelinu í Rioacha í Colombiu. Það er ekki hægt að segja annað en að þetta hafi verið rólegur dagur. Við reyndum hið ítrasta að njóta þess sem hótelið hefur upp á að bjóða og eyddum því mestöllum deginum þar, fyrir utan að ég fór út því ég ætlaði aða reyna að hringja í pabba og láta hann vita að ég þyrfti ekki þessa 400 dollara inná kortið þann 20. mars því ég hef ekki getað notað ferðatékkana síðan á flugvellinum í Cartagena en í staðinn hef ég notað kortið og er núna búinn að taka út af því 420 dollara síðan ég kom til Colombiu. Ég fór svo út seinnipartinn og keypti eina rommflösku sem við drukkum yfir sjónvarpinu fyrst, en svo tókum við spil. Við enduðum á sama staðnum og í gær og virðist þetta vera mest "hit" staðurinn hér í borg. Ég hef ekki grun um hvað klukkan var þegar ég kom hein en það var seint.
09/03/97 Við vöknuðum um 11 eða réttara sagt Jari, en ég lá uppí til að verða 12 og fór þá niður til að taka sundsprett til að hressa mig aðeins við og fór svo út í bakaríið á móti hótelinu til að fá mér morgunmat. Kl.13 þruftum við svo að tékka okkur út og við vorum ekki vissir um hvað við ætluðum að gera því við vorum að reyna að stíla inná að verða í Puertola cruz um kl. 17, því fyrsta ferjan yfir til Isla Margarita fer kl. 18. Úr varð að við fórum á rútustöðina til að athuga hvert við kæmumst í fyrsta áfanga því það er engin rúta beint til P.l.c. Það var rúta að leggja í hann til Vancia sem er í um 4 klukkustunda fjarlægð héðan í áttina til Caracas sem var allavega byrjunin. Þetta var lítil rúta og þröng en ég náið sennilega besta sætinu í henni og fór því ágætlega um mig, ég náði meira að segja að dotta í rútunni sem gerist ekki oft. Leiðin var falleg, stundum vorum við umkringd fjöllum og stundum keyrðum við meðfram ströndinni og á mörgum stöðum var verið að byggja hótel, ekki bara eitt heldur röð af hótelum en strandlengjan sjálf var ekkert til að hrópa húrra yfir. Þar sem öldurnar brotnuðu inn, og venjulega freyða þær og sjórinn verður hvítur, en þarna var hann brúnn af mengun, ég myndi ekki stinga stóru tánni í hafið þarna. Þegar við komum svo til Vancia þruftum við að bíða í 2 og hálfann tíma á rútustöðinni sem var cool, þ.e. stöðin sjálf og byggingarnar í kringum hana. Byggingarnar voru eins og kastalarnir í Disney World og allt virkilega hreint. Það er allt miklu hreinna hér en í Colombiu, allavega það sem ég hef séð hingað til. Við lögðum svo af stað frá Valencia um kl. 21 en fyrsti parturinn var stuttur, rútan keyrði út af rútustöðinni og stoppaði fyrir utan og var stopp þar í næstum klukkutíma, þeir áttu víst við einhver mótorproblem að stríða. Fyrir rest lagði hún af stað áleiðis til Caracaz og tók ferðin þangað rúman klukkutíma en hún stoppaði ekki þar heldur keyrði beint í gegnum borgina sem mér leist vel á út um gluggann. Borgin er nútímaleg með skýjakljúfum og fullt af auglýsingaskiltum, risastórum og virtist hrein, allavega það sem á sá. Stuttu eftir Caracaz, eftir að hafa horft á bíómynd með Bruce Willis, Die Hard, sofnaði ég og svaf alla leið til Puerto la Cruz, fyrir utan nokkur skipti sem ég rankaði aðeins við mér. Ég ætti eiginlega að setja nýjan dagsetningu núna því að þetta allt gerðist eftir miðnætti og það sem ég er um það bil að fara að skrifa núna gerðist eftir klukkan 05. Þegar við komum svo til Puerto da cruz tókum við Taxa á ferjustöðina og kostaði hann 1000 Bolivieres og þangað vorum við komnir um kl. 5:30 og það var enn myrkur. Venezuela er fjórum tímum á eftir G.M.T. Við fengum hálfgert sjokk í fyrstu á ferjustöðinni því að ferjan sem fór kl. 6 kostaði 11.500 Boliveres sem er um 27 dollarar en við fundum strax út að