 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| VLIEGERFEEST WEUSTENRADE |
|
|
|
TERUG NAAR HOMEPAGE
TERUG NAAR VLIEGERS |
|
|
|
 |
|
|
Weustenrade is niet echt ver van Sittard, en de rit naar het vliegerveld was dan ook voorbij voordat we goed en wel op weg waren. Vanuit de verte zagen we al een paar ferme vliegers in de lucht staan; Lood's grote paraslee, en Rick's Brogden. Altijd weer fraai om zo vanuit de verte al een eerste blik op een vliegerfeest te slaan. Bij het oprijden van het veld kwam Lood ons dan ook meteen vertellen dat hij binnen 5 minuten vliegers van ons in de lucht wenste te zien. Ha, daar konden wij wel in voorzien... Motoren aan de kant, vliegertassen tevoorschijn, en binnen een paar minuten stonden twee sleetjes broederlijk naast elkaar in de lucht. Een goed begin is het halve werk. Onder een verre wolkenrand door scheen af en toe een rood zonnetje, en wij begonnen aan onze tenten.
Hier komt het ontroerende moment van dit weekend. Voor mijn tent is dit het laatste weekend geweest. Tijdens het opzetten brak een van de aluminium boogstokken twee keer achter elkaar. Ik had twee reparatiebuisjes bij me en ik heb me weer kunnen redden, maar dit is wel het laatste teken aan de wand geweest. Eureka Yellowstone II, vaarwel, je hebt me |
|
|
|
|
|
op ��n maand na 7 jaar onderdak geboden in hitte en kou, in hagel, sneeuw en heel veel regen. Samen hebben we veel van Nederland gezien, en Duitsland, Denemarken, Noorwegen, Engeland, Schotland en Zwitserland. Ik zal een stuk van je dak nemen, en dat ooit samen met mijn eerste motorhelm en wat foto's tot een gedenkkastje verwerken. Ik dank je voor al die tijd dat je mijn huis bent geweest.
Zoals gezegd, de problemen waren oplosbaar, en al vlug hadden we het basiskamp helemaal voor elkaar. Boi werd door Nicolle aan ons overgeleverd, en samen bouwden we Villa Janssen ook nog even op. Toen de villa eenmaal stond kwamen er van binnen vreemde geluiden; Boi heeft voor zijn luchtbed een pomp die klinkt alsof er een stoommachine op gang komt. In tegenstelling tot wat ik eigenlijk had verwacht bleken we niet nodig voor tenten bouwen en dergelijke. Tijd om met vliegertjes te spelen dus. |
|
|
|
 |
|
|
|
Mijn E-2-slee vliegt, maar is erg gevoelig voor turbulentie. Tot mijn verbazing is het een slee voor weinig wind geworden. Hij is wel erg mooi, vind ik zelf. Mijn andere E-2-vliegertje had ik twee weken geleden al in de lucht gehad, maar dat was toch meer een grapje. Te klein, te simpel. Hoewel... Ik zit er nu toch over te denken om ook nog een grote op dit basisidee te maken. |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
De Spook-Rokkaku bleek een heerlijk vliegertje te zijn. Mooi, betrouwbaar, en met maar ��n nadeel: hij heeft teveel wind nodig voor nachtvliegeren. Geen ramp trouwens, want ik heb nog geen ingebouwde verlichting, en van de grond af verlichten met een zaklantaarn bleek ook geen onverdeeld succes. Er ging die vrijdag wel al een eerste ronde nachtvliegers de lucht in. Rick's Brogden zwaaide door de lucht met knipperende ledjes en in de verte liet een man een reeks theelichtjes op in de lijn van een enorme Sanyo Rokkaku. Een schitterend gezicht, en ik wil dan ook wel degelijk een goede nachtvlieger hebben!
