::: Completely :::AU fic by Tonga Hardcore
Inspired by ยอม Tata Young Rate : NC-17 Randy Orton X John Cena
ร่างเพรียวของชายหนุ่มในชุดเสื้อบาสเก็ตบอลสีแดงสด กับกางเกงยีนส์แบ็กกี้ ยืนนิ่งเบิกดวงตากลมโตสีฟ้าสดมองเหม่อไปที่สายพานสีดำสนิทที่กำลังเคลื่อนตัวช้าๆ อยู่เบื้องหน้า แสงแดดยามสายที่ส่องเรืองผ่านบานกระจกบานใหญ่ยักษ์ด้านหน้าฉายให้ใบหน้าขาวภายใต้ปีกหมวกดูแจ่มชัดขึ้น ฟันซี่ขาวขบกัดริมฝีปากสีชมพูของตัวเองแก้กลุ้มอย่างเมามัน ดูเผินๆ แล้วราวกับเขากำลังปล่อยจิตให้หลุดลอยไปในที่ไกลแสนไกลมากกว่า ก่อนที่เสียงประชาสัมพันธ์สาวของสนามบินจะส่งสัญญาณประกาศนามของผู้ชายนายหนึ่งให้ไปถอยรถ จึงพอจะทำให้เจ้าของร่างกายที่แลดูแล้วให้ชวนอมยิ้มมีสติขึ้นมาได้ จอห์นหมุนไหล่ช้าๆ พลางเหวี่ยงแขนไปหน้าทีหลังที ก่อนที่จะเอากำปั้นทุบที่ต้นคอของตัวเองเบาๆ คลายความเมื่อยล้าหลังจากนั่งเครื่องมาเป็นเวลานาน รวมถึงตรวจสอบสภาพหัวไหล่ซ้ายของเขาที่เพิ่งเข้ารับการผ่าตัดพักฟื้นมาหมาดๆ ในสมองที่เพิ่งจะผ่อนคลายจากการนอนหลับปุ๋ยบนเครื่อง แม้จะยังเบลอๆ อยู่บ้างนิดหน่อยนี้ไม่คิดเรื่องใดนอกจากแม็ตช์การแข่งขันที่กำลังจะมาถึงกับทีมเจ้าบ้าน นิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ เป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกินที่กัปตันทีมอายุน้อยแห่งบอสตัน เซลติกส์ แถมร่างเล็กกระทัดรัดที่สุดแล้วก็ว่าได้ในสมาคมบาสเก็ตบอลอเมริกา จะต้องกังวล แล้วยิ่งด้วยว่าเขาเพิ่งจะกลับมาประจำการทำหน้าที่กัปตันหลังจากหยุดพักไปรักษาอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่จากการแข่งขันกับทีม ซานอันโตนิโอ สเปอร์ส เมื่อห้าเดือนก่อน ทำให้ความวิตกของเขายังคงมีมากเป็นพิเศษ จอห์น ซีน่า ถอดถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างทรมานใจตนยิ่งนัก ในขณะที่ผู้คนมากมายเอาความเห็นแก่ตัวของตัวเองเบียดเสียดตนเองเข้าใกล้สายพานลำเลียงกระเป๋าสัมภาระ ซึ่งดูจะเลื่อนช้ายืดยาดเหมือนเต่าคลานไม่มีผิด นั่นพอจะทำให้จอห์นหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย ทันทีที่เขาเห็นกระเป๋าของตัวเองค่อยๆ คืบออกมาจากช่องทางลำเลียง เขาจึงเอนตัวผ่านหน้าเหล่าฝูงมนุษย์มฤตยูเข้าไปตะครุบกระเป๋าไว้ทันที ราวกับว่ามันเป็นลูกบาสฯ ที่เพิ่งร่วงลงมาจากแป้นเมื่อคู่ต่อสู้ทำแต้มพลาดยังไงอย่างงั้น ทว่าโชคก็ไม่ได้เข้าข้างคนอารมณ์เสียอย่างเขานัก เมื่อจู่ๆ มือหนึ่งก็คว้ากระเป๋าของจอห์นเข้าหมับต่อหน้าต่อตา ไม่ผิดกับมือมารที่เอื้อมบล็อคลูกบาสฯ ในจังหวะที่กำลังชู้ตสามแต้ม จอห์นหันควับไปทำตาขวางใส่คู่กรณีโดยไม่จำเป็นต้องรอให้กรรมการเป่านกหวีด "ขอโทษครับ นั่นกระเป๋าผม" "ครับ นี่ของคุณ ผมจะช่วยส่งให้เท่านั้นเอง" จอห์นค่อยๆ เงยหน้ามองเจ้าของเสียงสำเนียงเด็กใต้ คู่กรณีอย่างงุนงง นี่อารมณ์แปรปรวนของเขาทำเอาคนดีมีมารยาทในสังคมต้องเสียใจเชียวหรือ พลเมืองดีผู้นี้น่าแปลกที่จอห์นต้องใช้เวลาไล่สายตาแหงนหน้ามองอยู่นานกว่าจะถึงใบหน้า เขาคนนี้สูงเกือบสองเมตรได้เลยทีเดียว แถมหน่วยก้านก็ไม่เลว สูงยาวเข่าดีแบบนักกีฬา มีผิวสีแทน ดวงตาสีเทาอมฟ้าอ่อนๆ พ่อหนุ่มยืนยิ้มกริ่ม พลางยื่นกระเป๋าสัมภาระให้จอห์น "อ..อ๋อ ขอบคุณมากครับ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ว่าคุณ" "ไม่เป็นไรครับคุณซีน่า ผมยินดี ผมเป็นแฟนตัวยงของคุณเลยนะครับ แล้วคุณคงไม่รังเกียจถ้าผมจะขอให้คุณเซ็น" เด็กหนุ่มหน้าหล่อเข้ม ยกมือขึ้นทำท่าขีดปากกาเป็นเชิงให้จอห์นเซ็น อีกฝ่ายเผยยิ้มจางๆ ออกมาได้เมื่อรู้ตัวแล้วว่าพบแฟนคลับ พร้อมยินดีจะแจกลายเซ็นให้อย่างไม่มีอิดออด เล่นจริตให้มากความ ที่แท้ก็แฟนบาสเราดีๆ นี่เอง ถึงได้แต่งตัวมาดนักกีฬาคนบ้าบาสฯแบบนี้ จอห์นแบมือขอปากกาจากเด็กหนุ่มร่างสูงเพรียวนี้อย่างเป็นกันเอง "เซ็นที่ไหนดีครับ" จอห์นถามกลับ ยืนมองดูเด็กหนุ่มหันรีหันขวางอย่างร้อนรนตื่นเต้น "ที่เสื้อนี่เลยครับ ที่หลังนี่" หนุ่มนิรนามหันหลังให้จอห์น พลางเอามือชี้ที่บริเวณเสื้อสีฟ้าของเขาใต้หัวไหล่นิดหน่อย จอห์นพยักหน้าตกลงก่อนจะเซ็นให้ ทำเอาหนุ่มหล่อผู้นี้ยิ้มไม่หุบ "ผมปลื้มคุณมากมานานแล้วครับ คุณทำให้ผมชอบบาสเข้าขั้นคลั่ง จนเอาตัวเองเข้าสังกัดทีมบาสมหาลัยอย่างไม่ต้องคิดเลย" เขาเริ่มพูด ขณะที่จอห์นจรดปลายปากกาลงบนเสื้อ "จริงเหรอครับ? ดีใจจัง รูปร่างหน้าตาดีๆ อย่างคุณท่าจะเล่นบาสขึ้น เอ่อ รูปร่างเฉยๆสิ หน้าตาไม่เกี่ยว ฮ่ะๆ พูดผิดครับ" นั่นสิ หน้าตาดีเกี่ยวกับเล่นบาสฯเก่งตรงไหน จอห์นนะจอห์น "ว่าแต่ถ้างั้นคืนนี้คุณก็ไม่พลาดไปเชียร์ผมในแม็ตช์อุ่นเครื่องคืนนี้?" "แน่นอนครับ ผมไปแน่นอน" สุดหล่อหันมายิ้มให้ด้วยแววตาเป็นประกาย เขารับปากกาคืนจากจอห์นก่อนนำมันเก็บลงในกระเป๋าสะพายส่วนตัว "คุณก็เล่นเต็มที่นะครับ ระวังอาการที่ไหล่ด้วย" ทั้งสองลากันที่ตรงนั้น จอห์นเดินยิ้มอย่างมีความสุขจนลืมอารมณ์เครียดเมื่อครู่ไปราวปลิดทิ้ง เพราะแฟนคลับน่ารักๆ อย่างเด็กหนุ่มคนนั้น