Hooooooooooooiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Tjongejonge, wat maak ik toch weer veel mee de laatste tijd!!!! Ik heb een best wel hectisch leven met allemaal leuke en interessante dingen die elkaar opvolgen! Aan de ene kant soms best wel moeilijk om mee t eleven, een beetje vastigheid (beetje dan h�) is soms best wel fijn, maar ik krijg aan de andere kant nu wel allemaal fantastische ervarigen op allerlei gebieden.
Om te beginnen ben ik dus een week in Lima geweest. Ik geloof dat ik jullie dat nog niet verteld had. Eerst dacht ik nog, mjin god, een week in Lima, hoe ga ik dat in hemelsnaam overleven!!! Maar de eerste vier dagen, die bestonden uit een workshop, waren in een plaats een uurtje buiten Lima (Pachacamac Lien!) en d�t is dus g��n vieze uitlatgassen, g��n vervelend klimaat, g��n leleijkheid, criminaliteit, of dat alles wat maakt dat ik Lima een rotstad vind.
De workshop, waar ik samen met vijf collega?s heen ben geweest,w as superinteressant. In totaal waren er meer dan dertig deelnemers, vanuit heel Peru, maar ook uit Chili, Colombia, Bolivia en Ecuador. We hebben alle technieken en theorie�n geleerd over hoe je workshops moet geven. Dus presentatietechnieken enzo, maar ook hoe goed voor te bereiden, hoe de stof het best te structureren, wat voor activiteitenje kunt gebruiken om het zo goed mogelijk aan te laten komen bij je publiek, en dat allemaal heel erg toegespitst op workshops aan arme mensen, in ontwikkelingsthema?s. Alle mensen die hieraan meededen werkten voor NGO?s (Non Governmental Organizations) zoals het Mountain Institute. Er waren mensen bij die werkten met vrouwen, om hun capaciteiten te verbreden, meerder mensen in landbouwprojekten, nou goed, allerlei gebieden warain les werd gegeven aan mensen. Je snapt dat het een heerlijk zooitje was vanmensen met allerlei verschillende ervaringen en denkbeelden, maar toch ook weer zoveel gemeen hadden. Fantastisch.
De workshop vond plaats in een soort van villa daar in Pachacamac, prachtig gerestaureerd, allemaal tweepersoonskamers met elk hun eigen badkamer, supermooi gedecoreerd, etc. De tuin was gigantisch, met de meest prachtige planten, bomen en dieren. ?S Morgens was het net of je in de jungle was met de mooiste vogelconcerten om je heen. Verspreid door de tuin heen waren overal plekjes (grasveldjes, kioskjes of echte vergaderruimtes) waar gedeeltes van de workshop plaatsvonden. Ook werd de tuin echt ge�ntergreerd in de workshop, zo moesten we bv in het begi allemaal een blad zoeken dat iets over onze persoonlijkheid vertelde, zo was de voorstelronde.
De vier ?leraren? waren super, erg energiek en z��r creatief, de organisatie van hun is zeer bekend in bedrijfskringen in Peru en daarbuiten, het was dan ook geen goedkope workshop maar wel echt een heel leerzame. En we hebben er een netwerk van ?facilitadores? aan overgehouden, met deze mailinggroep houden we elkaar op de hoogte van allerlei nieuwe ontwikkelingen enzo.
