Voordat ik naar Lima ging wilde ik het eerste gedeelte van deze mail al versturen, maar toen was er natuurlijk de hele middag geen internetconectie meer... DUS ... schrijf ik er nu nog een stuk achteraan en stuur ik m daarna wel op! OK?
Nog even snel een algemeen mailtje voor ik weg ben naar Lima!
Toen ik terugkwam van die erg leuke drie dagen aan de kust, mocht ik meteen weer aan het werk. Dit keer in mijn functie als vrijwilligersco�rdinator, en in dit geval ook (wederom) als tolk. Ik vertaal nu echt al van Spaans naar Engels en andersom, zonder erbij na te denken. Het gaat ontzettend snel, in de vergadering van de staf zit ik naast Narayan (onze collega van TMI Nepal en Tibet!) constantin zijn oor te fluisteren wat er gezegd wordt, net zoals bij van die overgesproken films ofzo, gewoon zowat op het moment zelf. Het levert af en toe hilarische situaties op, wat de vergadering flink opvrolijkt!
Narayan was dus net aangekomen toen ik terugkwam van de kust. Hij werkt op het Mountain Institute in nepal, en in de zomer in Tibet. Zijn specialisatie is op het gebied van grasland en bos management, en dat dan op kleine schaal, samenwerkend met de lokale bevolking, om ze een betere economie te geven inharmonie met de natuur. Heeft me nooit echt zo vreselijk ge�nteresseerd, maar nu ik er zoveel over geleerd heb vind ik het ineens superinteressant! In het begin was het nogal moeilijk om het allemaal te vertalen, en moest Narayan woorden die ik niet wirst (noch in t Engels, noch in t Spaans) uitleggen, en ik legde het dan aan mijn collega?s uit in het Spaans, en zo kwamen we samen op de juiste vertaling. Maar ondertussen leerde ik natuurlijk wel alles! Echt heel leuk.
Zo zijn we laatst dus vier dagen op veldwerk geweest, onze basis was San Marcos (Waar ik met de Amerikaanse studenten ook geslapen heb, en van daaruit dagtripjes gedaan zeg maar) en van daaruit zinj we elke dag naar verschillende dorpen gegaan, om Narayan de projecten te laten zien die wij (TMI) daar uitvoeren in samenwerking met een lokale NGO, de Comisi�n Pro-conservaci�n de San Marcos. Het was behalve een leerzame tijd ook erg gezellig, want de lui van de Comisi�n zjin echt cool. En Narayan ook, dus het was top, in de auto, 's avonds, enz.
In elk dorpje (sommige dorpjes waren echt ontzettend ver weg, mensen hadden er geloof ik nog vrijwel nooit gringos gezien want er werd nog meer naar me gestaard als normaal) zijn we dus de projecten van de comisi�n gaan bezoeken. Deze projecten bestaan uit twee dingen: een stuk grasland waarop nieuwe technieken en nieuwe soorten gras worden toegepast, echter wel allemaal lokale soorten gras, import doen we niet meer aan, dat is nooit goed voor de grond. Maar met speciale technieken kunnen de lokale grassen zich wel beter ontwikkelen. De resultaten waren zelfs voor ene leek als ik echt heel geod zichtbaar! Prachtig gras, erg lang, en soms mooi groen (afhangend van de soort natuurlijk). Ook zeiden de mensen dat de koeien er beter en meer melk door zijn gaan geven enzo, kijk, d�t is nou goed werk! Mooie bijkomstigheid (en ook ��n van de objectieven van de projecten) is dat de mensen op deze manier hun dieren liever beneden in het dal houden, en ze dus minder naar hogergelegen graslanden sturen, wat het terrein is van het natuurpark. Minder belasting dus voor het natuurpark, meer economie voor de plaatselijke bevolking. Dat is wat het TMI in al haar projecten zoekt: conservatie van de natuur, maar niet ten koste van de economie van de plaatstelijke bevolking. Goed h�?