De avond eindigde met barbecuen voor de tent met Boi, Howard en mij als deelnemers, en met Rick, Miel, Lood en een paar kinderen als toeschouwers. Het was een aangename avond. Toen Howard, voor wiens tent we zaten, naar bed wou, verhuisden Boi en ik naar de villa om de avond rustig af te sluiten. Ineens stond Lood voor de tent: 'er rijdt hier een auto over het terrein!' Wij gedrie�n eens kijken wat dit was. 'Dit' waren drie duitsers uit de buurt van Karlsruhe, met een dikke 400 kilometer achter de rug, die voor het vliegerfeest kwamen. Indrukwekkende prestatie, om zo in het donker en onbekend land het plaatsje Weustenrade en vervolgens het vliegerterrein te vinden. De bewegwijzering was prima, maar ik vraag me toch af of ik het ook gevonden zou hebben. Alle Achtung, meine herrschaften! |
|
|
|
 |
|
|
|
De volgende dag begon vroeg, met weinig wind en met een voorbij galopperende Rick die zijn E-2-Kimono de lucht in probeerde te jagen. Geen wind en weinig kans. Ik begon rustig met koffie zetten en hoorde ook al ritsende geluiden uit Howard's tent. Bij het opengaan van zijn tent kwam als eerste een vlieger naar buiten, met een nog slaap-gekreukte Howard er achter aan. Voor dit weer heeft Howard nou net zijn blauwe plastic splitstaartje gemaakt. En inderdaad, met enig heen en weer gewandel en wat licht autistisch volhouden was hij de eerste die een vliegertje stabiel in de lucht had. Al snel werd het vaandel overgenomen door een grote delta's en dergelijke, en het vliegerfeest was -nog niet officieel- begonnen. De kale papagaai en een hondje genaamd Doerak zorgde voor de rest van het ochtendvermaak. |
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
Vanaf dat moment begon eigenlijk een zeer aangename dag. Eitje als ontbijt, delta's en andere vliegers oplaten, af en toe spannende momenten met veel lijnen vlak bij elkaar, heerlijk. Nicolle kwam om de jeugd bezig te houden in een work-shop-tent. Later verscheen ook Paul, met een middernachtelijk afgebouwde E-2, en daarmee was ons clubje wel zo ongeveer compleet. De offici�le opening was pas om twee uur, dus er bleef heel wat tijd over voor rustig en ongestoord vliegeren. Met verbazing zagen we bijvoorbeeld hoe een van de 'Swallows'-vliegeraars zijn stuntvlieger opblies met een nylon zakje dat als pomp werkte. Bedoelt voor kite-surfing, zodat de vlieger op het water blijft drijven. Howard en Nicolle zaten gezellig naast elkaar over onbekenden te roddelen, ik zat met mijn spookje te spelen, Lood's kimono schoot op en neer als een speelse poes en de zon bakte er lustig op los. |
|
|
|
 |
|
|
|
Om twee uur bleek er zelfs een spreekstalmeesteres voorhanden te zijn, die het feest opende en desgewenst van commentaar voorzag. Vliegerdansen van de Swallows uit Oirsbeek, knuffeldier-droppen, de E-2 vliegers, alles kwam vroeger of later aan de beurt voor een demonstratie. |
|
|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
Er waren uiteindelijk 6 E-2 vliegers van 5 vliegeraars (Boi had er maar liefst 2). En alles vloog, al dan niet betrouwbaar. Langzaam sloeg de hitte toe, en terwijl verse vliegeraars het vaandel overnamen zakten wij ��n voor ��n weg in het zonnebad.
Rond een uur of vijf zakte ook de wind weer weg. Ondertussen was het grootste deel van het publiek al weer op huis aan, en ook in de lucht werd het nu rustig. Ik zat bij de drankentent op een bankje toen Fons mij voorzichtig toefluisterde dat er iemand friet ging halen. Als ik me nou daar wilde melden met een bestelling... Ha, heeft een vis zin in water! Ik nam maar meteen een bestelling van Howard mee die zich -met vlieger in de lucht op sleeptouw- ook net op het bankje nestelde. Onze bestelling werd met enige angst -oei, dadelijk komt het hele veld- in ontvangst genomen, en de frietkoeriers maakten dat ze weg kwamen. Terug bij het bankje zat Howard nog steeds met zijn splitstaartje in de lucht, en dat was ondertussen een hele prestatie; buiten hem stond er nog maar ��n andere vlieger in de lucht, een rode delta. De wind viel steeds verder weg en Howard zat al lustig in te haspelen. Ha nee, zo simpel lieten we dat niet gebeuren: WEDSTRIJD! |
|
|
|
