Veel gebeurd, veel te vertellen. Waar was ik gebleven???
Twee en een halve week geleden heb ik vier dagen een workshop gehad, georganiseerd door het TMI, waarbij ook andere partnerorganisaties uitgenodigd waren. Het ging over hoe je projecten moet uitvoeren, partnerships opbouwt, projecten plant, en een hoop theorie over hoe je rapporten en proposals opsteld�t die je opstuurt naar organisaties die projecten financieren. Veel van de theorie had ik toch al wel op school gehad, maar het interessante was nu toch wel dat alles binnen de context van de Peruaanse cultuur en de Peruaanse politiek was. Ik heb erg veel geleerd die vier dagen, en ook effe goed genetwerkt!
Ongeveer twee weken geleden, het weekend na die workshop, zijn we in het weekend met een auto een rondje door de bergen gaan rijden. Een rondje van twee dagen, dat dan weer wel. En het was ERG mooi en ERG gezellig!!! We hadden de auto van henrique gehuurd. Henrique is een Zwitesre vriend van mij, die ��n van de betere restaurants in Huaraz heeft. Zijn auto is een Toyota Landcruiser, wel alweer van een paar jaartjes oud, maar toch een erg lekkere auto. En dus geen pickup, maar een gesloten jeep, erg handig want dan kun je lekker al je spullen in de achterbak flikkeren. Die achterbak was dan ook in een paar uur al in een ongelofelijke rommelboel veranderd. Maar goed. Ik was met vier dames op stap; Janneke en Femke, bekend uit eerdere emails, maar ook twee nieuwe vrijwilligstes van stichting Wees Kind: Manon en Ilse. Twee hele leuke meiden van nu allebei 25 jaar oud, de een uit Groningen en de ander uit Amsterdam. De eerste dag rijden stond vooral in het teken van de prachtige omgeving!!! We zijn en pas van 5.300 meter overgereden, op de hoogte van de gletsjers dus. Machtig gezicht! Voor Manon en Ilse was alles trouwens fantastisch, ik moest zelfs bij elke koe of ezel stoppen voor een foto.
De tweede dag zou vooral in het teken staan van een beetje meer rijden, meer dorpjes en een aantal uur in de ruines van Chavin, kruipend door de gangen van 500 voor Christus. Maar uiteindelijk heeft bijna de hele dag in het teken gestaan van een kapotte auto. �s Morgens, toen ik de auto uit de garage van het hotel haalde, deed het stuur het bijna niet meer. Een scherpe bocht naar rechts was onmogelijk, ik moest wel vijf keer keren voor een bochtje dat je normaal met gemak in een keer kunt nemen. Erg gevaarlijk dus, dat bleek al helemaal toen ik daarna bij een garage aankwam: De steun van de besturing was afgebroken aan een kant, als die aan de andere kant ook afgebroken zou zijn, hadden we een totaal onbestuurbare auto gekregen. Voorzichtig van die garage (stel je er niet meer bij voor dan een rommelig binnenpleintje met wat stoffige wrakken en een vieze kerel die echter wel van wanten weet) naar een werkplaats gereden van twee handige jongens met soldeerbouten enzo. Die hebben in vier uur de hele boel weer (op en top!= in elkaar gezet. De auto was nog beter dan voorheen! Maar wij hadden wel een halve dag verloren, en da�e kans om op autobanden een riovier af te gaan met een grtoep jongens die door een bepaalde organisatie hier getraind worden in het kano en raft gidsen. Alleen kano�s en rafts hebben ze nog niet. Maar goed.
Twee dorpjes verder wilde de motor echter niet meer starten!!!!! Bij weer een werkplaatsje bleek dat de acvu helemaal op was. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben nog heel wat gedoe gehad voordat we laat op de avond eindelijk in Huaraz aankwamen, nadat we haastig in een klein uurtje de belangrijkste dingen van dioe mooie ruines haddden gezien. BALEN dus.
Nou. Even denken hoor. De week na die workshop was een vrij rustige werkweek. Ik ben wel vaak naar Vicos en Humacchuco geweest, uiteraard op de motor! Gewoon omdat er even veel te coordineren viel. Ook ben ik ��n dag naar Vicos gegaan om te kijken hoe het toeristich project in de praktijk loopt. Er was een visite geweest van zes Nederlanders, vier van Stichting Wees Kind. Hun derde en laatste dag bestond uit een flinke wandeling en een Pachamanca, die prehistorische manier van aardappelen, groente, vlees en ma�s klaarmaken. Daarvoor ben ik met de motor echt vanaf het dorp nog een uur onhooog gereden, eerst nog over een redelijk begaanbaar pad maar daarna gewoon door het bos en over de vlaktes. H��rlijk!!! Bergen op de achtergrond, mooie wandeling in het vooruitzicht, wat een rotbaan heb ik toch! Bovben aangekomen bleek nog dat de sukkels niet genoeg water bij zich hadden,. Dus heb ik me maar opgeofferd (h�...) om terug naar het dorp te rijden, water te kopen, en dan terug te komen. Natuurlijk zijn zij al gewoon aangelopen, dat mocht ook van mij, ik dacht ik heb toch wel genoeg conditie om ze weer in te halen. Hetis ongeveer drie � vier uur lopen naar het meer, ligt aan de groep natuurlijk.