það var önnur ferja sem fór seinna, eða klukkan 8 og kostaði 2600 sem er um 6 dollarar. Þegar í ferjuna var komið og við á öðru farrými , sem var 10 sinnum hrárra en Akraborgin sáum við hvar 2 strákar (héðan) voru búnir að hengja upp hengirúmin sín sem var nátturulega alveg frábær hugmynd og gerði ég hið sama. Bátsferðin tók um 5 tíma og svaf ég næstum alla leiðina. Við tókum svo rútu til Porlamar og vorum konmir þangað að ganga 14. Við fórum svo fyrst á hótelið þar sem Jari hafði verið í fyrra en það var fullt og einnig hótelið við hliðiná, en þar bentu þeir okkur á hótel sem heitir Hotel Espana og þar var laust herbergi sem við tókum. Við fórum svo út og skiptum pening og ég keypti mér þrennar gallbuxur og fór svo í flugfélagið þar sem ég ætlaði að breyta dagsetningunni á miðanum mínum frá 15. mars til 20, en það var ekki séns, allt uppbókað þannig ég verð þá að fljúga til Orlando (miami) og ég ætla að treysta því að taka "last minute flight" þann 16. til Lux. Ég fór svo út um kvöldið með 2 enskum strákum en Jari er eins og fimmtugur maður og vildi frekar fara í bíó en að kíkja á lífið og hitta fólk. Það gerðist annars ekkert merkilegt nema að ég hitti fullt af þrælskemmtilegu fólki.
11/03/97 Ég fór á fætur um 6:30 og við Jari tókum rútu á strönd sem á víst að vera sú besta hér á eyjunni. Það tók okkur um klukkutíma að komast þangað og fyrir mér var þetta ekkert spes strönd. Það var varla nokkur leið að sörfa því öldurnar brotna hver á eftir annarri og því erfitt að grípa þær. Ströndin var full af pakkaferðamönnum og þar af leiðandi var verðlagið þar þrisvar sinnum hærra en gengur og gerist á öðrum stöðum hér á eynni. Þetta líktist einna helst spánarströnd. Við vorum þarna í um 4 tíma og tókum svo rútna til baka á hótelið og þar hitti ég annann enska strákinn aftur og við kíktum um kvöldið á Moskita Cost sem er diskótek hér nálægt hótelinu.
12/03/97 Í morgun skiptum við um hótelherbergi og tókum þriggja manna því að Andy var einn á herbergi og við Jari 2 og ákváðum þannig að spara smá pening. En eins og hina dagana hér og sennilega þá sem eftir eru þá gerðist ekkert merkilegt. Ég keypti mér nokkra stuttermaboli og gallabuxur. Við eyddum mestöllum deginum ráfandi um verslunargötunar hér og kaupandi pulsur en við náðum þó að fara niður á ströndina hér sem er verri en ég veit ekki hvað. Fullt af sólstólum þar sem viku-túristarnir voru í óðaönn að berjast við að ná sér í sólbrúnku og kaupandi alls kyns drasl af sölumönnum ser eru eins og flugur á ströndinni og enginn sleppur undan þeim, ekki við heldur. En þegar við sögðum þeim að við værum "back-packers" með sama og engann pening voru þeir fljótir að snúa sér að hinum túristunum. Ef ég ætti eina viku frí á ári þá myndi ég kannski koma á stað eins og þennan, en ég gæti ekki hugsað mér að hanga hér lengur. Samt er ekki hægt að kvarta undan verðlaginu hérna ef maður passar sig að halda sér frá stóru hótelunum því að þar er þrefalt og fjórfalt verðlag miðað við þar sem hótelið okkar er, enda er þetta ódýrasta hótelið é eyjjunni að okkur er sagt. Í dag skil ég ekki hvernig ég gat ferðast eins og ég ferðaðist áður, eins og t.d. þegar ég fór til Thailands bara til að hafa party allann tímann meðan ég var þar og sjá sama og ekkert af landi og þjóð, því það sér maður ekki á túristastöðunum. Ég er allavega þakklátur fyrir að hafa fengið tækifæri til að ferðast svona eins og ég ferðast nú, sem byrjaði með slysni þear ég fór í skólann í Ecuador og veit ég ekki hvernær ég get hætt, því í dag hef ég í kollinum nokkur önnur hálfs árs ferðalög og er strax farinn að hlakka til þeirra, nú þegar þetta ferðalag er senn á enda.
