O efecto invernadoiro

DOSSIER DOSSIER DOSSIER

O efecto invernadoiro.	Cambio climático
	v "Menino de Cheshire, comenzou Alicia algo timidamente... ¿poderías dicirme, por favor, que camiño debo tomar para saír de aquí?" v Iso , en gran parte, dependerá de onde queiras chegar, díxolle o gato. v Non me importa moito onde, dixo Alicia. v Entón non importa moito o camiño que elixas, respostou o gato. Alicia no País das Maravillas – Lewis Carroll.
O denominado efecto invernadoiro, a pesar da súa introducción na discusión político- económica por parte da opinión pública, non constitúe ningunha novidade no ámbito científico: en 1860, Jhon Tyndall describe o papel de certos gases como “reguladores” da temperatura; posteriormente Svant Arrhenius en 1896 e Chamberlain en 1899, chamaban a atención sobre os cambios probables causados polo CO2 obtido na combustión do carbón. O debate sobre as repercusións dos gases de invernadoiro no quentamento global do planeta, non cesou dende eses tempos. Moitas reunións e conferencias, pero un pobre balance de compromisos, acordos e sobre todo, de resultados.

v "Menino de Cheshire, comenzou Alicia algo timidamente... ¿poderías dicirme, por favor, que camiño debo tomar para saír de aquí?"

v Iso , en gran parte, dependerá de onde queiras chegar, díxolle o gato.

v Non me importa moito onde, dixo Alicia.

v Entón non importa moito o camiño que elixas, respostou o gato.

Alicia no País das Maravillas – Lewis Carroll.

O denominado efecto invernadoiro, a pesar da súa introducción na discusión político- económica por parte da opinión pública, non constitúe ningunha novidade no ámbito científico: en 1860, Jhon Tyndall describe o papel de certos gases como “reguladores” da temperatura; posteriormente Svant Arrhenius en 1896 e Chamberlain en 1899, chamaban a atención sobre os cambios probables causados polo CO2 obtido na combustión do carbón. O debate sobre as repercusións dos gases de invernadoiro no quentamento global do planeta, non cesou dende eses tempos. Moitas reunións e conferencias, pero un pobre balance de compromisos, acordos e sobre todo, de resultados.