Na deze vier dagen dan toch echt naar Lima. Eerst samen met Jorge, onze directeur, naar zijn huis gereden om daar onze spullen achter te laten, die avond zouden we bij hem thuis gaan eten met alle TMI collega?s die op dat moment in Lima waren. Om wat tijd t doden ben ik samen met Vidal naar Larco Mar geweest. Vidal is een echte Huaracino, geboren en getogen in de bergen, thuis spreken ze Quechua, noem maar op. Hij heeft nu natuurlijk wel een gopede baan enzo, maar ook niet meer dan dat, en zijn cultuur is niet die van een stadmens, zal ik maar zeggen. Larco Mar is het duurste winkelcentrum van Lima, prachtig gelegen op de kliffen uitkijkend over de Pacific. De duusret winkels, en een hoop entertainment voor jong en oud. Riedelende kermisattracties worden overstemd door jengelende kinderen die toch een andere smaak ijsje willen, terwijl een gerobotiseerde ijsbeer met een kind op zijn rug het hele winkelcentrum doorzoemt. Uit een gokhal klinkt de wildste muziek, en hoor je het geld rinkelen. Het is precies wat mensen zoals Vidal en mijzelf, die werken in een arm gebied waar en ijsje van ��n sol iets vreselijk speciaals is voor de mensen, pijn doet. Dat onwijze verschil, hoe je hier de Peruanen hun geld zo onwijs ziet verkwanselen, terwijl wij vechten om zoveel mogelijk te kunnen doen met het budget dat komt van vrijgevige Amerikanen en Europeanen.... Maar goed. Dit is nu eenmaal de Peruaanse realiteit en ook hiermee moeten we maar leren leven. Ik heb hem nog wel even op zo?n heerlijk ijsje van daar getrakteerd, en we hebben nog wat langs de kust gewandeld, pratend over diezeflde realiteit.
Daarna naar de gezellige TMI realitieit: het huis van Jorge. De andere collega?s stroomden ook binnen, waraonder Adriana, een antropologe van het TMI die ik nog niet kende, behalve van de veeeele verhalen de afgelopen twee jaar. Het was een erg gezellige avond, ik ben zo blij met mijn collega?s!!! Voel me helemaal ��n met ze, het is zo warm, zo... familie-achtig! En het was nog geeneens Kerstmis... ;-)
Die avond bl;ijven slapen bij jorge in huis, en de volgende ochtend een exje van me op wezen zoeken. Angelica, bij velen van jullie beter bekend als de busstewardess die ik leerde kennen in Arequipa, is uitgekozen voor een vier maanden durend programma naar de Verenigde Staten, waarbij ze zelfs daar mag werken enzo! W�t een opportunity voor een peruaase natuurlijk! Ik was samen met haar en een paar vrienden lekker in een park gaan zitten, en we hebben wat gedronken op haar gezondheid enzo, was erg gezellig. Leuke vrienden. Die ochtend trouwens eerste nog wat boodschapjes gedaan, daar is Lima toch altijd maar goed voor. Erg mooi horloge gekocht voor maar 28 dollar.
?s Middags was ik uitgenodigd voor een congres over community tourism in Peru. Jaja, een beetje networking doet wonderen voor Guido, en mijn netwerk begint zich al aardig uit te breiden. Het congres was o.a. georganiseerd door de italiaanse man die ik hier twee dagen heb rondgeleid langs mijn toeristische projecten, en hij was daar erg van onder de indruk. Ook van mij overigens, erg complimenteus zoals het een italiaan betaamt. Hij is tour operator, zeer into the sustainable tourism zeg maar, een heeft ook en NGO die nu bezig is met het opzetten van een netwerk van goede voorbeelden van duurzame toeristische prjecten. Dat zijn dan dus projecten die zeer goed rekening houden met de gevolgen van hun toerisme, zowel op sociaal-cultureel gebied als op natuurlijk gebied. Dit netwerk bestaat nog maar uit weinig projecten, want de meesten zijn niet zulke goede voorbeelden. Waar we nu dus mee bezig zijn (en ik vertegenwoordig samen met Miriam onze twee projecten, die hij dus w�l tot het z��r kleine kringetje van goede projecten vond horen) is het ontwikkelen van een soort van label, met criteria waaraan projecten moeten voldoen om aan dit netwerk te kunnen deelnemen. En natuurlijk met wat voor soort voordelen het netwerk kan bieden en dergelijke. Superinteressant echt, en zo was het congres. Eerst wat speeches, daarna werden zes projecten van all over Peru voorgesteld. Het deed mijn reisprikkels opleven. Erg leuke dingen, erg leuke initiatieven, en veel van de locals die kwamen presenteren hadden echt heel wat in hun mars! Leuk! De dag erna zouden ze wat meer workshop achtig gaan praten over hoe alles in te vullen, en ze wilden heel graag dat ik daar ook bij zou zjin om te helpen en dereglijke, dus dat vond ik wel leuk om te horen, maar helaas kon ik niet, want de volgende morgen ben ik alweer naar Huaraz vertroken. W�l staat nog steeds de uitnodinging dat ik een keertje gratis of voor heeeel weinig kosten mee mag op de achtdaagse jungle trip van die Italiaan zijn bedrijf, wat wel superinteressant is! Een erg goed project, veel contact met de locals enzo, TOP! Hun website is trouwens www.pacaya-samiria.com, voor degenen die misschien eens een kijkje willen nemen.