De tweede soort projecten zijn nurseries in ?t Engels, viveros, in het Spaans, tja... een soort van plantage van bomen. Eucalyptus, en verder allemaal soorten lokale bomen. Eucalyptussen zinj een groot probleem hier, ze halen alle vochtigheid �n nutrition uit de grond, maar ze groeien ontzettend snel en zjin dus zeer belangrijk voor de houtproduktie, zowel voor families en hun gebruik, als voor de verkoop, soms op community niveau. Dus we moeten accepteren dat de eucalyptussen overla beginnen te groeien , al zijn de mensen er steeds meer attent op geworden om deze ge�mporteerde boomsoort niet zomaar overal neer te zetten, bijvoorbeeld niet te dicht bij een stuk landbouwgrond, of ergens waar waterschaarste heerst.
Nuo ja, problemen en oplossingen zinj natuurlijk nog veel complexer, wat voor hek zetten we ener, prikkeldraad of stekelstruiken, of bomen, etc. Alles heeft te maken met de grondsoort, de hoogte, en de manier waarop een perceel gebruikt gaat worden enzo. Ook spelen sociale aspecten een hele grote rol, hoe is het dorp georganiseerd, zijn er community lands of alleen priv�grond, zijn alle dorpelingen lid van de community (ja, dat is nl af en toe ook niet zo! Heel stom.), etc etc etc etc . Echt heel erg leuk om te doen.En voor mij zelf is het vooral heel waardevol dat ik nu meer van dit soort dingen begrijp, want het is en blijft uiteindelijk het eerste wat de campesinos beweegt, hun hele leven draait om landbouw en veeteelt, en dat zou ondanks de ontwikkeling van toerisme (wat ik hier doe) natuurlijk ook zo moeten blijven. Toerisme is puur een alternatief, een prettige bijkomstigheid, zoals in andere dorpen een groot bos, melkproductie of caviakwekerijen extra geld in het laatje brengen.
Oh ja, wat ik ooknog wilde vertellen. Tijdens onze field trip naar San Marcos heeft onze chauffeur (die sinds drie maanden voor het TMI werkt) zoiets stoms gedaan, dat hij maandag per direct ontslagen is. Op ��n dag hadden we de auto niet nodi, en aangezien zijn familie op een kwartiertje van San Marxcos woont, had ik (als goede collega's) hem toestemming gegeven om bij zjin familie op bezoek te gaan. Moest hij alleen wel voor of vlak na de lunch weer terug zijn. Nou, zo gezegd, zo gedaan. Ik met Narayan en twee personen van de Comisi�n naar Runtu, een klein plaatsje dat alleen te voet bereikbaar is (klein uurtje lopen, steil omhoog!), op bezoek bij een akkertje waar ze gerst gingen verbouwen. Juan ging naar zn familie.
Toen we terugkwamen zinj we gaan eten, en daarna om vier uur naar het kantioor van de Comisi�n eggaan om wat dingen door te spreken. Juan was echter nog steeds niet terug, en ik snapte nietv waarom... En op de een of andere manier, ken je dat? Had ik zo'n voorgevoel... Dus op een gegeven moment ben ik naar het hotel gegaan om te kijken waar Juan bleef... De auto stond voor de deur, mooi. Dus ik naar binne, en daar werd ik gelijk aangesproken door het meisje dat daar werkt, metd e emdedeling dat onze Juan kruuiiipend het hotel binnenw as gekomen, bjina de trap niet op kon komen, en nu in zinj bed lag. Met een reservesleutel hebben we zinj kamer opengemaakt, en ja hoor, daar lag onze zatlap, zjin roes uit te slapen..... terug buiten keekik even goed naar de auto, en wat ik al vreesde was inderdaad gebeurd: hij had een botsing ghad. De bullbar voorop de jeep, en een beschermplaat onder de auto (ter bescherming van de motor) waren beide flink beschadigd. En ook stond de versnellingsbak in lage gearing, een functie die je alleen nodig hebt in het zware terrein.... niet op het mooie pad tussen San Marcos