My CaptainPrequel - Completely - Randy Orton X John Cena ----------------------------------------------------------------- ชายหนุ่มทิ้งร่างเพรียวของตนลงบนฟูกนุ่มของเตียงจนยุบยวบ มือขาวยกขึ้นก่ายหน้าผาก พลางหยีตาจนหน้าตาน่ารักนั้นยู่ลง ก่อนจะตะโกนโหวกเหวกเผยความในใจตนให้โลกได้รับรู้ "โอ้ย!!! เหนื่อยชิ๊บหายเลยโว้ยยยยยยยย" เรียกให้รูมเมทที่ร่วมห้องพักเก็บตัวนักกีฬา ที่ยกขบวนกันมาเก็บตัวซ้อมที่ต่างเมืองนี้ หันมาให้ความสนใจ ร่างสูงรีบยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากเป็นเชิงให้กัปตันทีมตัวแสบของตนเงียบเสียง "เฮ้ เดี๋ยวโค้ชก็ได้ยินหรอก" เดวิด บาติสต้า ถอนหายใจอย่างเหน็ดหนาระอาใจ ก่อนที่เขาจะกลับไปให้ความสนใจกับการพับเสื้อผ้ายัดลงกระเป๋า หลังจากเพิ่งจะอาบน้ำเรียกความสดชื่นกลับมา จอห์น ซีน่า หรี่ตาขึ้นเพียงเล็กน้อย เขากัดริมฝีปากมองเดฟอย่างขัดใจ "ช่างปะไร ให้ได้ยินไปเลย จะได้เลิกเฮี๊ยบไม่เข้าเรื่องซักที" "เฮี๊ยบไม่เข้าเรื่องที่ไหนกัน? นายนั่นแหละที่งอแงไม่เข้าเรื่อง" เดฟตอกกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังจนจอห์นถึงกับนิ่งงันไป เขามองร่างขาวๆ ของเพื่อนเอี้ยวตัวไปปิดโคมไฟหัวเตียง ก่อนจะสบัดก้นนอนหันหลังให้เขา เดฟอดส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายใจไม่ได้ เขาจึงบ่นต่อไปตามนิสัย "แน่จริงไม่พูดต่อหน้าโค้ชเลยล่ะกัปตัน ทีตอนซ้อมล่ะฟิตกว่าเค้าเพื่อน ลับหลังก็มาโอดครวญใส่ผม ผมช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะครับ" "....................................................." "กัปตัน.......กัปตัน?...............จอห์น?......................" เดฟอดยิ้มออกมาไม่ได้ เมื่อน้ำเสียงที่คุ้นหูที่เคยเถียงฉอดๆ อย่างที่แล้วมาเงียบไป จอห์นคงจะเหนื่อยกับการซ้อมอย่างหนักในวันนี้ ตั้งแต่เช้าก็ต้องแหกขี้ตาตื่นก่อนไก่โห่เสียอีก วิ่งซะทั่วหาดไม่เท่าไหร่ ยังต้องเข้าฟิตเนส กว่าจะได้มาแตะลูกบาสฯ ก็เล่นเอาเกือบหมดแรงเสียก่อน แต่จอห์นก็ยังคงเต็มที่จนถึงวินาทีสุดท้าย นี่คงจะหมดแรงจริงๆ เสียแล้วสินะ เดฟคิดในใจ เขาค่อยๆ เดินเข้ามา พยายามให้เงียบเสียงที่สุด ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเพรียวที่นอนคุดคู้อยู่กลางเตียงสีบริสุทธิ์ โดยไม่ได้แบ่งที่นอนไว้ให้เพื่อนร่วมห้องแต่อย่างใด ผิวขาวสว่าง แม้ต้องแสงสีจันทร์จากหลอดไฟที่เดฟเปิดไว้ตรงทางเดินเพียงดวงเดียว ก็ราวกับเรืองแสงได้ในความมืด จอห์นใส่เสื้อบาสเก็ตบอลสีชมพูอ่อน