Terug in Huaraz was het uiteraard meteen weer raak qua werk enzo. In de bus was ik nog die Amerikanen Mark en Courtney tegengekomen, die op de raftfoto?s staan. Met hnu heb ik nog veel meer samengewerkt, zo zjin ze ook nog bij een van mijn projecten op bezoek geweest, en niet zomaar standaard. Ze wilde wat betekenen voor de community, vooral zij, en hij wilde graag veelleren over de relatie van de dorpelingen met het Nationaal Park en de parkwachters, hij is nl parkwachter in een natuurpark en New Mexico. Oftewel, een bezoek helemaal op maat, maar het is fantastisch verlopen en dus is er weer een zeer tevreden klant vertrokken. Goede reclame!
In de weekends heb ik ook nog vaak wat ondernomen met vrienden. Zo ben ik dat weekend (zie wederom foto?s op mijn website) met de vijd nederlandses naar de Llanganuco meren geweest, en de zondag naar de Quebrada Honda. Ik begin al aardige guiding skills te krijgen, en gelukkig kan ik deze steeds blijven uitbreiden met de nieuwe vrijwilligers van Stichting Wees Kind die maar blijven aankomen. Leuk, en altijd erg gezellig!
De vrijdag voor Kerst hadden we nog een kerstdiner met alle collega?s van het TMI, uiteindelijk bij mji thuis (hals over kop) omdat er bij Miriam thuis geen water was. Het was prachtig, iedereenw as een beetje of heel veel dronken, behalve ik dus, want ik was een paar dagen daarvoor door een hond gebeten (GVD!!!) en zat aan de hondsdolheidprikken. Vreselijke prikken die vier centimeter diep je buik ingaan rondon je navel, en tijdens welke je geen alcolhol mag drinken, geen chocola, geen koffie, geen sport, geen ehm.. sex... (nou was dat niet zo moeilijk ;-) ), geen Spaanse pepers e.d.,niks! Balen! Geen sport, juist aan t begin van mn vakantie, geen chocola juist na aankomst van een Sinterklaaspakketje, geen alcolhol ten tijde van Kerstdiners en een peruaanse voetbalclub die Latijns amerikaans kampioen werd... Erg balen dus!!! Maar goed, het diner was helemaal te gek, iedereen was blij en er waren Kerstpakketten!!!! Voor mij mn eerste echt kerstpakket! De wat armeren onder ons kregen een pakket vol lekker eten enzo, voor de hele familie, en degenenn zonder familie zoals ik kregen een Panetton (zo?n Italiaanse kerstcake) en een z��rr goeie Pisco! Oplage van vierduizend stuks, serienummer op de fles, het echte werk dus. Mmmm.....
Kerst zelf was ook erg gezellig. De 24e was niet zo speciaal, eerst met een vriendin wezen uit eten, en ?s avonds naar de Extreme Bar. Het leek wel Oud en Nieuw, iedereen omhelzen enzo, was erg geszellig! Alle Stichting Weeskinders waren er ook, plus nog wat peruaanse vrienden enzo. Toppie! De volgende dag naar Tim en Luisa gegaan, die hier het California Cafe hebben, een zoontje samen en twee dochters van Luisa (negen maanden, 12 jaar en 17 jaar resp.) om samen met hun Kerst te vieren. Supergezellig en erg lekker, wat kan luisa toch goed koken. ?s Avonds nog naar de Disney film Finding Nemo gekeken, aanrader! Briljante humor, echt heel erg goed! De connecties die ze leggen tussen mensen en dieren (zoals eigenlijk in heel veel Disney films wel) waren z� briljant gedaan, ik heb me helemaal rotgelachen. Kijken dus mensen!