ซึ่งจอห์นคิดมาเสมอว่าการมีแฟนคลับเป็นของตัวเองก็นับเป็นความสำเร็จ แล :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: ภายในอารีน่าใหญ่ยักษ์อลังการซึ่งตั้งตระหง่านกลางนิวเจอร์ซีย์ เสียงกระทืบเท้าพร้อมกับเสียงโห่ร้องเชียร์ทีมโปรดของตน แฟนๆ ทีมนิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ ทั่วทั้งเมืองราวกับถูกเอามารวมกันไว้ที่อารีน่าแห่งนี้ แม้ว่าจะเป็นแค่นัดอุ่นเครื่อง ยังไม่ใช่นัดแข่งจริงก็ตาม " we will, we will rock you ! " จนในที่สุดเสียงคนดูก็เฮขึ้นมาฮือใหญ่ เมื่อเสียงโฆษกชื่อดังเอ่ยเบิกตัวนักกีฬาทีมเยือนเสียงแจ้วๆ นักกีฬาทีมบอสตัน เซลติกส์ผู้มีคะแนนเป็นอันดับหนึ่งของตารางวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากห้องเก็บตัวนักกีฬา นำมาโดยกัปตันทีม จอห์น ซีน่า อันเป็นที่คิดถึงเหลือเกินของเหล่าแฟนบาสเก็ตบอล ตามมาติดด้วยคู่หูสุดรัก เดวิด บาติสต้า "ออกมาแล้วนะครับ ทีมเยือนบอสตัน เซลติกส์ นำมาโดยกัปตันจอห์น ซีน่า คิดถึงเหลือเกินครับ หลังจากหายไปรักษาอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ กลับมาประเดิมแม็ตช์แรกเมื่อศุกร์ที่แล้วก็กู้ศักดิ์ศรีโดยการชนะฟิลาเดเฟีย เซเวนตี้ซิกเซอร์ส พาบอสตัน เซลติกส์ขึ้นสู่อันดับสูงสุดในตารางขณะนี้ ส่วนวันพรุ่งนี้จะต้องเจอกับทีมเจ้าบ้าน นิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ เจ้าของอันดับที่สามของตาราง ไม่รู้ว่าซีน่าจะพาทีมไปได้สวยอีกครั้งหรือไม่ คืนนี้เราคงจะได้ดูฟอร์มจากแม็ตช์อุ่นเครื่องนี้นะครับ ตามมาด้วยเดวิด บาติสต้า ปีกขวาฝีมือเยี่ยมที่โชว์ฟอร์มได้ดีในขณะรักษาการณ์แทนกัปตันทีมที่บาดเจ็บ เซอร์ไพรซ์แฟนๆ บอสตัน เซลติกส์สะสมแต้มได้มากมายตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา วันนี้ซีน่ากับมาเล่นคู่กับบาติสต้าแล้ว นิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ต้องคิดหนักครับ สาหัสจริงๆครับงานนี้" "เต็มที่เหมือนเดิมนะ มาย กัปตัน" เดฟหันมาพูดกับจอห์นที่กำลังวิ่งวอร์มร่างกายไปเคียงข้างกันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ร่างเล็กผิวขาวกระจ่างใสใต้แสงสปอร์ตไลท์ของอารีน่าดูเปล่งปลั่งสว่างไสวในยูนิฟอร์มทีมอันเป็นที่รัก ชุดสีขาวทั้งชุด คาดลายขอบตามแนวตะเข็บเป็นสีเขียวใบโคเวอร์ เซลติกส์เตรียมผงาดแม้จะไม่ใช่ทีมเจ้าถิ่น แต่ก็มาด้วยความมั่นใจเต็มร้อยเมื่อกัปตันทีมกลับมา "ชั้นไม่เคยกลัวเจฟเฟอร์สันนะเดฟ" "ใช่ ชั้นรู้ว่านายไม่เคยกลัวใคร" จอห์นมองตรงไปข้างหน้า เขาจะต้องนำทีมชนะให้ได้ แม้จะเป็นเพียงนัดอุ่นเครื่องก็ตาม ไม่นานเสียงกระทืบเท้าก็ดังขึ้นอีกรอบ จนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอารีน่าเมื่อโฆษกนายเดิมประกาศเบิกตัวนักกีฬาทีมเจ้าถิ่น "มาแล้วครับกับทีมเจ้าถิ่นที่นับวันยิ่งเล่นยิ่งฟอร์มดีขึ้นทุกวี่วัน นำมาโดยกัปตันทีม เจสัน คิดด์ กับการกลับมาของริชาร์ด เจอเฟอร์สันนี่ราวกับจงใจจะเข้ามาดับเครื่องชนจอห์น ซีน่าของอีกฝ่ายเลยก็ว่าได้ และผู้ที่ขาดไม่ได้เลย วินซ์ คาร์เตอร์ ฮีโร่ผู้นำทีมขึ้นสู่อันดับสามของตารางครับ หากในวันพรุ่งนี้นิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์สามารถชนะบอสตัน เซลติกส์ได้ คะแนนก็จะสามารถไต่สู่อันดับสองได้ไม่ยากเย็น และโอกาสที่จะไต่เต้าขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งก็ไม่ใช่แค่ฝันเหมือนปีก่อนๆ เสียแล้ว" ก่อนที่เสียงเฮสกัดการพากษ์อย่างเมามันของโฆษกจะดังกระหึ่มลานกีฬา เรียกให้จอห์นหันขวับไปมองที่ทางออกห้องเก็บตัวนักกีฬาของทีมคู่แข่ง พร้อมกับเสียงของเดฟที่ยืนอยู่ด้านข้างกระซิบบอกเขา "นี่ไงตัวอันตราย เพิ่งมาได้สามสี่แม็ตช์แต่ฟอร์มแรงมากจริงๆ" "จากคาร์เตอร์ตามมาด้วยไอ้หนูนักฆ่า เจ้าของแววตากระหายการพิฆาตแป้นของอีกฝ่ายอย่างไม่ปราณี แรนดี้ ออร์ตัน อดีตกัปตันทีมบาสเก็ตบอลมหาวิทยาลัยรัทเจอร์ แห่งนิวเจอร์ซีย์ ที่มาแรงจนนิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ยอมปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้ จากนัดที่แล้วที่ทีมเจอกับวอชิงตัน วิสซาร์ด ไอ้หนูออร์ตันก็ถล่มชู้ตคู่ต่อสู้ไม่ยั้งจนชนะไปได้ด้วยสกอลร์ 107-91 เรียกว่าเหวอะกันไปเลยทีเดียวครับ แต่ตั้งแต่เจ้าหนูออร์ตันขึ้นมาเล่น NBA ได้ประมาณเดือนนึงนี้ก็ไม่เคยปะทะกับซีน่ามาก่อนนะครับ ไม่รู้ว่าเมื่อซีน่ากลับมา ดาวรุ่งจะซูบซีดหมดแสงไปหรือเปล่า ต้องมาดูกันครับ" จอห์นยังคงนึกเสียดายที่ในช่วงเวลาที่เขากำลังพักฟื้นนั้น พยายามทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่อยากจะสนใจอะไรที่เกี่ยวกับบาสเก็ตบอล เพราะกลัวใจตัวเองจะคันไม้คันมืออยากเล่นบาสฯขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น เขาจะทราบข่าวคราวของเซลติกส์จากโทรศัพท์ของเดฟเท่านั้น นี่ไม่รู้ว่าเมื่อเช้าคายอะไรให้แฟนคลับผู้ซึ่งตอนเย็นกลายมาเป็นสมาชิกทีมคู่แข่งไปได้ เขาเคยแต่ได้ยินชื่อของแรนดี้ ออร์ตัน