| "Mia onklino baldau' desuprig'os, Sinjoro Nuttel," diris tre memfida juna frau'lino de dekkvin jaroj; "g'is tiam vi devus peni toleri min." Framton Nuttel klopodis diri la g'ustan decaj'on kiu sufic�e flatus la nunan nevinon sen malrespekti la onklinon kiu venos. Private, li dubis pli ol iam ajn, c�u tiuj formalaj vizitoj al sinsekvo da absolutaj fremduloj multe helpus pri la nerva sanigo kiun li bezonus sperti. �Mi komprenas kiel estos,� lia fratino diris kiam li preparis sin por migri al tiu rurala retreto; �vi kas�os vin tie kaj ne parolos al ec' unu personon, kaj viaj nervoj fartos pli malbone ol iam ajn de malgajumo. Mi simple donos al vi leterojn konatigajn por c�iuj homoj kiujn mi konas tie. Iuj el ili, lau� mia memoro, estis tre afablaj. Framton miris, c�u Frau�lo Sappleton, la sinjorino al kiu li prezentos unu el la leteroj konatigaj apartenas al la afablaj. �C�u vi konas multajn homojn c�i tie?� demandis la nevino, kiam s�i jug�is, ke ili jam sufic�e silentumis. �Preskau' neniun, diris Framton. �Mia fratino log�is c�i tie, c�e la rektorejo, vi scias, proksimume antau� kvar jaroj, kaj s�i donis al mi leterojn konatigajn por iuj el la homoj c�i tie." Li faris la lastan komenton kun tono de aparta bedau�ro. �Do, vi konas preskau� neniom pri mia onklino?� probis la memfida frau�lino. �Nur s�iajn nomon kaj adreson,� konfesis la vizitanto. Li scivolis c�u Sinjorino Sappleton edzas au' vidvinas. Nedifinebla io pri la c�ambro s�ajnis sugesti, ke viro log�as c�i tie. �S�ia granda tragedio okazis precize antau� tri jaroj,� diris la infanino; �tio estus post kiam via fratino estis c�i tie.� �S�ia tragedio?� demandis Framton; ial, en tiu ripozigema kampa loko, tragedioj s�ajnas malkonvenaj. �Eble vi scivolas, kial ni tenas tiun fenestron aperta dum oktobra posttagmezo,� diris la nevino, indikante grandan Francan fenestron*, kiu apertas al gazeno. �Estas tre varmete por la sezono,� diris Framton; �sed, c�u la fenestro rilatas al la tragedio?: �Elen, tra tiu fenestro, antau� tri jaroj precize, s�ia edzo kaj s�iaj du junaj fratoj iris for por ilia tago da pafado. Ili neniam revenis. Kiam ili transiris la erikejon al ilia favora galinago-pafejo, ili c'iuj englutig�is en perfida peco de marc�o. Estis tiu terura malseka somero, vi scias, kaj lokoj sekuraj dum aliaj jaroj ekkolapsis sen aviso. Iliaj korpoj neniam trovig�is. Tio estis la terura parto.� Nun la voc�o de la infanino perdis la memfidan kvaliton kaj ig�is hezite homa. �Kompatinda Onklino c�iam pensas, ke ili revenos iatage, ili kaj la eta bruna spanielo kiu perdig�is kun ili, kaj mars�os enen c�e tiu fenestro lau� kutimo. Tio estas kial la fenestro tenatas aperta chiu-vespere g�is jam estas krepusko. Kompatinda kara Onklino, s�i ofte rakontis al mi kiel ili eliris, s�ia edzo kun lia blanka akvoimuna palto sur lia brako, kaj Ronnie, s�ia plej juna frato, kantante �Bertie, kial vi saltetas?� lau' sia kutimo por moketi s�in, c�ar s�i diris, ke tio c�agrenas s�in. C�u vi scias, ke, foje dum senmovaj, kvietaj vesperoj kiel la nuna, mi preskau� havas hirtiga prognozon, ke ili mars�os enen tra tio fenestro--� |
|
| July 3, 2002 |
 |
| Page 1 of 2 |
 |