Na de Kerst, de 26e, meteen aangereden naar de kust. Dit was mjin enige kand om wat rust aan de kust te vinden. Dus, gezellig, samen met Janneke, een goede vriendin van me die na haar tijd voor Stichting Wees Kind in het ziekenhuis is blijven hangen, en samen met mijn Max en zinj pa en ma: Chuschki en Mischki. Drie leuke honden, zand, strand, en een twintig jaar oud vierwielaangedreven beest, wat wil je nog meer??? Op de heen weg reden Vanesa en Angela, de twee dchters van Luisa, met ons mee. Aan het strand hebben we ook nog twee keer een hele dag met ze opgetrokken, Guido met zeven dames op het strand, d�t wil je nog meer! Hahaha. Beetje spelen in de woestijn met de jeep, supersteile zandduinen op en af, rondjes draaien op het harde zand, noem mar op. H��rlijke vakantie dus! ?s Avonds seafood in alle soorten en maten, heerlijk gekookt door de kok van ons hostal.
De ��n na laatste dag heb ik Judith Oudshoorn en haar vriendin Timara opgehaald in Chimbote. Judith is een mede-Afs-vrijwilligster, op reis door Ecuador, Peru en Bolivia en kwam gezellig een weekje hier doorbrengen. Nou, en gezellig was het! Eerst nog een lekker dagje aan het strand en daarna dezelfde spectaculaire tocht terug, auto volgestouwd met mensen, honden, bagage en woestijnladingen zand. Pas om vijf uur ?s middags kwamen we, de 31e December, aan in Huaraz. Snel wat opgefrist en toen het feestgeruis ingedoken. Eerst de Extreme, en toen het Nieuwe Jaar ingeluid en El Tambo. Bij binnenkomst kreeg iedereen (30 sol entree) gratis biertje, gratis champagne (niet te drinken overigens) en een zakje met een masker, een hoedje, feesttoeter, fluitje, ratelding, confetti en serpentine!!! Je kunt je het feest wel voorstellen! W�t een gekte, top! Dus voor de tweede keer die dag afgeteld, want om zes uur ?s middags heb ik via de gsm van ons pap het nieuwjaar op Ameland mee mogen maken, zo ook het daaropvolgende zoenrondje met alle herfstici, bedankt allemaal jongens!!!!
De eerste dagen van 2004 wearen lekekr rustig, beetje werken, beetje wandelen met max en Judith en Timara, wat uitstapjes, lekker relaxed. De voorbereidingen voor het bezoek van de Amerikaanse studenten verliepen goed, uitetraard met de nodige (vaak cultureel bepaalde) struikelblokken, maar deze zijn allemaal overwonnen.
En dus, 8 januari 2004, kwamen de Amerikaanse studenten aan in huaraz. Tien studenten (drie jongens), ��n lerares en ��n gids voor hun hele Perureis, die een maand duurt. De gids is Tammy Leland, de eigenaresse van Crooked Trails, die leuke tour operator uit Seattle waar ik bjina een baantje had gevonden. De studenten studeren allemaal verschillnede studies, die echter allemaal wat met business, social environment etc te doen hebben. Hun reis door peru staat in het teken van Corporate Social Responsability, waarbij ze dus allerlei bedrijven uit verschillende branches bezoeken, alsmede omliggende dorpen, en NGO?s die als bemiddelende machten werken. De vier studiedagen hier rondom Huaraz zijn door mij georganiseerd, en staan in het teken van mijnbedrijven. Eerste dag begon met een bijeenkomst hier op het TMI, waarin ik samen met Vidal alles heb uitgelegd over ons werk in het algemeen en op het gebied van mjinen, communities en natuur. Ook was er een mevrouw gekomen van Antamina, een van de grootste mijnbedrijven hier in Peru, om uit te leggenw at zij nu zoal doen aan Social Responsability. Was erg interessant en het klonk allemaal erg verantwoordelijk! Ook de volgende dag, toen we ?s ochtends de mjin van Barrick bezochten, zagen we in allerlei zaken dat de mijn heus wel rekening houdt met zijn omgeving. Die mijn was trouwens erg gaaf om te zien zeg, zoals jullie binnenkort op mijn pagina te zien zullen krijgen. Ik vond vooral de enorme vrachtwagens met een capaciteit van 160 ton indrukwekkend, zo groot als die dingen waren. En dan waren dit nog kleintjes! Verder gewoon alles gehoord over hoe de mijn werkt enzo, veel gezien, en ik steeeeds maar vertalen vertalen vertalen. Mijn Engels is z� verbeterd!
