Sınıf II- Beta blokerler: Negatif inotrop (kontraktiliteyi azaltıcı), negatif batmotrop (kalbin spontan uyarılabilirliğini azaltıcı), negatif kronotrop (kalp hızını azaltıcı), negatif dromotrop (kalbin ileti hızını azaltıcı) etkilidirler. Negatif inotropik etkileri nedeniyle kalp yetmezliğini dekompanze edebilirler.

Bronkokonstriktif yan etkileri nedeniyle kronik astmatiform bronşiti olanlarda ve astımlılarda kullanılmamalıdır. Birinci dereceden fazla AV bloğu olan hastalarda, bradikardisi olanlarda, negatif dromo-tropik etkileri nedeniyle kontrendikedirler. Ayrıca Reynoud fenomeni olanlarda, cladicationu olanlarda, periferik arter hastalığı olanlarda kontrendikedirler. Alfabloker ile kombine edilmemiş olan betabloker kullanımından Feokroma düşünülen veya Feokromasitoması olan hastalarda mutlaka kaçınılması gerekir. Nadolol ve atenolol gibi renal atılımı olan betablokerlerin renal yetmezliği olan hastalarda kullanımında çok dikatli olunmalıdır. Sulfonilüre ve İnsulin kullanan diabetik hastalarda hipoglisemiyi maskeledikleri ve daha ağır hipoglisemiye neden olabildikleri için çok dikkatli olunmalı veya kullanımından kaçınılmalıdır.

Betablokerler kardiyoselektif ve nonselektif olarak veya intrinsik sempatomimetik aktivitesi (ISA) olanlar ve olmayanlar diye sınıflanmaktadırlar. Ayrıca alfa-1 reseptörleri de ek olarak bloke edebilen betablokerler de olup vasodilatatör etkileri nedeniyle kalp debisinde azalmaya neden olmayabilmektedirler.

Sınıf III- Amiodarone: Oral ve parenteral yollardan kullanılabilir. Yarı ömrü 2-4 haftadır.

Başlıca parenteral kullanım endikasyonları; diğer tedavilere dirençli ve hemodinamisi bozuk hastalardaki ventriküler taşikardi ve tekrarlayıcı ventriküler fibrilasyonlar, atriyal flatter/fibrilasyonda alternatif tedavi olarak (medical kardiyoversiyon), WPW aritmileri ve diğer kavşak aritmileri olarak bildirilmiştir. Oral Cordarone ise uzun süreli kullanım gerektiren, tekrarlayıcı ve diğer tedavilere cevap vermeyen tehlikeli ventriküler aritmilerde, hipertrofik ve konjestif kardiyomiyo-patilerde gelişen tehlikeli ventriküler aritmilerde, preoperatif dönemde ve opere edilemeyen olgularda endikedir.

Başlıca yan etkileri; korneal deposit ve ülserasyonlar, tiroit fonksiyon bozuklukları (hiper ve hipotiroidi), fotosensitivite, periferik nöropati, akciğer fibrozisi, karaciğer harabiyeti, optik nöropati, proaritmi, ciltte allerjik reaksiyonlar, bulantı, kusmalar, epididimit, vaskülit, pseudotümör serebri, trombositopeni,anjiyoödem ve diğerleridir.

Başlıca ilaç etkileşimleri: Özellikle sınıf III, I-A ve I-C ile kombinasyonlarda proaritmik etkilerde artış olasılığı vardır. Sınıf II ve IV ile bradiaritmi, AV blok, sinüsal arrest ve hipotansiyon olasılığı artabilmektedir. Oral antikoagülanlar, Digoxin ve Cyclosporin gibi ilaçların etkilerinin artmasına neden olabileceği için, beraber kullanımlarında yakın monitörizasyon ve doz azaltılması tavsiye edilmiştir. Kalsiyum antagonistleri ve betablokerlerle birlikte kullanıldığında etki artışına bağlı sorunlara yol açabilir.

Kontrendikasyonları: Hasta sinüs sendromu, allerjisi olanlar, otonom tiroit adenomu veya hipertiroidi.