13/03/97 Ekkert sem vert er að skrifa um gerðist í dag en ég ætla samt að reyna að skrifa nokkrar línur svo dagbókin mín verði ekki leiðinlega endasleppt. Við fórum gangandi í 4 klukktíma alveg í hinn enda bæjarins til að fara á Pizza-Hut og éta þar fyrir nokkrar krónur og ótakmarkaðann aðgang að saltabarnum en þegar þangað var komið þá var enginn salatbar. Og við sem gengum í allavega klukkutíma til að komast þangað. Þá var ekkert annað að gera en að ganga til baka og á leiðinni fundum við Pizzastað svo tókum við rútu aftur til Plaza Bolivar og gengum þaðan á hótelið. Er nokkuð þreyttur eftir daginn sem er búinn að vera ekkert annað en ganga og meiri ganga.
14/03/97 Andy fór kl. 5 í morgun og ég náði að vakna smá stund til að kveðja hann. Jari fór svo út til að fá sér morgunverð og reyndi að fá mig með sér en ég var of þreyttur til að hafa mig fram úr kl. 9 og sagði honum að koma aftur þegar hann væri búinn að borða og taka mig með á ströndina, sem hann gerði. Við fórum þangað en entumst ekki nema í um háftíma, en veðrið í dag er búið að vera eins og alla dagana hér, háflgert mistur þó sólin nái að brjótast út úr skýjunum eða réttara sagt mistrinu annað slagið. Þannig að þessi síðasta vika sem ég ætlaði svoleiðis að nota til að grilla mig í sólinni hefur farið nokkuð fyrir ofan garð og neðan og í stað þess að ná mér í meiri lit hef ég misst nokkuð mikið af honum. Við komum svo aftur á hótelið um k. 14 og Jari fór í að pakka endanlega stöffinu sínu niður en ég tók mér siesta í klukkutíma og svo var kominn tími til að kveðja hann því hann á flug til Geuteborgar á miðnætti, en þurfti að fljúga til Cerocas kl. 18. Ég rölti mér svo aftur í bæinn og eyddi síðustu aurunum mínum, eða næstum því, og keypti mér úr og skó, einnig keypti ég hringa handa stelpunum hans Hemma eins og ég var búinn að lofa. Ég borga núna 2500 fyrir herbergið sem ég er einn í en var heppinn því seinnipartinn hækkuðu öll verð hér umtalsvert og herbergið sem ég er í fór upp í 3500 em er rúmlega 7 dollarar svo það er ekki allt slæmt hér. Ég sat hérna seinnipartinn og var að spila catsi með 2 svissneskum stákum, þá kom strákur hingað á hótelið frá Bandaríkjunum og hann er búinn að ná að tala mig inná að kíkja út í kvöld, ég sem ætlaði að vera hér á hótelinu og gera ekkert, en í kvöld er föstudagskvöld og er þetta síðasta kvöldið mitt hér. En ég hef sama og enga Boliviares eftir en mundi allt í einu eftir því að ég hef 10 dollara cash í peningabeltinu mínu sem eg er núna búinn að ákveða að ég ætla að spandera í kvöld. Tíu dollarar eru 650 íslenskar eða 300 flux sem maður færi nú ekki langt á á Íslandi eða í Luxemborg. Á diskótekinu hittum við Jeff bandaríska stelpu sem var 21 árs og hún spurði Jeff hvort hann væri með foreldrum sínum (hann er 26 ára). Hann sagði nei og þá varð hún ekkert smá hissa og sagði að foreldrar hennar myndu aldrei leyfa henni að fara einni. Hún er 21 árs "for crying out loud".