en het plaatsje waar Juan zijn familie woont... Dus logische denkend is hij waarschijnlijk van de weg afgeraakt (ik weet dat Juan wel eens van hard rijden houdt, en dan wel eens awat risico's neemt.. en stel je voor als hij dan helemaal zat is.... sukkel!) en in zo'n moeilijk positie terecht gekomen dat hij de lage gearing nodig had om eruit te komen. Vierwielaandrijving moet dan ook nog eens bij de wielen ingeschakeld worden, en daar was het niet goed gedaan, en dat is heel slecht voor die onderdelen, sowieso mag er niet mee op asfalt gereden worden, en ��k dat had Juan dus gedaan! Erg slecht allemaal dus voor de auto. En ontzettend stom. Uit Juan kwam uiteraard geen zinnig woord (laat staan een woord "at all") dus we zjin maar gaan eten. Ook in het restaurant had men Juan gezien, hijw as er nog binnen geweest maar de eigenaar (we eten altijd daar dus hij kent ons allemaal, goeie vent) wilde Juan niet helpen. Goed gedaan. Op dat moment was de grote vraag nog hoe de auto ni San Marcos was gekomen... Met Juan, of met een ander? Niemand had de auto zien komen... Wel had iedereen op het centrale plein Juan gezien, overl awerd er schande over gepraat... Echt heel erg, want iedereen weet dat hji de chauffeur van het TMI is... Niet goed voor on simago natuurlijk! Zelfs 's avonds laat in het hotel nadat ik mijn tanden had gepoetst hoorde ik mensen er nog over praten... Diezelfde avond had ik Jorge (onze directteur) nog gebeld over wat ik nu moest doen, want ikwas de verantwoordelijke, ik was de vertegenwordiger van het TMI, sta officieel boven Juan, dus ik was ook degene die nu Juan op de feiten moest wjizen enzo, hem voorbereiden op de consequenties. Toch raar, Juan is ergens in de dertig, ik pas 23... Maar goed, de volgende ochtend was Juan heel vroeg op "Guido, ik geloof dat ik de auto gebotst heb..." Ja Juan, dat geloof ik ook... Het gesprek verliep uiteindelijk heel goed, ik voelde me net een vader, haha, hem rustig houden maar op hetzelfde moment hem ook wijzen op de mogelijkeconsequenties, "en natuurlijk is het stom, en natuurlijk zal Jorge boos zijn, zo hoort t toch ook" "jajaja... dat is zo..." De mooiste straf (moest ik van Jorge doen) was nog wel dat ik s morgens vroeg de auto moest besturen. En voor een chauffeur is er natuurlijk niets erger dan dat ie op de achterbank moet zitten... Nog erger was dat iedereen zei dat ik geslaagd was voor het rij-examen, haha. Juan reageerde erop met een enigszins triest "Hij is goed h�, mijn co-piloot"... Maar goed, na een half uurtje kreeg hij de sleutels weer. Toen had hij weer wat frisse lucht gehapt en was hij in orde. Maar goed. Terug in Huaraz en na een goed gesprek met Jorge (ik) en een flinke preek v�n Jorge (Juan) werd hij dus toch ontslagen.... Hij heeft drie kinderen, een auto di nog afbetaald moet worden... zijn familie zal even niet blij met m zjin... Maar goed, Jorge heeft wel de juiste beslissing genomen, de chauffeur heeft uiteindelijk de meest verantwoordelijke job van het hele bedrijf, hij draagt de levens van de rest...
Verder alles "tranqui" hier (tranquilo = relaxed). Lekker veel met Max weg, wat een beest is dat al aan het worden zeg. Gisteren (27 januari) is hij zes maanden oud geworden, en dat hebben we gevierd met de eerste fietstocht! Hij vond het ontzettend leuk, al was hji op de terugweg natuurlijk wel erg moe, ook al was het maar een klein stukje. Maar ik bouw het gewoon heel rustig op, en leer hem om vlakbij de fiets te komen lopen als we door een kudde vee moeten. Dat doet hij heel goed! Komt echt nog h�lemaal goed met mijn Max!