O efecto invernadoiro é un fenómeno natural e consiste no quencemento da atmosfera e da superficie terrestre debido á absorción de raios infravermellos por parte dos gases atmosféricos. A Terra recibe enerxía do Sol, que é emitida de novo ao espacio en forma de radiacións infravermellas. Sen embargo, parte destas radiacións son absorbidas por determinadas gases que se atopan na atmosfera (dióxido de carbono, vapor de auga, etc...). Os gases deixan pasar libremente a enerxía solar pero ao mesmo tempo impiden que a calor emitida pola Terra se escape de novo ao espacio. Este é, dunha forma sintética, o chamado efecto invernadoiro, polo que a Terra mantén unhas condicións climáticas que permitiron o desenvolvemento da vida; de non existir, a Terra sería un deserto xelado. O efecto invernadoiro, preséntase como un problema polo vertido masivo de gases procedentes das actividades humanas, “gases invernadoiro”, que aumentan a protección térmica do planeta e contribúen ao seu quentamento progresivo. Todo corpo irradia calor dependendo da súa temperatura. A medida e análise da radiación que emite, permite determinar a temperatura do corpo emisor.A Terra sen atmosfera tería unha temperatura media de -18°C. A temperatura media actual é de 15°C, polo que o efecto invernadoiro eleva a temperatura, facilitando asi a vida na Terra.	Todo corpo irradia calor dependendo da súa temperatura. A medida e análise da radiación que emite, permite determinar a temperatura do corpo emisor.A Terra sen atmosfera tería unha temperatura media de -18°C. A temperatura media actual é de 15°C, polo que o efecto invernadoiro eleva a temperatura, facilitando asi a vida na Terra. Así se produce o efecto invernadoiro
¿Podemos comprobar o efecto invernadoiro na vida cotiá? Nun coche aparcado ao Sol, a temperatura do seu interior chega a ser moito máis alta que a exterior, porque a luz visible atravesa o cristal das ventás e é absorbida polos obxectos que hai no interior do coche. Logo, volven a irradiala como radiación infravermella (IR), que non pode atravesar o cristal e o coche quéntase. Nun invernadoiro para plantas ocorre o mesmo: os cristais dun invernadoiro deixan pasar os raios solares, que son absorbidos polos obxectos que hai no interior do invernadoiro, incluídas as plantas. O solo e as plantas irradian radiación IR que non pode pasar a través dos cristais e resulta atrapada no interior do invernadoiro, onde hai unha temperatura máis elevada que no exterior. A atmosfera, igual que os cristais dun invernadoiro, é permeable á radiación solar, pero resulta moito menos transparente á radiación infravermella emitida pola superficie da Terra, que si é absorbida por certos gases contidos na atmosfera, quedando unha grande parte desta radiación atrapada, mantendo unha temperatura máis alta que a que sufriríamos se a atmosfera deixara pasar a radiación terrestre sen absorbela.As noites estreladas e polo tanto libres de nubes, son moito máis frescas e as xeadas matinais moito máis intensas que cando hai nubes que reteñen a radiación terrestre. ¿Por que hai unha grande diferencia térmica entre o día e a noite nas zonas desérticas?	Os raios infravermellos de alta frecuencia procedentes do Sol atravesan o vidro e por iso penetran nos invernadoiros, onde son absorbidos polas plantas, quéntanse e radian raios infravermellos de baixa frecuencia, que ao non poder atravesa-lo vidro quentan o recinto. Este efecto de quencemento dase tamén a escala global, porque a atmosfera actúa como o vidro, aprisionando a radiación infravermella devolta polo chan.
¿Que gases producen efecto invernadoiro? A atmosfera está constituída fundamentalmente por nitróxeno e osíxeno. Estes dous gases, non absorben a radiación infravermella emitida pola Terra e non interveñen, polo tanto, no efecto invernadoiro. O vapor de auga e outros gases que citamos de seguido e que poden estar presentes en concentracións pequenas, son moi eficaces en absorber a radiación IR emitida pola Terra. O dióxido de carbono é o máis importante: é un gas incoloro compoñente natural da atmosfera e actúa como nutrinte natural das plantas (fotosíntese); actúa igual que o vidro ou o plástico dun invernadoiro, facilitando,a entrada da radiación solar pero dificultando a saída da calor. O vapor de auga é capaz de absorber calor en forma de enerxía radiante procedente do Sol e da superficie da Terra, aumentando a temperatura do aire e colaborando no aumento do efecto invernadoiro (as nubes consitúen un manto que retén a calor nas capas baixas da atmosfera). Outros dous gases con elevada capacidade para atrapar as radiacións e aumentar o efecto invernadoiro son o metano e o óxido de dinitróxeno (N2O). A lista remátase co ozono, os clorofluorcarbonos, que foron prohibidos polo Protocolo de Montreal por ser perxudiciais para a capa de ozono, polos hidrofluorocarbonos e os perfluorocarbonos.
¿Cal é a orixe antropoxénica do efecto invernadoiro? A contribución do ser humano ao aumento do dióxido de carbono, CO2, débese fundamentalmente á queima de combustibles fósiles (gas, carbón e petróleo). A maior parte procede das industrias, especialmente das centrais térmicas e pola desaparición de grandes extensións de bosques (deforestación). O metano (CH4) prodúcese na descomposición anaeróbica de materia orgánica que ten lugar nos arrozais e zonas pantanosas que cubren extensas zonas da Terra, no tubo dixestivo dos rumiantes, nos vertedeiros de residuos sólidos urbanos, etc... Este gas prodúcese tamén na industria petroquímica (refinerías), na minería e nas conduccións de gas e de petróleo. Son, polo tanto, as actividades agrícolas e industriais as responsables do seu aumento. Ten unha capacidade de absorción da radiación infravermella vinte veces superior á da do dióxido de carbono. O óxido nitroso (N2O) prodúcese nos incendios forestais e tamén é unha fonte importante o uso de fertilizantes amoniacais. Os océanos e o solo proporcionan este óxido á atmosfera, e descomponse na estratosfera, por reaccións fotoquímicas. O ozono (O3), nas partes baixas da atmosfera, é un contaminante secundario producido pola reacción do osíxeno con óxidos de nitróxeno e hidrocarburos que se emiten á atmosfera, axudada pola acción fotoquímica da luz solar (os coches son os principais emisores destes gases precursores do ozono). Os CFCs non se atopan en estado natural.e a súa presencia na atmosfera débese exclusivamente ás actividades humanas. Debido ao seu carácter non tóxico nin inflamable, empregábanse en refrixeración, aire acondicionado e aerosoles, como propulsores; non só contribúen ao efecto invernadoiro senón que interveñen na destrucción da capa de ozono. Dende o ano 1.995 xa non poden fabricarse (Protocolo de Montreal) e foron substituídos polos hidroclorofluorocarbonos (HCFCs).	Central térmica de AS Pontes tr
	Río de Xaneiro, Berlín, Kioto, Bos Aires.... No mes de decembro de 1997, celebrouse en Kioto (Xapón) un cumio do clima, no que se pretendía facer fronte a un dos maiores problemas medioambientais: quencemento da terra e cambio climático. Estiveron representados máis de 160 países: dun lado, os países pobres, coa intención de contaminar máis para ser menos pobres; noutro lado, os países ricos, pedindo non reducir as súas emisións para seguir sendo ricos e, no medio, uns poucos (os agrupados na Alianza de Estados Isleños, AOSIS) que teñen un futuro inmediato que depende dun acordo, xa que corren perigo de desaparecer por culpa do aumento do nivel do mar. Os acordos de Kioto representan un paso moi modesto, para solucionar a maior amenaza ambiental do planeta. Aínda que o obxectivo principal era a reducción dos gases de efecto invernadoiro (incluíronse, finalmente, CO2, CH4, N2O, CFCs, HCFCs, SF6) que debería levarse a cabo en términos absolutos e non por habitante, no protocolo acadado, figuran outros temas moi controvertidos: Mercado de permisos de emisión: posibilidade de que un país poida mercar a outro os dereitos de emisión que non utilice. Execución conxunta: mecanismo polo que os países industrializados seguirían emitindo CO2 e calquera reducción se levaría a cabo noutros países do terceiro mundo (repoboacións forestais, cambio de carbón a gas natural, coxeneración, enerxías renovables). Estes dous puntos foron moi defendidos por EEUU, país que emite máis dióxido de carbono. Sumidoiros de CO2 : cando se trate de contabilizar a reducción de gases invernadoiro, deben terse en conta, fundamentalmente, os bosques, mitigadores do efecto invernadoiro, pola súa capacidade para absorber dióxido de carbono. O Protocolo ten que ser xuridicamente vinculante. Na práctica ten que ser aprobado polo parlamento de cada país antes de entrar en vigor, e ademais, ¿quen se encarga de supervisar se se cumpre?. Ata Novembro do 98, en Bos Aires (República Arxentina).

Hosted by www.Geocities.ws