Uiteindelijk waren drie van hun binnen drie uur boven, heel snbel dus! En twee in drie en een half uur, nog steeds sneller dan sommige andere groepen. En tja, ik moet het toch effe zeggen hoor want ik ben er erg trots op, ik in anderhalf uur! Echt niet normaal, ik voelde me superlekker, ging echt als een speer omhoog. Dat betekent dus wel dat al dat mountainbikes h��l erg goed werkt! Ik wil heel graag mijn conditie goed opbouwen om in het volgende seizoen wat bergen te kunnen gaan beklimmen. En als ik dat in korte tijd wil kunnen doen moet ik een hele goede conditie hebben. Nou, dat gaat dus zeker de goede kant op! En daar ben ik heel blij mee, en natuurlijk wil ik dat dan even met jullie delen.
Verder. Het weekend van 15 en 16 november was lekker relaxed, zaterdagavond een feestje bij Nadia wat vreselijk lachen was. Nadia woont in El Pinar, een wijk van mijnwerkers een kwartier boven Huaraz. Het is een heeele mooie, bijna protserige nieuwbouwwijk. Mooie geasfalteerde straten (ja, dat is een uitzondering hier), rijstjeshuizen, allemaal dezelfde. En allemaal mooie auto�s op de stoep ( en daar valt Guido zijn mond natuurlijk iedere keer van open!). Op het feest waren een anatal mensen al goed dronken, vooral Vidal, die is zooo lachen als ie dronken is!! Hij zat constant Rosie, een Amerikaanse vrijwilligster die op het TMI haar scriptie schrijft, de liefde te verklaren, en toen ik hem maandag weer zag wist hij er echt niks meer van!!!! Echt lachen. En ik ben uiteindelijk als chauffeur aangesteld, want er zijn geen taxi�s in El Pinar, iedereen heeft toch een eigen auto. Dus ben ik vijf keer heen en weer gereden naar Huaraz, over de mooiste asfalt weg (met haarspeldbochten enzo!) van de hele provincie, met een hele mooie auto. Ja sorry hoor, maar daar kan ik dus �cht van genieten!!!
Het afgelopen weekend (22, 23 en maandag 24 nov) ben ik naar de kust geweest. Met manon en Ilse een auto gehuurd (Toyota Corolla, fijna auto!) en daar hebben we de 1030 km mee gereden. Alleen ik mocht rijden, helaas voor Ilse diie ook wel wilde rijden, maar dat mocht niet van de eigenaar... Helaas voor Ilse, leuk voor Guido, dat wel. Max was ook mee!!! Die heeft voor het eerst gezwommen!! Hij vond de golven eerst een beetje eng, maar al gauw durfe hij erin en kwam hij zlefs naar me toe gezwommen. Echt kei grappig, hij slaat gewoon heel hard met zijn voorpotren op het water, en ergens tussen de spetters zie je dan het koppie van Max die zijn hoofd boven water probeert te houden. Hahahahaha, echt h��l lief! Of als hij in de branding loopt, iedere keer als er dan een golf aankomt springt hij heel hoog en huppelt hij weg, om snel weer terug te rennen, en dan komt de volgende golf weer, etc. H��l erg lief, hij vond het echt heel erg leuk, dus ik moet echt wel wat vaker naar het strand gaan! Alleen op de heenreis heeft hij wat overgegeven in de auto.
Maandag ben ik voor mijn visa naar Chimbote gegaan, een stad aan de kust vlakbij het mooie strand. Ik ben het traject begonnen voor een visum van een jaar, wat waarschijnlijk wel goedgekeurd gaat worden. Het duurde echter allemaal vreselijk lang, waardoor ik erg laat aankwam bij het strand. Pas om half vijf reden we weg, 450 kilometer te gaan, van 0 boven zeeniveau naar 4.200 boven zeeniveau. Toch hebben we het in zes uur gehaald, dit keer met minder pauzes dan op de heenweg.