Vanavond vertrek ik naar Lima! Voor mijn visa (als alles goed is mag ik straks een jaar blijven!), voor vergaderingen met twee tour operators om onze projecten aan te smeren (erg leuk werk, maar wel spannend!), zaterdag zie ik de Amerikanen weer (waaronder natuurlijk Nicole!) voordat ze allemaal weer naar de USA vertrekken... :-( Maar zondag haal ik Inge Loman op van het vliegveld. Zij komt zeven maanden hier zitten, ze is derdejaars ITMC en komt hier haar stage doen, op het TMI! Ik ben erg blij dat ze komt, want het werd ondertussen wel wat t� stil in huis. En met Dennis ben ik nou niet bepaald meer beste vrienden... Bjina elke dag help ik hem herinneren dat ie me nog geld moet teruggeven dat ik hem had geleendtoen hij was overvallen, en hij eet en drinkt mijn dingen op, en geeft daarna niks terug... ik heb het al zo vaak gezegd dat ik het niet op prijs stel, maar hji ziet dat maar niet in. Ik begin er onderhand een beetje tgenoeg van te krijgen. Inge: je moet me maar helpen om het hem aan het verstand te brengen! Misschien neemt hji het van een gringa w�l aan... Maar goed, en dan vertrek ik dus maandagochtend samen met inge in de dagbus weer terug naar Huaraz.
Tegen die tijd schrijf ik wel weer eens een update.
Groetjes allemaal!!!!! Bedankt voor de mailtjes. Oh ja, er staan al wat foto's op mijn site van de amerikanen en hun bezoeken hier, maar die van de drie stranddagen heb ik nog niet af knunen maken. Wie weet heb ik in Lima wat tijd....?
Doeiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Guido.
En warempel, ik h�d in Lima ook wat tjid over! Ik heb namelijk bij Pablo, een collega, thuis geslapen, en die hadden een erg goede computer thuis staan met kabelinternet. Inclusief gisteren, ben ik nu helemaal klaar met de foto albums van mijn strandvakantie met de Amerikanen.
In Lmia heb ik (toch wel) een �rg leuke tijd gehad!!! De eerste dag kwamen we 's morgens heel vroeg aan, en na een paar uurtjes slapen ben ik naar het centrum van Lima vertrokken om (dacht ik) mjin verblijfsvergunning op te halen. Maar daar aangekomen bleken de papieren niet compleet te zijn! Verdorie, dat vrouwtje in Chimbote had toch gezegd dat het allemaal compleet was.... Niet dus. Balen, want nu zou het nog wel even gaan duren. Na uren in de Migraciones (zoals altijd wordt je daar vreselijk van de kast naar de muur gestuurd) stond ik dan eindelik weer buiten, zonder visum. En met nog een weekje legaal te gaan, maar dat maakte niet uit zeiden ze daar, dat ik (vanaf nu) illegaal ben, ik moet tegen de [politie gewoon zeggen dat ik in het proces zit om een verblijfsvergunning te verkrijgen....
Die middag alle overbodige spullen uit mijn zakken, rugzak en portemonnee gehaald, want ik ging naar het echte centrum van Lima. Daar is een soort van winkelcentrum (stel je er niet mer bij voor dan een combinatie overvolle ranzige vieze straten met allemaal winkeltjes en kraampjes en viezigheid) waar je heel goedkoop aan allerlei spullen kunt komen. Daar wilde ik zes dekens en drie sets lakens kopen voor ons vrijwilligershuis. Dat is gelukt, en het betekende dan ook dat ik met weet-ik-veel-hoeveel kilo dekens op mjin schouder dat hele stratencomplex door moest lopen, in de brandende zon. Met spierpijn in een taxi gestapt, en de rest van de middag lekker gerelaxed in Pablo's tuin.
