| Page 2 of 2 |
 |
| S�i ekhaltis kun eta tremo. Estis mals�arg�o al Framton kiam la onklino c�irkau�hastis en la c�ambron kun kirlaj'o de pardonpetoj pri la tardo de s�ia apero. �Mi esperas, ke Vera distradis vin?� s�i diris. �S�i tre interesadis,� diris Framton. �Mi esperas, ke vi ne g�enig�as pri la aperta fenestro,� diris Sinjorino Sappleton vigle; �mia edzo kaj fratoj revenos hejmen rekte de pafado, kaj ili c�iam envenas per tiu irejo. Ili c�asis galinagojn en la marc�o hodiau�, do ili faros kompletan malpuraj�on sur miaj kompatindaj tapis�oj. Tiel lau' viroj, c�u ne?� S�i galimatiis gaje pri la pafado kaj la manko de birdoj kaj la s�ancoj por kapti anasojn en la vintro. Al Framton c�io estis efektive horora. Li faris urg�an sed nur parte sukcesan klopodon direkti la paroladon al malpli makabra temo. Li rimarkis, ke lia gastigantino donadis al li nur fragmenton de s�ia atento, kaj s�ia okuloj konstante forvagis preter li al la aperta fenestro kaj la fora gazeno. Certe estis bedau�rinda koincido, ke li vizitas je tiu tragika datreveno. �La kuracistoj inter-konsentas ordoni al mi plenan ripozon, mankon de mensa ekscito kaj la evito de c'ia ajn perforta fizika ekzerco.� anoncis Framton, kiu kredis la sufice disvastigitan iluzion, ke absolutaj fremduloj kaj hazardaj konatoj dezirus la plej etan detalon pri siaj malsanoj kaj feblaj'oj, pri la kau'zo kaj sanigo. �Pri la afero de dieto ili ne tiom inter-konsentas,� li dau�rigis.� �Ne?� diris Sinjorino Sappleton, en voc�o kiu j�us anstatau'is oscedon je la lasta momento. Tiam s�i subite eklumig�is en viglan atenton-- sed ne al la parolado de Framton. �Finfine, ili alvenas!� s�i kriis. �Lau�e por teo, kaj ili ja s�ajnas kvazau' ili estas kota g�is la okuloj. Framton ete tremetis kaj turnis sin al la nevino kun ekrigardo intencita komuniki simpatian komprenon. La infanino fiksrigardis tra la aperta fenestro kun stupora hororo en s�iaj okuloj. En frosta s�oko de sennoma timo Framton svingis gire en sia seg�o kaj rigardis en la saman direkton. En la profundig'anta krepusko tri figuroj mars�adis trans la gazeno al la fenestro. Ili ciuj portis pafilojn sub iliaj brakoj, kaj unu el ili estis krome s'argi'ita de blanka palto trans liaj s�ultroj. Laca bruna spanielo restis apude c�e liaj kalkanoj. Silente ili proksimig�is al la domo, kaj tiam rau�ka juna voc�o c�antis el la krepusko: �Mi diris, Bertie, kial vi saltetas?� Framton ekprenis freneze liajn stangon kaj c�apelon; la vestibla pordo, la gruza alirvojo, kaj la antau�a baril-pordo estis malklare rimarkitaj fazoj de lia impeta retiro. Biciklisto venante lau� la vojo devis hasti en la heg�on por evadi tujan kolizion, �Jen, ni estas c�i tie, mia kara,� diris la tenanto de la blanka pluvmantelo (Mackintosh), venante tra la fenestro, �meze kota, sed la pleja parto sekas. Kiu estis tio, kiu ekkuris elen kiam ni alvenis?� "Tre eksterordinara viro, Sinjoro Nuttel,� diris Sinjorino Sappleton; �li nur povus paroli pri siaj malsanoj, kaj ekrapidis for sen unu vorto adiau�a au� pardonpeta kiam vi alvenis. Oni pensus, ke li vidis fantomon.� �Mi supozas, ke g'i estis la spanielo,� serene diris la nevinon; �li diris al mi, ke li havas hororon pri hundoj. Unfoje, li c�asig�is en tombejon ie lau� la riverbordoj de la Gango far amaso de pariaj hundoj, kaj devis tranokti en nove fosita tombo kun la bestoj knarantaj kaj ridetantaj kaj s�au�mantaj apenau� super li. Tio sufic�as por kau�zi iun ajn perdi la kurag�on.� Romano je mallonga aviso estis s�ia fako. Fino *Franca-fenestro estas ja pordo. Elangligis Jack Wilson Multan dankon al William O'Ryan por tre bonaj sugestoj. |