15/03/97 Loksins, tími til kominn að halda heim og burtu frá þessari túrista eyju. Ég tók Taxa á flugvöllinn og kostaði hann 4000 Bolivares. Allt gekk að óskum og flugið yfir til Caracas tók ekki nema um 30 mínútur í Dc-9. Ég lenti á innanlandsflugvellinum og þurfti að ganga yfir á hinn terminalinn en hann var nálægt. Þegar þangað kom skipti ég 50 dollurum og ætlaði að athuga hvort ég gæti geymt bakpokann því ég bjóst við að þurfa að bíða í meira en 4 klukkutíma, en þegar ég kom að innrituninni þá var önnur flugvél frá sama félagi sem fór kl. 13:30 og ég gat skipt yfir. Og núna, ef allt gengur að óskum, þá er smá möguleiki að ég geti flogið alla leið til Lux í dag eða verð kominn þangað á hádegi á morgun, en til þess þarf ég heppni því frá Miami þarf ég að fljúga til Orlando og þaðan sennilega til New York og svo til Íslands og svo til Lux. Allt gerir þetta um 15 klukkutíma í loftinu í dag. Það er Venezuelensk kona sem situr hérna við hliðina á mér og hún hefur greinilega lagjörlega gleymt hvernig á að bera fram "ess" og það er varla nokkur leið að skilja hana því ef þú sleppir ess-hljóðinu þá ertu að sleppa 3 stöfum, s,c,z og eins og gefur að skilja þá verður spænskan nokkuð slæm fyrir vikið. Jæja, komið að því að borða í flugvélinni og ég er að drepast úr hungri því ég hef ekki borðið neitt í dag. Aarrrgg, viti menn, það eina sem er að borða er kjúklingasamloka, úff, en ég lét mig hafa það og borðaði meir að segja tvær og ætli ég fái ekki salmonellu aftur sem væri nú alveg týpískt eftir að hafa ferðast um alla Ameríku, Kolombíu og Venzuela án þess að hafa fengið drullu einu sinni og samt hef ég borðar allann þann mat sem fólkið eldar á götunni. Ég held ég hafi einhvern extra sterkann maga því að t.d. bæði Jari og Mitch fengu steinsmugu og flestir ferðalangarnir sem ég hitti höfðu allir einhverjar skemmtilegar niðurgangssögur að segja frá. Og í síðasta ferðalaginu mínu um S-Ameríku fékk ég aldrei neitt og eins og í þessu hef ég drukkið kranavatnið í flestum þeim löndum sem ég hef farið til. Við vorum rétt í þessu að fljúga yfir Jamica og virðist næstum öll eyjan vera búin, þ.e. það eru hús næstum alls staðar og Kingston virkar nokkuð stór borg. Næst fljúgum við við yfir Kúbu og svo verður lent í Miami og verð ég að reykja mig grænann áður en ég lendi þar því næstum allar flugstöðvar í U.S.A eru reyklausar og ef ég næ flugi strax til Orlando þá er það reyklaust og, og EF ég næ svo Flugleiðavélinni þá er hún líka reyklaus svo að það er möguleiki að ég geti ekki reykt fyrr en ég lendi á Leifi Eiríkssyni á Íslandi. Nei og nei, það tókst ekki. Ég er núna að bíða eftir flugi til Orlando og þarf að hanga þar á flugvellinum í allavega einn sólarhring því að flugið með Flugleiðum er uppselt. Kannski þarf ég að vera þar í heila viku en ef það lítur illa út þá fer ég á Youth Hostel og læt tímann líða þar. Það er víst hægt að finna hostel fyrir um 10 dollara sem er ok hér í USA ef það er ekki of mikið D.D.T og hringt með A.T & T. Hvílíkt bull. Kominn til Orlando og búinn að missa af fluginu og ælta að láta tímann líða hér á flugvellinum til morguns því vonandi kemst ég þá. Það var þó eitt sem gerði mig uggandi, debet kortið mitt virkar ekki, ég veit ekki hvað er að því að það eiga að vera um 400 