Die avond zouden we gaan eten met de vader van pablo, die twee dagn daarvoor juist was aangekomen uit Brazili�, waar hji woont. Samen met zijn Braziliaanse vrouw en een Braziliaanse vriendin van het stel. Bij hun thuis dronken we al aardig in (Pablo is de grootste alcoholist die ik ken, en dat heeft 'ie dus van z'n vader) met twee volle glazen whiskey. Daarna naar een mooi restaurant in een goede buurt van Miraflores (het was erg langgeleden dat ik z�'n uitgebreide menukaart had gezien) en h��rlijk gegeten!!! Natuurlijk wer met aardig wat drank erbij, en omdat ik deze keer niet de mogelijkheid had om het eruit te dansen, kwam ik lekker dronken thuis. Maar het was h��l gezellig geweest, en wat ook zo leuk was, was dat de voertaal Portugees was!!!! Dat heb ik dus weer even goed op kunnen halen, en ik ben tot de conclusie gekomen dat die taal er toch nog dieper inzit dan het Spaans (vreemd), want de overschakeling naar Portugees ging erg gemakkelijk en snel, maar daarna terug naar het Spaans was moeilijker! Terwijl ik ondertussen al langer in Peru woon dan dat ik bij elkaar in Portugal gewoond heb.
De volgende ochtend (zonder kater gelukkig) op tijd op, en wederom het centrum in. Ik had een afspraak met ��n van de grootste tour operators van het land, met degene die verantwoordelijk is voor een nieuwe tak voor hun bedrijf: duurzaam toerisme. En d��r hebben wji nou twee mooie projecten! Vanaf de eerste seconde verliep de ontmoeting erg goed, ze werd hartstikke enthousiast van mijn verhalen over de projecten, en het materiaal dat ik had meegenomen. Alle vragen die ze stelde, kon ik gewpoon eerlijk beantwoorden, maar we hebben dan ook heel goed werk gedaan met die projecten om alle gevolgen enzo in de gaten te houden. Resultaat: we kunnen vanaf dit jaar een groep of twaalf per jaar verwachten, met een gemiddelde van vijftien toeristen! Dat is niet teveel voor de projecten, maar wel genoeg om eindelijk genoeg inkomen te krijgen, zodat de projectleden nu daadwerkelijk op eigen initiatief en met eigen geld projecten kunnen gaan uitvoeren die ten goede komen aan het hele dorp. MOOI!!!!!
Die middag had ik een afspraak met een andere tour operator, die onze projecten al aanbieden, maar die wij niet kenden...?? Het bleek dat ��n van de meiden die er werkt uit Huaraz komt en ooit een kort meetingkje had gehad met Roberto en Monique, maar Roberto was dat al vergeten ofzo en Monique is er natuurlijk niet meer! Maar goed, de drie meisjes die samen dat burootje runden waren nog niet zo ervaren, dus ik verwacht er de aankomende tijd nog niet zoveel van. Wel zjin ze heel enthousiast en gedreven , en hebben ze dezelfde filosofie als wji over de projecten. En dat is wat ik uit wilde zoeken.
Die avond w��r uitgeweest, nu met Lucho (collega Huaraz) en Narayan (die Nepali), die beide ook in Lima waren (Lucho woont daar en is er elk weekend). We zjin naar een tent geweest waar typische Peruaanse dansen gedanst worden, dat was echt gaaf!!!! Fantastische dansers, en de dansen waren allemaal supermooi, elk hun eigen stijl, sommigen deden zelfs aan breakdance denken, echt heel cool! Anderen waren meer type Wals enzo, ook heel mooi. En tussendoor kon het publiek vrij dansen. Het mooie daarvan was dat het zo goed liet zien hoe het hier in Latjins amerika werkt: het maakt niet uit of je wel of niet kunt dansen, je wordt volledig geacepteerd. En dus danst ook iedereen, niemand die zich schaamt of verlegen is en niet durft te gaan dansen. Dus "Tante Ans en Ome Wim" komen ook gewoon lekker de vloer op, en Ome Piet staat lekker met zjin heupen te schudden. Vlak naast een prachtige jonge vrouw die totaal geen gevoel voor ritme heeft, maar ook dat maakt niet uit. Iedereen heeft gewoon lol en daar gaat het om. Niks geen schuine blikken of gegiechel. Daar kunnen wij nog wel van leren, vind ik.