Oh ja, de eerste avond waren we allemaal nog uitgeweest, en we hadden ook wel wat gedronken. Wat me niet verteld was, is dat ��k alle bezoekers een alcoholtest moeten afleggen die erg streng is, als je meer dan ��n promille hebt mag je er niet in!!!! Ook cocathee e.d. reageert de test op, en dat zou betekenen dat bijna de hele groep er niet zou hebben gemogen. Maar, zei de gids van de mijn, ze controleren niet iedereen hoor, alleen twee of drie personen... Tja, maar stel nou dat ze mij en Tammy controleren, ten eerste hadden we ardig wat gedrnken (vooral Tammy), ten tweede hebben ze ons nodig, vooralmij, voord e vertalingen e.d..... Supernerveus was ik zeg, in de bus. Helemaal in de streess, ik zag t al helemaal gebeuren... Ik wist zeker dat ik nog alcolhol inmijn lijf had, ook al voelde ik me helemaal OK..... Tammy en ik begonnen al afspraken te maken over wat te doen als we uit de bus gekickt zouden worden, samen met wat van de studenten die ook aardig bezig geweest waren de avond ervoor.... Nou. ��n keer raden wie er moesten blazen??? Ik en Tammy! Iedereen keek me aan met zon gezicht van.. aaaah... Sorry Guido, we?ll see you after the visit..... Maar ik kreeg 0,000 als uitslag!!!! !?!?!?!? Niemand die het begreep, maar gelukkig hield iedereen wijs zijn/haar mond. De uitslag van Tammy was echter 0,06! De wachter schrok er zo van, dat hij het apparaat een paar keer bekeek, en een tweede test afnam. 0,07!!!!!!! Hahahaahha, natuurlijk moesten we er erg hard om lachen, maar aan de andere kant was het een erg trieste en enigszins beschamende aftocht voor Tammy.... Ze werd met een taxi terug naar huaraz gebracht en heeft als enige lejkker kunnen uitslapen....
Diezelfde middag, na de visite aan de mijn, hebben we ons met zijn allen in een combi gepropt om naar San Marcos te gaan. Dat is, per combi, vier uur rijden, inclusief een paar stops die we hebben gemaakt om foto?s te maken van de prachtige bergen onderweg, een werkelijk magnifiek bergmeertje (zie Foto van de Week NU op mjin website!) en de zonsondergang daarin en ?boven. Ik had net die avond ervoor mijn digitale camera in handen gekregen (bedankt iedereen!!!) dus prachtige foto?s kunnen maken. Aankomst in San Marcos was relaxed, gegeten en toen gaan slapen. Niet al te vroeg hoor.