dollarar inná því, en ég á einn möguleika eftir, hringja í Löllu systir og biðja hana að lána mér á kortinu sínu fyrir því sem uppá vantar á flugmiðann. Það er akkúrat ekkert hægt að gera hér á flugvellinum nema að sitja á Burger King og horfa á fólkið því að flugstöðin er næstum tóm nema þar. Menu kostar 5 usd og maður getur drukkið endalaust kaffi eða gos eftir að maður hefur borgað. Annars er flugstöðin mjög nútímaleg og ótrúlega hrein en að sjálfsögðu má ekki reykja hér inni og verð ég að fara út í hvert skipti. Þegar líða tók á kvöldið fór ég að leita mér að stað þar sem ég gæti sofið og fann einn bak við "informacion" en ég var ekk fyrr lagstur en þeir fóru að ryksuga allt í kringum mig varð því lítið um svefn. 16/03/97 Ég dottaði annað slagið í nokkrar mínútur og í eitt skiptið þegar ég rankaði við mér var ég kominn of nálægt því að fara úr axlarlið og var ekki aftur snúið, búmm, öxlin úr lið og ekkert annað að gera en að skella henni aftir inn og í þetta skitið var það nokkuð vont. Ég fór svo að grennslast fyrir um flugið heim, þetta var kl.8, og fann út að deskið fyrir Iceland Air opnar ekki fyrr en kl. 14 svo ég ákvað að taka strætó í bæinn og tók það 50 mín. Náttúrulega er sunnudagur og allt er lokað en ég freistaðist til þess að reyna kortið mitt og sama sagan, gekk ekki. Borgin er virkilega falleg með fallegum byggingum og virtust öll húsin glæný og varla hægt að sjá rykkorn á götunum. Þar sem allt var lokað var ekkert annað að gera en að taka strætó aftur á flugstöðina. Þegar þangað kom, um hádegið náði ég haldi af stelpu sem vinnur fyrir Iceland Air og sagðu hún mér að ég gæti "sennilega" keypt miða en ég þyrfti að bíða til 14. Ég reyndi aftur kortið en ekkert gekk en stóra sjokkið var gengið yfir. Mér var sagt í San Jose að miðinn kostaði 420 usd extra en hér var komin allt önnur tala í spilið, yfir 800 dollarar total þannig mig vantar aðeins tæpa 500 dollara og spurði ég hvort ég gæti látið systur mín hringja inn kortanúmerið sitt, en það var ekki séns. Ég reyndi að fara á ferðaskrifstofu hér í Flugstöðinni en það var sama sagan. Ég hringdi þá í mömmu og ætlaði að freista þess að Þórunn hans Ívars þekkti einhvern hér sem gæti haft áhrif á þetta, en það var ekki hægt og mamma vissi engin ráð nema að ég myndi hringja í Kalla hennar Öllu því þau búa hér og athuga hvort hann gætir haft einhver áhrif, en ég hafði ekki númerið hans. Mér voru því allar dyr lokaðar og ég fékk að tala við yfir manneskju hér sem er Arabi og var henni nákvæmlega sama um vandræði mín og sagði mér óbeint að éta skít. Ég var alveg rosalega nálægt því að ganga á hana og kalla hana öllum illum nöfnum en rétt náði að halda aftur af mér því að það gæti verið að ég þyrfti á hennar hjálp að halda á morgun. Ég talaði vi pabba og bað hann að athuga hvort hann gæti farið í bankann heima og fengið fyrir mig yfirdráttarheimilid og hann ætlaði að gera það og ég að hringja í hann aftur á morgun. Ég hringdi svo í mömmu og hún sagði mér að Lalla ætlaði að fara út á flugvöll í Lux í fyrramálið og kaupa miða sem yrði tölvusendur hingað á morgun. Vonandi tekst það, það eru allavega allar klær úti til að reyna að bjarga mínum málum. Ég sat allann tímann við deskið meðan það var verið að tékka inn í von um að ég myndi þekkja