Dozaj: İntravenöz olarak 3 fazda uygulanabilir (İlk 10 dakikada 150 mg, daha sonraki 6 saatte 360 mg ve bunu takiben 0.5 mg/dakika). Ancak gereğinde tehlikeli aritmileri tekrarlayan hastalarda en az 10 dakikada gidecek şekilde 150 mg’lık i.v. Amiodarone ilavelerinin yapılabileceği bildirilmiştir. Üretici firma tarafından (A.B.D.’de) 6 saatte 1500 mg’ın üzerinde Cordarone yüklenmesinin zararlı olabileceği uyarısı yapılmıştır. Oral olarak 8-10 gün 3x200 mg, daha sonra 100-400 mg/gün haftada 5 gün önerilmiştir (Çok ve orta hızlı Sodyum kanal blokajı, Kalsiyum kanal blokajı, Potasyum kanal blokajı, alfa-beta ve muskarinik (M2) reseptör blokajı).

Sotalol: Hem betabloker, hem de Potasyum kanal blokeridir. Oral emilimi %90 olup yarı ömrü 12 saat civarındadır. Hem supraventriküler, hemde ventriküler aritmilerde etkilidir. Günlük 160 mg’lık dozun üzerine çıkıldıkça QT intervalinde uzamaya yol açtığı bildirilmiştir. Renal yoldan atılımı nedeniyle renal fonksiyonları bozuk olanlarda doz ayarlaması yapılması gerekebilir. Önerilen dozaj 80-640 mg/gün arasındadır. Yüksek dozlarda proaritmik etkilere dikkat edilmesi gereklidir. Uzun QT dışındaki kontrendikasyonları betablokerler gibidir.

Sınıf IV: Verapamil: Supraventriküler aritmilerde, atriyal fibrilasyon ve flatterde ventrikül hızının kontrolünde (Preeksitasyon sendromları dışında) ve kardiyoversiyon sonrası restore edilen sinüs ritminin korunmasında yararlıdır. Bulantı, kabızlık, başdönmesi, baş ağrısı, kardiyak ileti bozuklukları, hipotansiyon, kalp yetmezliğini ağırlaştırma gibi yan etkilere neden olabilir.

Ağır kalp yetmezliğinde, hasta sinüs sendromunda, 1. dereceden ağır AV bloklarda, WPW sendromunda ve hipotansiyonlularda kontrendikedir. Digoxin’in klerensinde azalmaya neden olduğu unutulmamalı ve Digoxin alan hastalarda Digoxin’in idame dozu azaltılmalıdır.

Özellikle betabloker alan hastalarda asistol, bradikardi, AV blok, hipotansiyon gibi komplikasyonlara neden olabilir. (Kuvvetli Kalsiyum antagonisti, zayıf alfa reseptör ve hızlı Sodyum kanal antagonisti)

Elektrokardiyoversiyon, defibrilasyon, kateter ablasyon ve pacemaker (kalp pili) gibi elektrik kullanılarak ve uygulanarak yapılan tedavilere elektroterapi denir.

Kalp pilleri bir çok amaç için çeşitli tiplerde ve çeşitli fonksiyonlara sahip olarak üretilmektedirler. Kalıcı ve geçici tipleri vardır. Geçici tranvenöz piller vücut dışında olup transvenöz yolla sağ kalp içine bir lead yerleştirilerek sorun düzelene veya kalıcı kalp pili takılana kadar kullanılırlar (Lead=Damar yoluyla pilden kalbe akım iltilmesini ve kalpteki elektriksel aktivitenin pile iletilmesini sağlayan, pil ile kalp arasındaki kabloya verilen isimdir). Transkutanöz piller ise çok daha kısa bir süre için, (hasta nakli veya transvenöz geçici pil takılana kadar) vücuda dıştan yapıştırılan elektrotlar ile uygulanırlar. Günümüzde çağdaş mobil eksternal defibrilatör/kardiyoverter cihazların çoğunda geçici pacemaker fonksiyonu da bulunmaya başlamıştır. Kalıcı piller ise genellikle subclavicular fossada cilt altına konur ve subclavian ven yoluyla lead’i sağ kalbe yerleştirilir.

Kalp pillerinin tip ve fonksiyonlarının anlaşılması için uluslararası bir kodlama sistemi kullanılmaktadır. Bu kodlamada 5 taneye kadar ardarda sıralanmış harf kullanılmaktadır.

4. harf: Programlanabilme özellikleri: (P: 1-2 fonksiyon, M: Multiprogramlanabilme, R: Hız adaptasyonlu)