Volgende ochtend ook niet al te vroeg op, ik ben nog op een motor langs twee dorpjes gereden om de laatste voorbereidingen te treffen voor onze bezoeken, de studenten zinj in een kring de afgelopen week gaan evalueren. Toen een korte meeting met een NGO uit San Marcos, waar we al werden voorbereid dat alles wat de mijnwerkers ons hadden verteld niet zo 100% waar was. Die middag werd dat ni het eerste dorpje, carhuayoc, inderdaad bevestigd. Mijn doet weinig tot niks aan conservatie, bied weinig of geen hulp aan de locals, en komt vooral geen van alle gemaakte afspraken na. Toen de mijn hier aankwam hebben ze v��l beloftes gemaakt, maar nisk nagekomen. Ze hebben wel een prijs betaad aan de comunity voor het land dat ze hebben gekocht, maar dat was 400 dollar per hectare, erg weinig dus. Met dat gel;d heeft het dorp uiteraard nog steeds wel veel kunnen doen, school bouwen, medische post, electriciteit, etc. Juist die dingen claimde Antamina twee dagen daarvoor dat ze dat voor de community hadden gedaan! Maar dat is dus niet zo. Weliswaar met het geld van de mijn, maar dat was omdat ze gwoon moesten betalen voor het land. Ergscheefv dus allemaal, maar goed. Zo hebben we in die meeting (waarbij ik weer optrad als Spaans ? Engels ? Spaans vertaler, maar zeg maar gerust ook als cultuurvertaler, want vragen van amerikanen zinj moeilijk voor locals en antwoorden van locals zinj niet te begrijpen of zelfs helemaal niet relevant voor de Amerikanen. Goeie ervaring dus weer, en ik merk elke keer weer hoeveel ik al geleerd heb in het afgelopen jaar!) nog veel meer zaken ontdekt, gelukkig maar dat we eerst de meeting met de mjinen hadden en pas daarna met de dorpelingen...
Na de meeting hebben we nog het dorp wat bezocht, het zijn allemaal wevers daar dus dat was ook erg leuk, ik moet zeggen dat de dorpelingen deze visite supergoed hebben georganiseerd, en dat zonder enige ervarinG!!!
Bji terugkomst ben ik samen met Nicole, ��n van de studentes waar ik zo nog meer over zal vertellen, naar het dorp van de dag erna gereden voor de laatste co�rdinaties, en daarna nog wat door het prachtige dal gecrosst. Vlak na de zonsondergang waren we weer terug in San Marcos en hebben we met zijn allen weer lekker gegeten. Ik was ondertussen al helemaal ingeburgerd in de groep, w�t een leuke studenten allemaal! Ook de lerares is jong, en de sfeer is echt helemaal relaxed. Oftewel, met heel veel zin zjin we de volgende ochtend naar Huaripampa vertrokken, waar wederom eerst een meeting met de dorpleiders gepland stond. Na anderhalf uur wachten in een heerlijke zon begon de meeting, met eerst een plaatselijke dans uitgevoerd door zes jongens. De oorlogsdans heette het, komt uit de tjid van de Spaanse overheersing. Daarna weer een z��r interessante meeting met de leiders, zes of zeven op een rij. Natuurlijk eerste elke persoon een speechje waarin ze heel onderdanig kenbaar maken dat ze de studenten welkom heten met heel hun hart en dat het dorp altijd voor ze openstaat etc etc etc , heel mooi allemaal, dat was erg ... niet ontroerend, maar op de een of andere manier toch wel een beetje. Na de meeting (overigens weer vol commentaar op de mijn, je wordt er bijna koud van...om te janken, wat slecht!) begon het feest, weer met muziek en dans, een pachamanca met alpacavlees, ze haden echt goed hun best gedaan!!! Natuurlijk had ik alles heel erg gedetailllerd met ze doorgesproken, ook over de prijs enzo, maar goed, dan weet je het toch nog maar nooit. Maar behalve dat het allemaal erg lang duurde was het werkelijk helemaal perfect geregeld. Hulde voor de Huaripampinos! Hahaha.