Zaterdag ben ik samen met pablo naar het vliegveld gegaan, om daar de Amerikaanse studenten op te halen. Die hadden nog ��n dag in Lima voordat ze diezelfde avond terug naar The States zouden vertrekken. Ook dit was uiteraard een hele gezellige dag, wel ook balen toen ze uiteindelijk dan echt vertrokken.... Maar, samen met Tammy en Pablo, en een Nederlandse gids naar een feest van een vriend van Pablo geweest. Was erg gezellig, maar op een gegeven moment was ik z� op, ik kon echt niet meer.
Zondag lekker uitgeslapen, en die middag afgesproken met Angelica, je weet wel, dat busstewardesje dat ik toen in Arequipa had leren kennen. Samen met een vriendin van haar een beetje in een park rondgehangen en bijgekletst, en daarna s middags nog wat aan mjin pagina gewerkt, bij Pablo thuis. 's Avonds ben ik overgehuisd naar een hotel in Barranco, een leuke, oude wijk van Lima. Pablo ging namelijk al terug naar Huaraz, en ik zou die avond Inge Loman op gaan halen van het vliegveld. Eerst nog gezellig gegeten en wat gedronken enzo met Tammy, die in een hotel om de hoek zat. Daarna naar het vliegveld, Inge opgehaald. Inge komt hier zeven maanden stage lopen, is derdejaars ITMC. Ze woont dus ook bij mij in huis, en dat is een z��r welkome afwisseling!!! Want Theo, die Fransman, die heb ik er gelukkig uit kunnen schopen maar ook met Dennis kan ik het steds minder goed vinden. Hij moet NOG STEEDS geld terugbetalen dat ik aan hem geleend had toen hij was overvallen, en daar herinner ik hem dagelijks aan, ik ben ook al meerdere malen boos geworden, maar iedere keer verzint hij weer smoesjes. Bovendien vreet en zuipt hij alles wat ik koop! Brood, chocola, yoghurt, fruit, altijd als ik iets heb liggen ergens is het onveilig zodra meneer thuis is. En het zelf kopen en terugzetten??? Ho maar, daar denkt hij niet aan. Daar "heeft hji geen tijd voor". Eikel, ook daar ben ik al zo vaak boos over geworden, maar hij snapt het maar niet. Of hij gebruikt mjin tostiapparaat, of mijn blender, en laat ze dan supervies achter, vertrekt dan naar de mijn en als ik dan terugkom is het allemaal onwjis aangekoekt enzo, en stinkt de hele blender naar zijn vieze sausje of wat dan ook. Ik krjig het maar niet aan zjin verstand gepeuterd dat je zo niet omgaat met andermans spullen!
Wat een verschil met Inge! Heerlijk om iemand uit je eigen cultuur in huis te hebben, die hetzelfde denkt over afwassen, elkaars spullen gebruiken, etc. En het is nog eens heel gezellig ook, we kunnen het erg goed met elkaar vinden. Samen met Max is het nu dan toch weer gezellig in huis!!!!
De afgelopen week heb ik het vooral gewoon weer erg druk gehad met werk. Zo moest ik onder andere een workshop voorbereiden voor een groep jongeren uit Vicos, die opgeleid worden tot gids. Maar gewoon door twee NGO's: Urpichallay en wij. Dus ik heb een lang theoretisch stuk over toerisme in het algemeen, en gidsen mogen doen. Duurde dik vier uur (moest ook), maar het ging erg goed! Het was de eerste workshop die ik heb gegeven na die workshop in Lima waarin we allerlei technieken hadden geleerd over het geven van workshops binnen ontwikkelingsprojecten enzo. Deze heb ik nu voor een groot gedeelte kunnen toepassen, en dat is erg goed gegaan!!!!
En nu is het een erg regenachtige zondag, pas om twee uur ben ik mjin nest uitgekropen, en nu zitten Inge en ik op het TMI een beetje te internetten. Echt zo'n lekkere luilekkerzondag. H��rlijk! Zelfs Max ligt zich kreunend uit te rekken hier op mn kantoor, ook die is in zo'n luie bui.
Dan ga ik 'm nu maar eens versturen. En daarna kijken of ik nog zin heb om nieuwe foto albums aan te maken!
Doeiiiiii!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Guido.