einhvern en ég sá einungis tvo Íslendinga tékka sig inn, gömul hjón, mest voru þetta Norðurlandabúar og Þjóðverjar. Ég er búinn að vera heldur pisst í allan dag út af þessu veseni en er svona að koma niður núna og ég veit að ég á eftir að brosa að þessu síðar. En þetta kennir mér eitt, ég ætla aldrei aftur á svona ferðalag án þess að vera með miða heim, allavega vera þó með pening fyrir honum sem ég þó hélt að ég hefði og ekki treysta kortum á svona stundum. Þessi flugstöð er akkúrat spegilmynd af sjálfri sér og ég sem tel mig nú nokkuð góðann í að rata ruglast hérna ennþá eftir einn dag hér. Til að drepa tímann þá keypti ég mér spilastokk og í gær leysti ég gátuna í að taka eitt og eitt spil undir með öllum stokknum (sjá síðar). Ég fór svo í pakkageymsluna og náði mér í svefnpokann minn því að það varð nokkuð kalt hér í gærnótt og fór á sama svefnstað og í gær en í þetta sinn bjó ég mér til kodda úr jakkanum mínum og hafði það bara nokkuð gott.
17/03/97 Ég svaf bara nokkuð vel í nótt en fór á fætur kl. 8 til að hringja í Flugleiðir og athuga hvort Lalla hafi náð að kaupa miðann fyrir mig í Lux en það var enginn við á skiptiborðinu fyrr en kl. 9 og núna sit ég hér á veitingastaðnum og drekk kaffi (1.16 usd). Ég hringdi í Flugleiðir í New York og staðfesti flug þann 23. mars sem kostar 369 usd en ætla ða reyna að fá því breytt í dag, en það kostar 150 usd að breyta miðanum. Ef það gengur ekki og þau ætla að reyna að selja mér miða fyrir 848 usd þá verð ég frekar hér í Oralando fram á sunnudag og nota mismuninn í að gera eitthvað, það ætti að vera hægt að gera eitthvað fyrir 500 usd sem gerir næstum 100 usd á dag. Þetta kemur allt í ljós seinni partinn. Ég er búinn að vera að drepa tímann hér á flugvellinum með því t.d. að liggja í sólbaði því veðrið hérna er nokkuð gott, milli 20-25 stiga hiti og hálfskýjað og er kominn í sumargírinn, stuttbuxur og stuttermabol. Ég fór á klósettið hérna og tók hreinlega sturtu í vasknum sem mér veitti ekki af. Ég leyfði mér svo að spila videospil hérna, 18 holur í golfi, og er núna að bíða eftir að arabadruslan mæti til vinnu kl. 3. Sama sagan og í gær, hún sagði mér að ég kæmist ekki heim nema að ég borgaði 848 dollara fyrir miða, en ég hafði miða og það kostar 150 usd að breyta honum, en hún vildi ekki leyfa mér það svo ég hringdi í aðalstöðvarnar í New York. Þær sögðu mér að hún ætti að breyta miðanum og allaavega setja mig á "stand-by", svo þær hringdu í hana og hún kom til mín alveg brjáluð og sagði mér að hún hefði ekkert sæti fyrir mig og ég svaraði að ég gæti þó breytt miðanum mínum og hún ætlaði að fara að segja eitthvað, alveg brjáluð, en snéri svo við og strunsaði í burtu. Ég beið þó fram á síðustu mínútu en allt var fullt. Ég verð sem sagt að vera hér í 5 daga. Ég fór svo að varð mér úti um upplýsingar um Hostel of fann eitt, "Kissimmee" og tók skutlu frá Flugvellinum og borgaði 25 usd fyrir return, hostelið kostar 16 usd pr nótt sem er helvíti dýrt en það ódýrasta hér í þessari borg Walt Disney. Þegar ég kom á hostelið var mitt fyrsta verk að fara út í búð og kaupa pasta, baunir og egg því það er hægt að elda hér, sem ég og gerði. Ég slappaði svo af eftir matinn og fór snemma í rúmið, fyrsta rúmið í þrjár nætur og ætlaði mér sko að sofa út.
