 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
terug naar homepage
naar vliegerfeest Weustenrade |
|
|
|
 |
|
|
|
Ik laat wel eens een vliegertje op. Hierboven een van mijn oudste vliegers: een Genki van tyvec ('Genki' is het model, 'tyvec'. is een soort van kunststof waarvan de vlieger gemaakt is).
De Genki is een vlieger voor erg weinig wind, en laat ik het nu heerlijk vinden om op een stille avond met weinig wind een vliegertje op te laten... |
|
|
|
 |
|
|
|
Nog een Genki, nu in mijn 'nieuwe' kleuren. Sedert een aantal jaren rij ik motor, en de anderhalve meter lange stokken die ik vroeger als maximum beschouwde zijn nu te lang om mee te nemen. Bovendien was ik een beetje uitgekeken op tyvec, dus ben ik aan een nieuwe reeks vliegers begonnen. Allemaal gemaakt met koolstofstokken, spinaker-nylon en allemaal zwart met een beetje rood. En aangezien ik graag met weinig wind vlieger was een Genki wel mijn eerste doel. Deze dus. |
|
|
|
 |
|
|
|
Dit is een dubbele paraslee, een vlieger waar helemaal geen stokken in zitten. Samen met een kleine haspel vliegertouw heb ik dit geval op vrijwel alle reizen die ik met de motor maak bij me. Het ding heeft wel een beetje wind nodig, maar is dan ook meteen de meest betrouwbare vlieger die ik ken. Met een beetje geluk vliegt hij vanaf het moment dat ik hem uitvouw tot het moment waarop ik hem opvouw, zonder 1 keer de grond te raken. |
|
|
|
 |
|
|
De 6-hoek met staart. Als moderne vliegeraar word ik af en toe gek van alle goedbedoelende wandelaars die informeren of 'er geen staart aan moet'. Meestal vragen ze dat terwijl een vlieger zonder staart in de verte als een punaise in de lucht geprikt staat. Om van dat eeuwige gezeur af te zijn heb ik een vlieger gemaakt die wel een staart nodig heeft. Deze dus. Het rode teken bestaat uit een J en een K, samen mijn initialen. En het doet nog mooi japans aan ook (hetgeen bij vliegeren nooit weg is). |
|
|
|
 |
|
|
|
De klassieke ruit- of diamantvlieger. En toen had ik een vlieger met staart, en toen bleven er nog mensen zeuren dat ze vroeger andere vliegers hadden die het VEEL beter deden. De kruisvlieger is geen wonder van vliegkunst, en de kruisvlieger is niet erg mooi. Maar blijkbaar kan geen enkele vliegeraar zonder.
Zucht. |
|
|
|
 |
|
|
|
Tijd voor enig schaamrood op de stoere kaken; deze vlieger is niet zelf gemaakt...
Ik heb altijd ruzie gehad met zelf gemaakte delta's. Dus Janneman houdt niet van delta's. Toen er dan ook ineens een vriend opdook met een delta, een GEKOCHTE delta nota bene, was de Kolleberg even te klein. Maar het ding vloog wel. Prima zelfs. En het was nog geen duur ding ook. Een paar weken later waren we met een aantal vrienden kamperen, en toen had zelfs een tweede onverlaat zo'n zelfde Delta. En kort daarna ging de derde van mijn vrienden overstag. SCHOFTEN! KREPUUL! MANAGERS! Wat kon ik doen? Bezwijken voor de peerpressure dus |
|
|
|
 |
|
|
|
Koreaanse vechtvlieger, bestuurbaar met 1 lijn...
Tegenwoordig is vliegeren sport geworden. Flitsende figuren laten veel te grote vliegers op die ze nauwelijks met twee, drie of zelfs vier touwen kunnen besturen. Gierende vliegers en fluitende lijnen sleuren machteloze vliegeraars kris kras over velden en stranden. ECHTE SPORT!
Dit is de oude, verfijnde variant. Een klein vliegertje dat met trekken en vieren, met gevoel voor de wind en de vlieger, voorzichtig bijgestuurd kan worden. De natuurlijke bewegingen van de vlieger worden wat versterkt of afgeremd, er wordt met de vlieger gevlogen, in plaats van door de vliegeraar bestuurd... |
|
|
|
 |
|
|
|
Lang heb ik vliegeren vooral als de ultieme eenvoud gezien, een hobby zonder dure spullen en investeringen. Helaas, ook ik ben nu voor de bijl gegaan, nylon zeil en koolstof stokken van 1 enkele vlieger kosten me nu meer dan ik vroeger per jaar aan vliegeren uit gaf.
Dit is zo'n plaatje uit de oude doos; een Pely-box, gemaakt van houten stokken en een blauwe vuilniszak, met plakband in elkaar gezet. Jaren vliegerplezier voor een gulden of vijf en een middagje netjes werken... |
|
|
|
 |
|
|
|
Nog zo'n plaatje uit de oude doos; nu een vlieger van tyvec. Dit is een Sanyo Rokkaku met een afbeelding van Icarus. Nee, niet op z'n kop, Icarus molt zijn vleugels in hoge vlucht en viel toen uit de lucht... |
|
|
|
 |
|
|
|
Vliegers zijn betrouwbaar genoeg om een camera mee omhoog te sturen. Luchtopname van de Kolleberg in Sittard. |
|
|
|
 |
|
|
|
Nog een luchtopname van de Kolleberg in Sittard, nu eens met kleur. |
|
|
|
 |
|
|
|
Vroeger ging ik vaak naar vliegerfeesten, maar langzaam aan werden me die een beetje erg groots en massaal. Bovendien werd steeds meer lucht en grond in beslag genomen door flitsende figuren met te grote vliegers die ze eigenlijk niet aankonden. Ik hield op met naar vliegerfeesten te gaan en ging ook steeds minder vliegeren..
En toen kregen mijn vrienden ineens de geest, er werden zelf vliegers gemaakt, ik wees eens op het bestaan van het tijdschrift 'Vlieger', en voordat ik het wist stond ik zelf ook weer te vliegeren. En natuurlijk moest er ook weer naar vliegerfeesten gegaan worden. En wonder boven wonder, er zijn nog leuke, niet uit hun krachten gegroeide vliegerfeesten. Zoals hier in Oirsbeek, of een paar weken later in Weustenrade. Op deze foto is trouwens mijn banier prominent aanwezig, ook weer zwart met rood, en met het initiaal dat ook op de 6-hoekige vlieger staat. |
|
|
|
 |
|
|
|
Maar nog altijd draait vliegeren voor mij in de allereerste plaats om rust. Alleen in het golvende landschap, de vlieger net in de lucht op een minimaal briesje, en stilte. |
|
|
|
terug naar homepage
naar vliegerfeest Weustenrade |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|