| "In Miraflores ben ik ook nog naar het strand gelopen, was wel cool. Je hebt daar een kort strand en dan hele hoge kliffen, waarbovenop de stad staat. Er is een mooi groot winkelcentrum op de helling gebouwd dat dus uitkijkt over de zee, heel erg speciaal. Maar ik werd wel een beetje triest in dat winkelcentrum. Want dat was dus niet zomaar een Heuvelgalerietje ofzo, het was echt een winkelcentrum met dure kleren, veel amusementshallen en een casino, en veel hele dure restaurants. En allemaal rijke Peruanen die daar hun geld verkwansten omdat hun kind in zon draaimolentje wilde, die daar dan nog jankend uitkwam omdat het toch niet leuk was.... jongeren in vreselijk dure merkkleren, kleine meisjes in kinderwagens met prachtige kanten jurkjes en poppen enzo..... Die mensen in dure kleren in dure restaurants met de beste zeegerechten met uitzicht op zee.... overal flikkerende reclamelampen, prachtige fonteinen met gekleurde lampen en allerlei prachtige vormen waarin het water omhoog spoot enzo..... en ik moest steeds maar terugdenken aan Huaraz, die lelijke stad die na de aardbeving in 1970 nog steeds niet helemaal opgebouwd is... met vreselijk veel armoe, kinderen die slapen op de straat en hartstikke blij zijn met een stukje van je boterham, kinderen die nog nooit zo'n draaimolentje van dichtbij hebben gezien, die alle dagen in dezelfde kleren rondlopen totdat ze eruitscheuren en dan moet moederlief haar laatste kip verkopen om kleertjes voor haar zoontje te kunnen kopen... Huaraz waar mensen op straat slapen onder kartonnen dozen, niet omdat ze verslaafd zijn ofzo, nee, het is niet hun schuld! Het is simpelweg de vreselijke ongelijkheid in dit land, de politiek die alleen maar op Lima lijkt te letten, zich alleen voor Lima lijkt te interesseren, waar veel minder bedelaars op straat zijn (al heb je buiten de stad ook wel vreselijke armoe hoor, hele steden in de woestijn met alle gevolgen vandien) en veel minder kinderen in van die gescheurde kleren rondlopen. Nee echt, het heeft me toen even flink triest gemaakt, ik voelde me als in een waas kijkend naar hoe al die mensen hun geld verkwansten, en in dezelfde waas zag ik de straatkinderen van Huaraz voor me, hun moeders vragend of ik iets wilde kopen of geven.... pffff, ik wilde het liefst snel weg!!!" |
