de U.P.U.
Montgomery Blair, Postmaster General van de Verenigde Staten hielt zich met vraag naar de rationalisering van het internationaal postverkeer bezig. Dit resulteerde in een conferentie te Parijs op 11 mei 1863, waarvan vijftien staten deel uitmaakten, die de eerste algemene principes zouden vastleggen. Met uitzondering van Equator waren uiteindelijk de andere 14 landen vertegenwoordigd : België, Costa Rica, Denemarken, Frankrijk, Hawaï, Oostenrijk, Groot-Brittannië, Italië, Nederland, Portugal, Pruisen, Spanje, Zwiterland en de Hansasteden.
Kort na deze eerste conferentie ontstond in Oostenrijk en Hongarije een nieuwe vorm van corresponderen. De "Correspondenz-Karte" van Heinrich von Stephan werd er in 1865 in omloop gebracht. Hij stelde voor een nieuwe conferentie te houden om deze nieuwe vorm van corresponderen in de aangesloten landen eenvormig te maken.
Op het congres te Bern van 15 september 1874 kwamen reeds 22 landen samen. Bij de reeds in Parijs aanwezige landen hadden zich nu ook Egypte, Griekenland, Hongarije, Luxemburg, Noorwegen, Roemenië, Servië, Turkije, Zweden gevoegd. Costa Rica had zich echter intussen teruggetrokken.
Uit dit congres ontstond definitief de "Wereldpostvereniging".