18/03/97 Ég vaknaði um hádegið og byrjaði á því að hita upp matinn frá því í gær. Hostelið er þræl fínt sem það ætti líka að vera fyrir þennann pening. Það er setustofa hér með sjónvarpi, eldhús og matsalur, verönd með stórum garði sem nær alveg niður að vatni hér þar sem fólk er að leika sér á Jet-ski og spíttbátum og í garðinum er sundlaug með sólstólum og þar sit ég nú í glampandi sókskyni og um 25 stiga hita. Ég hitti hér 3 stráka frá Ástralíu og ætla að fara með þeimm á pöbb í kvöld en þangað til ætla ég að liggja hér og sóla mig. Það er allt svo ótrúlega dýrt hérna, til að fara í Disney eð Universal þarf maður að borga 41 dollara plús skutlu, svo það var úr sögunni. Öll borgin er óraunveruleg fyrir mér, en hún er hálfgerður Disneygarður með fullt af Könum sem halda að Bandaríkin sé besti staðurinn á jörðinni. Ég gæti aldrei búið í þessu landi, það eur lög yfir alla skapaða hluti og reglugerðir. Það má ekki reykja neinstaðar inni á þessu hosteli, það má ekki sinu sinni drekka bjór, ekki bara inni heldur er bannað að vera með bjór inni á lóðinni. Samt er ég ekkrt allf of óhress yfir að þurfa að vera hérna, þetta er ágætis staður til að slappa af og vinna í sólbrúnnkunni því ég tapaði hellings lit á að hanga inni í þessari loftkældu Flugstöð í 2 daga. Loftið inni er svo þurrt að ysta lagið á húðinni, sem er dekkst hreinlegað þornaði upp og datt af. Ég verð allaveg kominn til Lux á afmælinu hennar mömmu eins og ég lofaði. Við fórum hérna strákarnir saman út í vínbúð, Ástrali, Nýsjálendingur og Skoti og keyptum okkur pela (hver) af Evercleer sem er 76.5% sterkt alkahól og fórum svo hver inn á sitt herbergi til að vekja ekki of mikla athygli á okkur, til að dreypa á áður en við fórum út. Það ætlar strákur hér af hostelinu að skutla okkur í Van, en við erum í allt um 15, á klúbb sem heitir Club Baja og er sennilega eitthvað Latin-amerískt því baja þýðir "neðri" á spænsku. Það er alveg þóþolandi hvernig enskumælandi bera þetta orð fram, þeir segja "ba-ha" en það er "bagha" og það er alveg sama hversu oft ég segi þeim það, þeir ná því ekki. Það sem fer í taugarnar á mér er að þeir eru að reyna að bera þetta fram á spænsku, því á ensku yrði þetta "badja", en hvað get ég sagt, enskumælandi fólk er vonlaust í tungumálum og tala yfirleitt bara ensku.
19/03/97 Klúbburinn sem við fórum á í gær var ekkert sérstakur eiginlega hálf dapur og alveg ógeðslega amerískur með go-go stelpum í bikini á börunum sem var að sjálfsögðu í fánalitunum (þ.e. bikinin) og allir voru eitthvað svo uppgerðarlegir. Við fórum svo aftur í Vaninum heim og ég fór beint í koju. Ég vaknaði svo við það að það voru 2 strákar að tékka sig inn á herbergið en ég hafði verið einn til þessa. Þeir voru frá Englandi og voru í tveggja vikna fríi, voru búnir að vera í 10 daga og voru alveg búnir að fá nóg af þessu landi og voru að hugsa um að reyna að komast heim fyrr en þeir höfðu ætlað sér. Ég eyddi öllum deginum hér á hostelinu nema ég skaust út í búð sem er hérna hinum megin við götuna. En það styttist í að ég fari heim. Í dag er búið að vera hálfskýjað eða meira en það, svo sólbaðið í dag var í minni kantinum. Ég endaði svo daginn á að spila á spil við strákana.