Het was een heel erg geslaagd weekend, we hebben er super van genoten, maar: ik ben mijn fototoestel kwijt! Boehooeehoeeooeee..... Ik had het even aan Manon geleend en die had het toen op het dak van de auto gelegd..... en niemand had het dus zien liggen en we zijn gewoon aangereden en onderweg is het er waarschijnblijk vanaf gevallen, en heeft iemand het gevonden en meegenomen... en nu heb ik dus geen fototoestel meer.... :-( En ook de foto�s die erop stonden ben ik kwijt. Jammer, maar goed kan gebeuren. Misschien dat ik nu met het verzekeringsgeld maar een digitale camera ga kopen, aangezien ik toch alles alleen maar op mn website zet. Maar daar moet ik nog even over nadenken. Oh ja, wat ik nog wel even moet vertellen is over de ?encounters? met de Peruaanse politie die we hebben gehad. Vijf keer op de heenweg, drie keer op de terugweg. Zeven keer waren ze wel OK, ongeveer, ook al duurde het af en toe eventjes voordat ik door mocht rijden zonder te betalen, maar ��n kerel was �cht een klootzak. Hij beweerde dat ik op die plek maar 45 km/u mocht rijden (bull shit), en ik reed 70. Dat zei ik hem ook eerlijk (eerlijkheid is mijn wapen, want volgens mij is geen een peruaan eerlijk tegen de politie) en hij allemaal wettenboekje laten zien met de voorgeschreven boete (350 soles boete plus inname van rijbewijs!!!!!!!) en hij liet me zelfs een stapel zien van een stuk of twintig ingenomen rijbewijzen, zijn vangst van die dag..... Ik begon m echt te knijpen... Je hebt z�veel corrupte agenten hier, ze kunnen je echt van alles maken... Maar ik ben niet echt bang van ze, wel een beetje natuurlijk, maar ik heb het geluk dat ik goed bevriend ben met de hoogste autoriteit op het gebied van politie van deze hele provincie (vier keer groter dan NL) , de Kolonel van de PNP. Dus uiteindelijk heb ik dat oook maar in de strijd gegooid. Maar toen ik na twintig minuten discussi�ren nog steeds niet verder was gekomen dan alleen de boete betalen (gelukkig niet mijn rijbewijs ingenomen!) kwamen de dames naar buiten. Twee blonde Nederlandses, in zomerkleding, tja, daar hadden de politieagentjes eventjes niet van terug. Dat kun je toch niet maken, van dioe mooie meiden miden in de wqoestijn? Dus ene rpaatje verder gemaakt, zijn collega had ie er nog bij geroepen, ik de dames voorgesteld enzo, en het werd steeds gezleliger. Hij probeerde nohg op vele manieren dat ik hem en zijn vrienD persoonlijk zou betalen zodat ze me niet zouden beboeten, maar ik bleef erbij dat ik het niet wilde betalen (was het gewoon totaal niet eens met de situatie) en na een dik half uur reden we weg, uitgezwaaid en wel, zonder te betalen en m�t mijn rijbewijs!!! Wat een eikels toch h�... maar goed, alos zij eikels met mij zijn ben ik het met hun, tand om tand. Dus ik heb ze gewoon (in de vorm van een grapoje) gezegd dat als ze mij eraan naaien dat ik hun eraan naai en hun naam doorgeef aan mijn vriend de kolonel. D�t, en de twee mooie dames, heeft uiteindelijk geholpen. Welkom in Peru. Heerlijk.
Maandagavond laat terug van de kust, dinsdagmiddag direct vertrokken naar San Marcos. Dat ligt op zes uur rijden (met bus) van Huaraz, en ik moest er op veldwerk voor een visite van amerikaanse studenten in Januari. Gepraat met comunity leadres van twee comunities, die nogal overhoop liggen met mijnen en dus ook met blanke mensenin het algemeen. Maar ik ben er nu voorgesteld aan de leiders van het dorp een zondag moet ik naar een algemene vergadering met een paar honderd hoge pieten uit het dorp, als ik dan van alle dorpsleiders toesteming krijg ben ik binnen. Dat vind ik dus misschien wel een van de interesantste dingen van mijn werk: het vertrouwen winnen van een grote groep mensen die bijna geen onderwijs hebben gehad, heel snel in fabeltjes geloven en erg achterdochtig zijn. In staat zijn om je helemaal in elkaar te rammen als ze je niet vertrouwen..... En toch komt het elke keer weer goed, elke kee rben ik gewoon heel erg eerlijk, spreek wat Quechua met ze, en ik heb al heel goed geleerd hoe je met ze moet praten, wat je wel en niet moet zeggen, etc. Ik vind het echt zo heerlijk!! Om te zien dat er w�l gheel veel goeds in die mensen zit, terwijl zo veel mensen die hier al jaren wonen er totaal niet mee om kunnen gaan en dan dus juist conflicten krijgen, en mij altijd vertellen hoe erg de campesinos wel niet zijn.... Wat een heerlijk werk, om hun tegendeel te bewijzen, en de campesinos open te stellen voor buitenlandse organisaties die hen zo veel kunnen helpen. Ik wil volgens mij echt nooit meer iets anders doen dan ontwikkelingswerk!