เดินขอบสีขาวที่แขนและคอเสื้อ คู่กับกางเกงขาสั้นสีดำ เส้นผมสีบลอนด์ที่ชี้ตั้งขึ้นนิดๆ เพราะยังชุ่มน้ำถูดพัดน้อยๆ ด้วยลมทะเลจากภายนอก เดฟเดินไปเลื่อนปิดประตูระเบียงแล้วมาเปิดเครื่องปรับอากาศให้แทน จอห์นชอบเครื่องปรับอากาศ เดฟรู้ดี แต่เดฟนี่สิที่ชอบลมทะเลธรรมชาติมากกว่า แม้ว่าเพื่อนรุ่นพี่คนนี้จะรั้นจอห์นบ้างบางครั้ง แต่มันก็ได้ไม่นานเท่าไหร่เลยจริงๆ เขาทำทุกอย่างที่จอห์นชอบ รักทุกอย่างที่จอห์นรัก คอยดูแล คอยห่วงใย ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกัน วันแรกที่จอห์นก้าวเข้ามาในทีมบอสตัน เซลติกส์... เมื่อครั้งนั้นเดฟยังเป็นเพียงตัวสำรองในทีมเท่านั้น แต่ทั้งคู่ก็ก้าวขึ้นมาสู่ความสำเร็จพร้อมๆ กัน เดฟได้เล่นเป็นตัวจริง และจอห์นได้รับคะแนนโหวตจากเพื่อนร่วมทีมให้ทำหน้าที่กัปตันทีมแทนคนเก่าที่เลิกเล่นบาสเก็ตบอลไป หลังจากนั้นแฟนบาสฯ ก็ได้รู้จักและยอมรับต่อฝีมือการเล่นของคู่หู ตัวอันตรายแห่งเซลติกส์ ซีน่า กับ บาติสต้า ร่างสูงที่ดูเท่กับผิวสีแทน อยู่ในชุดเสื้อบาสเก็ตบอลสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ วางรีโมตคอนโทรลเครื่องปรับอากาศลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา เขากลับเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูเช็ดหน้าผืนเล็กๆ วางพาดเอาไว้ เดฟคว้ามันขึ้นมาแล้วเดินตรงไปใกล้ๆ แสงไฟ ก่อนจะมั่นใจได้ว่ามันเป็นผ้าขนหนูที่เดฟให้กับจอห์นในวันแรกที่ได้ร่วมซ้อมด้วยกัน น่าตลกที่จอห์นยังใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้ จากผ้าที่เคยติดกลิ่นของเขา ตอนนี้มันระโรยด้วยกลิ่นหอมเย็นๆ จากร่างกายจอห์น มันเปลี่ยนไปแล้ว...นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้...สี่ปี เดฟพาดผ้าขนหนูนั้นไว้ที่เดิม ก่อนที่จะเดินไปที่เตียง เขากำลังคิดว่าจะเบียดร่างตัวเองเข้าไปที่ช่องว่างไหนในขณะที่กัปตันของเขากำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์อยู่กลางจุดยุทธศาสตร์ของเตียงนี้ จนจอห์นดิ้นน้อยๆ หันหน้ามาหา เดฟเห็นใบหน้านั้นก็ชักไม่อยากนอน เขาสามารถที่จะนั่งมองใบหน้านี้ไปได้ถึงเช้าเลยก็ได้ เขาอมยิ้ม วางฝ่ามือลงขนหน้าผากของจอห์น ก่อนจะลูบศีรษะของหนุ่มหน้าสวยตรงหน้า จอห์นทำท่าเหมือนจะเปลี่ยนท่านอน มือเขายกขึ้นมาสอดจับมือของเดฟไว้......... จอห์นยกฝ่ามือแข็งแรงอบอุ่นนั้นขึ้นมาจูบที่หลังมือ ดวงตาซุกซนสีฟ้าสวยนั้นลืมขึ้นมองอีกฝ่าย ก่อนที่รอยยิ้มจะผุดขึ้นที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน เมื่อนั้นเองที่เดฟรู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าให้อีกแล้ว จอห์นจับมือเดฟวางลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง พลางยกขาขึ้นนอนชันเข่า เดฟมองตามเรียวขาขาวๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายตามทั้งยังไม่ละสายตาจากคนตรงหน้าแม้แต่น้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันเพื่อนซี้ "อย่ายั่วชั้นนะจอห์น" "ไม่ได้ยั่ว" จอห์นเน้นกดฝ่ามือของเดฟลงบนหน้าอกยิ่งขึ้น ริมฝีปากสีชมพูเผยอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว ดวงตาสีฟ้าที่เริ่มรี่ปรือลงนี้ช่างเซ็กซี่เกินห้ามใจ "นายจะไม่ทำอะไรก็ได้" พูดแบบนี้เหมือนยิ่งยุ เดฟทรุดตัวลงคร่อมร่างจอห์นไว้ ก่อนจะเค้นฝ่ามือลงบนยอดอกของอีกฝ่ายอย่างรุกเร้า ทำให้ร่างนั้นสะท้านเร่าอยู่ภายใต้การควบคุม เดฟจูบจอห์นที่ลำคอที่กำลังผงะเชิดขึ้นเรียกเสียงครางจากร่างเพรียวได้ไม่เบา แต่ฝ่ายรุกก็ไม่วายย้ำการกระทำตัวเอง "จะดีเหรอ พรุ่งนี้มีซ้อมต่อ นายน่าจะนอนเอาแรงมากกว่า" ฝ่ายรับดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับเกมการแข่งขันจนลืมสกัดแผนรุกฆาตอย่างเฉียบขาด ด้วยความเป็นจอห์น เขาตอบไปโดยไม่อยากจะคิดอะไรให้มากความในเวลาทองแบบนี้ "นอนไม่หลับหรอก แรงยังเหลือ ต่อสิเดฟ" "ให้รุกจริงเหรอครับกัปตัน?" เดฟแซวต่อคนตรงหน้าที่กำลังจะคลั่งในอีกไม่ช้า จอห์นยกศีรษะขึ้นจนริมฝีปากชนกับปากของเดฟ ก่อนจะกัดน้อยๆ ที่ปากล่างของอีกฝ่ายแล้วดึงเข้ามาหา "ต่อสิ ชั้นชอบนัดกระชับมิตรอยู่แล้ว" "เจ๋ง แต่ว่าเกมหน้าที่จะเจอกับบูลส์ นายว่า..." "เดฟ! ชั้นขอย้ำว่าถ้านายไม่รีบทำให้ชั้นประทับใจซะตอนนี้ รับรองว่านายจะไม่ได้แอ้มชั้นอีกตลอดชาติเลยคอยดู" ชั่วลมวูบผ่านเพียงวูบเดียว ทั้งคู่ก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน เดฟกดจูบดูดดื่มบนริมฝีปากนุ่ม ลิ้มรสหวานนั้นอย่างอ่อนโยน เขาลูบศีรษะจอห์นเมื่อฝ่ายนั้นกระชับกอดเดฟแน่นหนาจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ ระหว่างกัน "รับทราบครับ มาย กัปตัน" ร่างใหญ่กระซิบเบาๆ ที่ริมหูแล้วงับเบาๆ หยอกล้อ จอห์นเผยยิ้มเป็นสุขจนเห็นลักยิ้มที่แก้ม เดฟจูบเรื่อยลงไปจากหน้าผาก ปรางแก้ม จนถึงปลายคาง จอห์นตอบรับทุกสัมผัส เขาลูบวนที่แผ่นหลังกว้าง ก่อนจะดึงเสื้อบาสฯสีขาวของอีกฝ่ายออกมาทั้งตัว ใบหน้าสวยก้มจูบที่ไหล่ซึ่งอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของอีกฝ่ายอย่างเพ้อหา เดฟดึงเสื้อจอห์นขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบที่กำลังสะท้านไปพร้อมกับเสียงหอบหายใจ เดฟจูบที่หน้าท้อง เสื้อเปิดขึ้นสูงจนพบเนินอกแสนเซ็กซี่ เดฟจูบที่นั่นก่อนจะเลียเบาๆ เล่นเอาจอห์นหายใจขัด จวบจนเสื้อหลุดผ่านศีรษะไป มาถึงขั้นนี้...