 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
LES VACANCES DE MONSIEUR JEANHOMME
ofwel:
eens kijken wat er nou zo leuk is aan Frankrijk |
|
|
|
terug naar homepage
vorige pagina |
|
|
|
Frankrijk is een verplicht nummer. Kamperen doe je in Frankrijk. Frankrijk is blijkbaar nog steeds vakantieland nummer 1. De afgelopen 6 jaar ben ik in kilometers dik 2 keer de wereld rond gereden, ik heb op plekken gestaan waar ik mezelf in mijn stoutste dromen nauwelijks kon voorstellen, maar Frankrijk was Terra Incognita. Met littekens van een overijverige lerares Frans in mijn prille jeugd op de ziel, en in mijn vooroordelen gesterkt door uitsluitend Frans sprekende Franse vakantiegangers die ik elders tegen kwam, vreesde ik om te beginnen de taal. Ik zag mij al hulpeloos staan, omringd door enthousiast kwetterende Fransen, volslagen verbijstert door de reactie op mijn moeizaam gestamelde "Ou est le camping?". En dan was er nog dat simpele feit dat een populaire vakantiebestemming onheroepelijk betekende dat er dus wel veel vakantiegangers zouden zijn. Verder vreesde ik het mooie weer. Mijn spek-voering is geweldig in de kou, maar een tikkeltje moeizaam uit te trekken bij al te warm weer. En dan waren er nog die verhalen over het franse verkeer, over hurktoiletten en olijfolie...
Maar goed. Eens moest het er toch van komen, en nu was die eens. Ik heb mijn spullen ingepakt, de lange onderbroeken weer uitgepakt en vervangen door een korte broek en sandalen, en Janneman was op weg. Nieuw land om te verkennen... |
|
|
|
 |
|
|
|
Het ultieme beeld van de motorrijder in Frankrijk; waar laat je je dagelijkse baquette? Uiteindelijk vond ik een goede plek, vooropgesteld dat het droog zou blijven, en ook niet te warm zou worden (zoals ik later zou leren). Mijn reis begon via de Ardennen omlaag, en toen dwars door het noorden van Frankrijk naar de kust. |
|
|
|
 |
|
|
|
Ergens boven Dieppe kwan ik bij de kust aan, en daar begon ik langzaam omlaag te zwerven. Stranden bestaand uit kiezel wisselden gedurende de reis af met kliffen, zandstranden en woeste rotskusten. Nu ben ik persoonlijk nogal dol op woeste rotskusten, en uitgerekend die kwam ik minder tegen dan verwacht. Zandstranden ken ik wel van onze vaderlandse kust, kiezelstranden zien er voornamelijk uit alsof iemand een foutje in de planning gemaakt heeft, en kliffen zijn vanaf het land gezien nogal een antiklimax (het landschap houdt gewoon ergens op). |
|
|
|
 |
|
|
|
De plaatsen waren ook iets anders dan verwacht; een eindeloze reeks van op zichzelf wel fraaie badplaatsen, helemaal ingericht op het ontvangen en vertroetelen van gasten
Iets te hard fluisterend, tussen in onderdrukte razernij samengeperste tanden:
Maar ik wil helemaal niet vertroeteld worden, ik wil afzien en vrezen voor mijn leven, en kou en regen en honger...
(met dank aan Wim de Bie's Franki van Putten) |
|
|
|
 |
|
|
|
De reis werd, naar mijn idee een stuk leuker toen ik eenmaal voorbij de invasiestranden van Normandie was. Ineens leek ik touristenland te verlaten. Dorpen en plaatsen werden meer op bewoners dan touristen gericht, het werd aanmerkelijk rustiger, en de dorpspleinen waren een geurig verzamelpunt van cafe's en kleine middenstanders. Hier werd het leven goed... |
|
|
|
 |
|
|
|
Op de grens tussen Normandie en Bretagne ligt een van de bekendste punten van de Franse Atlantische kust; Monte St Michel. Heel fraai, zeker zo vanaf de overkant van de baai. Naarmate ik dichterbij kwam, werd duidelijk dat dit inderdaad een van de bekendste punten was; ik reed me vast in hordes touristen. AAAH! Weg hier! Met een paar snelle stukken Route National reed ik verder Bretagne in. |
|
|
|
 |
|
|
|
Herlaas bleek Bretagne niet het einde van de wereld waar ik eigenlijk op gehoopt had. Weinig woeste kusten, geen nederzettingen aan het eind van de beschaving, maar aangename dorpjes, campings in de duinen, en weer veel badplaatsen. |
|
|
|
 |
|
|
|
De meest westelijke kapen van Bretagne, in Finestere -letterlijk toch einde van de wereld- wekken welliswaar de indruk van woeste kusten, maar al met al heb je het over kleine stukjes, de rest is gewoon Zandvoort of gemiddeld Frankrijk. Ik besloot om maar eens naar de oostkant van Frankrijk te reizen, ergens onder Orleans door, om me een beeld te vormen van midden-Frankrijk. |
|
|
|
 |
|
|
|
Helaas haalde hier een andere vrees over Frankrijk mij in. Het kan er warm worden... Ik zat ineens met 40 graden op de motor. Geen handschoenen, geen motorjas, en met 90 kilometer per uur reed ik tegen een verfafbrander in. Het stokbrood achterop werd in een paar uur tijd volledig gedroogd, en ik kon niet vaak genoeg stoppen om te drinken. De reis werd een vlucht voor de warmte, ik hoopte in Jura en Vogezen koelte te vinden. Helaas, ook daar brandde de zon er op los, en uiteindelijk besloot ik mijn vakantie op de 10e dag af te breken. Weg uit deze oven, op naar de koude douche thuis... |
|
|
|
terug naar homepage
vorige pagina |
|