De weg terug van San Marcos op donderdagavond is zeker ook een verhaal waard. Om drie uur 's middags zou de bus vertrekken, om om half acht in Huaraz aan te komen. Eerder kon niet, want ze zijn aan de weg aan het werken op dat traject, en pas rond zes uur gaat de boel open voor het verkeer. Oh ja, ze hadden me trouwens gewaarschuwd dat de bus wel eens eerder vertrekt ook.... En inderdaad, om half drie stond de bus er al! "Instappen!", werd er geroepen. Dus ik snel de bus in. Maar om vier uur stonden we er nog! Pas om kwart over vier reden we daadwerkelijk het dorp uit. Om tien minuten buiten het dorp alweer in de rij aan te kunnen sluiten: ze waren toch nog aan de weg bezig. Na een half uur stilstaan mochten we verder. De karavaan bussen, vrachtwagens en jeeps zorgde voor een ongelofelijke stofwolk in alle dorpen waar we doorheen reden, je zag de mensen allemaal hoesten, spugen en met doeken voor hun mond lopen. In het volgende grotere dorp eventjes stilgestaan, maar al vrij snel reden we weer door. Totdat we na een half uur rijden w��r stilstonden! Het was ondertussen al donker. Ik dacht eerst nog, we rijden zo wel door, maar na een uur ofzo toch maar eens naar buiten gegaan. Daar hoorde ik dat er dus een aardverschuiving was geweest, en dat de hele weg bedolven was. Toen ik erheen liep bleek dat er inderdaad een flinke aardverschuiving was geweest, ik zou het zelfs eerder een lawine noemen! Er lagen flinke rotsblokken en modder over de weg, op het hoogste punt wel tien meter vanaf het wegdek. Aan de andere kant van waar ik stond was een bulldozer bezig de boel naar beneden (de helling af) te schuiven, af en toe werd hij even afgelost door een erg grote graafmachine. Rotsblokken van soms wel twee of drie kubieke meter groot werden moeiteloos aan de kant geschoven en donderden de helling af, waar enkele honderden meters lager wat huisjes en een schoolgebouwtje stonden. Dat schoolgebouw was net nieuw, stond er pas twee jaar. Het was wegens de werkzaamheden en daarmee samenhangende risico's weliswaar verlaten, maar de dorpelingen gingen er wel vanuit dat ze na de werkzaamheden weer terug zouden kunnen komen. Maar nu is dus die lawine tot aan het schoolgebouw gekomen, en vandaag hoorde ik dat het gebouw inderdaad half ingestort is, en dat de dorpelingen de weg hebben geblokkeerd met stenen en brandende autobanden. Het is weer rotzooi dus.
Het was wel een mooi gezicht allemaal, die machtige machines aan het werk, al die stenen die naar beneden rolden met een ongelofelijke snelheid, wat in het donker overigens resulteerde in prachtige zee�n van vonken, en natuurlijk onwijze bonken en klappen van die grote stenen die op elkaar knalden. Mooi hoor! Toen de twee machines de weg bijna weer vrij hadden, kwam er weer een verschuiving overheen. Mooi gezicht, we stonden er twintig meter vandaan ofzo. De machines waren gelukkig op tijd weg, en konden zo weer overnieuw beginnen... Na vier uur wachten konden we er eindelijk langs, en om half twaalf was ik in Huaraz.
Nu heb ik eigenlijk een hele hoop werk (deze mail grotendeels in San Marcos getypt) maar ik wilde wel even snel deze mail aftypen en hem voor het weekend "op de bus" doen. Zondag weer op veldwerk, volgende week effe snel mjin achterstand bijwerken, en dan donderdagavond met een aantal colega's op weg naar Lima. We krijgen daar dan een vierdaagse workshop over projecten leiden, wordt vast heel interessant. Daarna heb ik nog een paar dagen in Lima voor vergaderingen met die Italiaanse tour operator, de details bespreken over ons project hier, en over hoe hij het in zjin programma gaat opnemen e.d. Een beetje zakendoen dus! Leuk! Na een week Lima ben ik dus pas laat terug in Huaraz... een week zonder mijn lieve max! Gelukkig kan ik hem bij de buren laten, die hebben een grote tuin en drie honden. Een daarvan is een nog jonge boxer, en die twee zijn echt helemaal gek op elkaar! Iedereen die daar overigens werkt (het is ook een soort van instituut) is ook gek op Max, dus dat komt mooi uit. Maar toch, erg vervelend dat ik zo lang weg moet zijn...
Goed mensen, ik zal proberen jullie in de toekomst beter op de hoogte te houden, maar ik hoop natuurlijk ook dat jullie me op de hoogte houden van hoe het jullie vergaat, OK!?!??!?!
Heel veel groeten,
Guido.