Met een beetje opstoken door Fons en mij wilde Howard wel de laatste worden om op de grond te zijn, en om minder snel te hoeven inhalen begon hij heel rustig en onopvallend een beetje tegen de wind in te drentelen. De Rode Delta wist blijkbaar meteen waar het om ging, want ineens zagen we aan de overkant iemand net zo quasi-nonchalant naar de verre kant van het veld sloffen. Op de bank ontspon zich zowaar een soort van sportverslaggeving: "Howard heeft meer veld te gaan, maar de Rode Delta staat hoger. De Rode Delta-vliegeraar heeft het einde van het veld bereikt en moet nu sneller inhalen. Howard kan ook niet meer verder..." |
|
|
|
 |
|
|
|
|
Uiteindelijk bleek de grotere hoogte van de Delta doorslaggevend te zijn; toen Howard de grond raakte had de Rode Delta nog een meter of 10, 15 over. Die werd nu ook met een paar snelle bewegingen naar beneden gehaald, en in de verte zagen we de twee kampioenen even bij elkaar komen. Werden er handen gedrukt? Te ver weg om te zien. |
|
|
|
Friet kwam en verdween. Avond kwam, wind niet. Tijdens een zeldzame windvlaag wist de Rode Delta weer het luchtruim te kiezen, en dat zou ook meteen de enige vlieger voor het nachtvliegeren worden. Her en der werden dappere pogingen gedaan, we zagen zelfs ergens iemand in wanhoop een stormdoos de lucht in rennen. Door de stille avond klonken kreten over het veld. "VERDER!" "NOG VERDER!" "TREKKEN!" "Die tijd heb ik gehad!" "PAS OP, LIJN!" Het mocht allemaal niet baten. Met ��n minuscuul lichtje in de lijn was de Rode Delta de enige die het echt heeft gered. Van pure wanhoop werd bij diverse tenten en kampeerwagens de drank open gerukt, en zo werd het ook daar toch nog gezellig.
Zondag begon vroeg en buitengewoon rustig. Ondanks dringende adviezen van bepaalde lieden besloten we om maar niet rond een uur of 7 bij Rick's tent te vragen naar het 'fruhstuck', en het was dan ook 8 uur geweest voordat Howard aan zijn eerste oefeningen met de splitstaart begon. Geen wind dus. En dat zou het hoofdmotief voor zondag worden.
Na de eerste momenten van vliegeren werd de splitstaart weer opgeborgen, en Howard en ik nestelden ons op de banken voor een uitgebreid ontbijt. In de verte dartelde Doerak en krijste de papagaai. |
|
|
Na dat ontbijt werd het weer tijd voor vliegeren, maar echt veel zou het niet worden. Af en toe een Delta, een licht gemaakte Genki van Miel, hier en daar wat vechtvliegers, en af en toe een paar grote bestuurbare vliegers, maar al met al werd het een stille dag in de lucht. Howard ontdekte de genoegens van het vliegeren op termiek, en op de grond was ook een hoop leuk spul te vinden. |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
Vlak bij ons stond een man, Jaap Kruyt, die een schitterende katoenen replica van een Frank Owens-vlieger had. Antieke vliegers zijn een stille en onvervulde liefde van me, ik hou van het vakmanschap en de afwerking waarmee zulke vliegers gebouwd werden. Helaas, lange stokken en veel wind, geen vliegers voor de motor of ons Limburgse land. Maar mooi, heel mooi. En ik heb een goed idee voor haspels gezien, met rollerskate- en winkelwagenwielen als lager voor de handgreep. Waar gisteren knuffelberen met pendels omhoog gingen en aan parachutes omlaag kwamen werden ze nu in een groot rond zeil gejonast, dus de jeugd werd evengoed afgepeigerd. |
|
|
|
 |
|
|
|
Het kostte nog enige moeite om een nieuw opgericht vliegergenootschap op de foto te zetten; uitgerust met de onmisbare 15-gulden-delta's kregen we uiteindelijk 6 Heeren van het Vliegergenootschap J.C.J van Speijk -onder het motto 'Dan liever de lucht in'- bij elkaar.
Een goed gekozen moment bracht ook de E-2 vliegers nog eens allemaal in de lucht, waarbij Boi kans zag meteen een heel eind lijn uit te zetten. Mijn slee lijkt echt goed voor weinig wind. Als ik het wegklappen kan oplossen heb ik eigenlijk best een leuke vlieger! |
|
|
|
 |
|
|
|
Tegen de tijd dat de zon me echt te pakken had was ook Howard gaar. Heel langzaam inpakken en heel hard zweten was de boodschap. Het bleek overigens al 5 uur te zijn, een mooie tijd om een mooi weekend af te sluiten. |
|
|
|
TERUG NAAR HOMEPAGE
TERUG NAAR VLIEGERS |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|