จะไม่ทำอะไรเลยก็คงโง่เต็มทน เสียงเคาะประตูไปพลาง โวยวายไปพลาง เคาะถ้วยถังกะละมังหม้อไปพลางของมาร์คัส แบงส์ ตะโกนโล้งเล้งแต่เช้าตรู่เล่นเอาฝูงนกฝูงกากระเจิง แต่ถึงแม้กระนั้นก็ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องที่เขาพูดถึงได้เลยซักเสียงเดียว มาร์คัสหลังจากปล่อยให้ความพยายามครั้งสุดท้ายหมดไป เขายืนเกาหัวอย่างครุ่นคิดซักพัก ก่อนที่สมองอันชาญฉลาดพอกับน้องตุ่นปากเป็ดจะพาเอาร่างของเขาหายเข้าไปในห้องโถง ไม่นานมาร์คัสก็กลับมาพร้อมกับสมาชิกร่วมทีมทั้งหมดและโค้ช วอลท์เตอร์ นอร์ตัน มาร์คัสชี้โบ๊ชี้เบ๊จ้อไปตามความคิดตน "ไขเข้าไปเลยครับโค้ช ไม่รู้ว่าสองคนนั้นพากันสลบเหมือดถึงไหนไม่รู้ ไม่แน่อาจจะมีขโมยเข้าไปทำร้ายก็ได้" น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจของมาร์คัสเรียกให้เพื่อนๆ พยักหน้าตามกันเป็นแถบๆ โค้ชนอร์ตันทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างเป็นผู้ใหญ่ ก่อนจะปลดกุญแจสำรองห้องพักที่คล้องไว้กับหูกางเกงของตน เมื่อคิดว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องและสมควรที่สุดแล้ว คลิ๊ก! บานประตูค่อยๆ ถูกเปิดเข้าไปช้าๆ ก่อนที่เสียงร้อง "โอ้วววววววววววววว" ของเหล่าสมาชิกทีมบอสตัน เซลติกส์ รวมถึงโค้ชนอร์ตันจะประสานขึ้นมาพร้อมๆ กันโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนแต่อย่างใด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อบาสฯสีขาวนอนกอดร่างบางในชุดเสื้อบาสฯสีชมพูอ่อนไว้จากทางด้านหลัง ภายใต้ผืนผ้าห่มอุ่นสีขาวสะอาดที่ห่อหุ้มร่างของทั้งสองไว้ด้วยกัน ทั้งเดฟและจอห์นยังคงหลับไม่รู้เรื่อง ในขณะที่เจอร์ราร์ด กรีนเริ่มเปิดประเด็น ทอล์ค ออฟ เดอะ ทาวน์ หัวข้อใหม่ในเช้าอันสดใสนี้ "บอกแล้วว่าสองคนนี้กิ๊กกันอยู่" "แล้วใครเถียงนายกันวะ?" "โค้ชนอร์ตันนั่นแหละเถียง" "จ่ายค่าพนันมาเดี๋ยวนี้นะพอล" "ไม่โว้ย จนกว่าจะได้ยินจากปากของสองคนนั้น" "ภาพมันฟ้องอยู่แล้วนี่ จ่ายมาซะดีๆ" เสียงโหวกเหวกด้านนอก เรียกให้เปลือกตาที่ประดับด้วยแพรขนตางอนยาวของใบหน้าสวยลืมขึ้นช้าๆ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนราวกับสีดอกลาเวนเดอร์เผยอพึมพำ "จะซ้อมกันแล้วเหรอทุกคน?"
Fin
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |