Londonbrev

Eg s�g for meg ein tre-fire folk, eit kamera, og skodespelarar.

Eg kom og fann v�rt ikkje kjempestore hus fylt av 17 filmarbeidarar og tre skodespelarar. Det sto ein lyskaster i hagen, glaset var dekt av bl� plastikk, alle kontakter av okkupert og alle d�rer opne. Kaoset var BABELSK. Spesielt spr�kleg. Engelsk i alle aksenter, asiatar og islendingar (2 stk., dei fyrste eg har m�tt i London..), spanjolar og tyskarar, Danmark stilte ogs� med to, smink�r fr� Polen...

Det er utruleg kor masse arbeid - og TID - som ligg bak nokre sm� filmkutt. Regiss�rar m� tilh�yre ein um�teleg tolmodig menneskjerase. Kanskje det ligg i genene? I alle fall ville ikkje eg bli regiss�r for alt i verda....

Her venter vi p� lys, p� lyd, p� kamera, p� linseskift, p� sminke, p� "props", som eg trur er rekvisitter, p� alt mellom himmel og jord. Det g�r aldeles over min forstand at nokon kan g� til eit yrke med s� masse venting. Ikkje for det, det kan g� ein p� nervene � vente p� � koma p� scenen ogs�...

For � lage ein film treng ein ogs� store mengder kaffe, te, cola og potetgull, og utp� kvelden, �l og vodka. Eg har snylta cola og potetgull i heile kveld. Det hender ikkje ofte, heldigvis. Usunt.

Slik er det alts� � leve med filmstudentar.

--

Hallvord Reiar, London
LYKKA ER 
� HA EIN GOD
FYSIOTERAPEUT

(o)
 )/
/


F�rre
Neste