Vanuit Huaripampa in ��n ruk doorgereden naar Huaraz, wederom opgepropt in een combi. Ik was superblij dat het allemaal zo goed was gegaan, dit was mijn eerste echte groep cli�nten van ons nieuwe project wat ik hier leid, en het was zo geod gegaan!! Echt cool! Aan de andere kant was het wel de laatste dag, die maandagochtend zouden de meesten van hen vertrekken op een mountainbiketour all the way down to the coast. En behalve dat ik driekwart van deze studenten helemaal te gek vond, was er ��ntje die helemaal TOP was, en dat vond ze vanaf de eerste dag ook al van mij! Mooie vier dagen geweest ook daardoor, en natuurlijk wilde ik daarom graag mee op hun drie dagen vakantie naar de kust! Diezelfde avond alles geprobeerd te regelen en wat denk je? Gelukt hoor! Baas vond het OK, bazin ook, Max werd ERG goed voor gezorgd met dank aan Willy, Elly en Doly, dus alles was OK! Ik moest alleen wel echt op donderdagochtend terug zijn. Deal!
Die avond uitgeweest, laat geworden, niet geslapen, in een kwartier tas ingepakt, fiets gepakt en om half zes stond ik voor het hotel van ?los gringos?. Alles in de bus, en de berg op gereden. Er is ��n gebergte (Cordillera Negra) dat deze vallei hier scheidt van de kust, en de pas ligt op 4.200 meter hoogte. Daar zijn we dan ook begonnen met fietsen, en toen dus vier fucking hoogtekilometers naar beneden gedenderd op de fiets!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Krankzinnig gewoon!!!! Maar het was prachtig. Stel je voor: je begint op de hoogvlakte, koud, stevige soorten gras, etc. Geen dorp te bekennen want het is er t� koud ?s nachts. En dan, op de fiets, helemaal naar beneden tot aan de bananen- en mangobomen! Waar mensen geen Quechua meer spreken maar alleen Spaans, geen rokken meer dragen met blouses maar korte broeken en hemden, mannen ontbloot bovenlijf. Echt te gek voor woorden. 2,5 uur gefietst, inclusief pauzes en op elkaar wachten zes uur bijna erover gedaan. Ik en Nicole hadden een gemiddelde snelheid van 25 km/u, niet veel maar het was dan ook geen asfalt h�. Een jeep reed voor ons, een bus achter ons. Medische hulp en een fietsenmaker was aanwezig. En aan het eind van de tocht een ijskoud biertje!!!! Muziek bij alle pauzeplekken. Lekker eten, alels was inbegrepen.
De twee dagen op het strand waren ook echt heel cool. De Extreme bar lui hadden het georganiseerd, dus behalve dat het bier en andere drank allemaal gratis was, was het er ook in overvloed. Leuke mensen, veel drank, heerlijk weer, zand, strand, priv�huisje, het plaatje was compleet!!!!! We hebben nog een fantastisch feest gehad right in the middle of the f*cking desert, niemand om ons heen, flink kampvuur, goeie muziekinstallatie.... niet te geloven, sterrenhemel boven je hoofd, en geen lampje te bekennen in de hele omtrek. Crazy!
Maar helaas, aan alle mooie dingen komt een eind.... Dus nadat er collectief besloten was dat ze een liefdadigheids actie zouden opzetten ?Get Guido to the USA? voor mijn vliegticket, was het tijd voor afscheid. Zij vertrokken die (woensdag)avond naar Lima om vanuit daar de jungle in te vliegen, en ik mest terug naar Huaraz..................
Terug op het TMI nu dus!!! Er is een collega uit Nepal hier voor een maand in het teken van ervaringsuitwisseling, en ik mag dus weer optreden als tolk en begeleider enzo. Hij is forestry and grassland engineer, dus op dit gebied ga ik de aankomende tijd veel leren! Samen met andere collega?s zijn werkplan opstellen, fieldtrips naar andere plekken maken, ik denk dat ik al bijna mag gaan afstuderen in Wageningen als ik terugkom... haha! Maar wederom: wat een goeie ervaring wordt dit weer, wat ga ik weer veel leren. Leuk!
Dus. Ik ben waarschijnlijk volgende week w��r een paar dagen buiten Huaraz, ik hoop dat ik mijn website snel kan updaten met de nieuwe foto?s van de trip met de Amerikanen.
H��l veel groetjes uit Huaraz, bedankt voor jullie mailtjes en je weet: Hou mijn website in de gaten!
Guido.