20/03/97 Akkúrat ekkert sem gerðist í dag nema ég fór með nokkrum strákum hérna af hostelinu í Mini golf og vann náttúrulega, með að fara síðustu holuna í einu höggi.
21/03/97 Þegar ég kom fram í setustofu í morgun þá voru allir strákarnir þar, heldur fúlir því það var búið að senda þá út af hostelinu. Það er víst hópur að koma inn á morgun og allt er uppselt en ég var svo heppinn því að fyrir 2 dögum borgaði ég fram á sunnudag en þeir borguðu alltaf bara einn dag í einu og höfðu því enga reservation. Ég eyddi annars öllum deginum hér, fyrir utan að ég fór út í búð eftir síkó. Það er föstudagur og ég var að horfa á sjónvarpið í kvöld þegar ég ákvað að drífa mig yfir götuna á barinn sem er þar og fá mér einn bjór. Þar hitti ég 2 stelpur sem voru að halda upp á að önnur hafði keypt sér glænýjann bíl. Þær fóru að spyrja mig hvernig mér fyndist Orlando og ég sagði þeim eins og er að þessi staður heillaði mig akkúrat ekki neitt og ég hefði ekki gert neitt hérna nema að fara einu sinni á Baja. Þær vildu endilega fara með mig eitthvert og enduðum við á að fara á Baja þar sem þær þekktu barþjóninn og ég eða þær sögðu honum farir mínar ekki sléttar hér í Orlando og þá tók hann til sinna ráða og fór að dæla í mig rommi og skotum. En skotin voru þess háttar að það kom stelpa með þau, klædd í bikini og sagði mér að fara á hnén og dansaði hún allt í kringum mig heldur sexy og í endann þurfti ég að ná í staupið, sem var tilraunaglas ofaní bikiníið hennar og skella því í mig. Staðnum lokaði svo kl. 2 og þær skutluðu mér heim. 22/03/97 Ég fór í gokart í dag og var að hugsa um að kaupa mér 10 hringi en hver hringur er ein míla, en sem betur fer keypti ég bara einn hring því þetta voru ekkert smá slow bílar sem er alveg týpískt hér í USA því það eru náttúrulega lög yfir hversu hratt þeir meiga fara. Annars gerði ég ekkert annað í dag. Hékk við sundlaugina og sólaði mig. Þetta var þó besti dagurinn "weather-wise", 29 stiga hiti og heiðskýrt.
23/03/97 Loksins, ég er að fara heim, eða til Lux í dag. Þegar ég kom fram í eldhús og ætlaði að fara að gæða mér á djúsnum mínum þá var einhver asni búinn að drekka hann allann. Ég æsti mig svolítið en fór svo út í búð eftir meiri djús og filmunni sem ég var með í framköllun. Núna er ég bara að bíða hér við sundlaugina, í 27 stiga hita, eftir að skutlan komi kl. 13:10 og pikki mig upp. Þetta var náttúrulega vitlaust hjá mér, skutlan kom kl. 14:10 en það skipti ekki máli því ég var kominn vel í tíma á flugvöllinn og í þetta sinn var náttúrulega ekki uppselt. Vélin fór svo á réttum tíma í loftið og var hún rúmum hálftíma á undan áætlun og núna (24/3) er ég hér á Leifi Eiríkssyni á Íslandi aftur, eftir næstum 6 mánuði, og er að bíða eftir vélinni til Luxemborgar.

Til baka Heim

Hosted by www.Geocities.ws