แต่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน ไม่แน่ที่เข้ามาทำขอลายเซ็นอาจจะเป็นสงครามจิตวิทยาหรือเปล่ายังไม่อาจทราบได้เลย จอห์นรู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก แรนดี้ ออร์ตัน ในชุดยูนิฟอร์มของนิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ดูเท่สมกับเป็นดาวรุ่งขวัญใจสาวๆ ชุดบาสเก็ตบอลสีน้ำเงินเข้ม เดินขอบตะเข็บด้วยลายขาว-แดง แววตาที่มุ่งมั่น และดูกระหายการทำแต้มเหมือนอย่างที่โฆษกว่า มองตรงไปที่ทีมคู่แข่งไม่วาง เอ...แต่ดูเหมือนว่าจะมองตรงไปที่กัปตันทีมเยือนเสียมากกว่า จนกระทั่ง เจสัน คิดด์ เรียกรวมประชุมทีมจึงได้ละสายตา "ซีน่าตัวกะเปี๊ยก ถ้าไม่มีบาติสต้าก็รอดมือเข้าไปทำแต้มได้ลำบากอยู่ ให้ระวังสองคนนี้ พยายามกันให้แยกกันไว้ วินซ์ นายประกบซีน่า ส่วนแรนดี้ให้ประกบบาติสต้าไว้ ให้เจฟเฟอร์สันบุก ชั้นจะคอยช่วยหนุน ส่วนเจอร์ราร์ด กรีน กับพอล ปิแอร์ก็อย่าให้ละสายตา ตัวอันตรายทั้งนั้น" คิดด์เริ่มวางแผนการเล่นอย่างเป็นระบบ "แผนการเล่นระบบไม่ปราณี เหมือนเดิม" "เน็ตส์ ลุย!!" "เดี๋ยวแรนดี้" ในขณะที่คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปประจำที่แล้ว เจสัน คิดด์ ก็เรียกแรนดี้เอาไว้ "ครับ?" "ตอนเล่นฟังโค้ชด้วย ฟังชั้นด้วย โอเค?" เจ้าหนูนักฆ่า แรนดี้ ออร์ตัน ส่งยิ้มปะเหลาะพลางหัวเราะแฮะๆ เขาพยักหน้าเมื่อกัปตันทีมตบที่บ่าเบาๆ ก่อนจะวิ่งตามเพื่อนๆ ในทีมลงไปในสนาม โดยมีสายตาของโค้ช ลอว์เรนซ์ แฟรงค์, ฟิล เคปล่า และดรู เกรย์แฮม ยืนให้กำลังใจชนิดติดขอบสนาม เสียงนกหวีดดังยาวขึ้นครั้งหนึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าการแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ผู้คนโห่ร้องส่งเสียงเชียร์ทีมโปรดของตน ซึ่งดูเหมือน 99.99% จะเป็นแฟนของนิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์อย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเปอร์เซ็นต์ที่เหลือไม่รู้แฝงตัวอยู่ในส่วนใดบ้างในอารีน่า แต่แน่นอนว่าคงเป็นคุณโฆษกคนนี้แท้แน่นอนที่เชียร์บอสตัน เซลติกส์ อย่างออกนอกหน้ามาตั้งแต่เริ่มแล้ว "การแข่งขันเริ่มแล้วนะครับ เซลติกส์เป็นฝ่ายเปิดเตรียมทำเกมส์รุกตามสไตล์นะครับ บาติสต้าส่งลูกให้ซีน่า คาร์เตอร์พยายามประกบซีน่า ซีน่าเริ่มบุกครับ โอ้โฮ่!! หลบคาร์เตอร์ได้อย่างรวดเร็วมาก เล่นเอาคาร์เตอร์งงไปเลย เจอร์ราร์ด กรีนขึ้นมาครับ ส่งลูกให้บาติสต้า ออร์ตันพยายามแย่งลูกและ และ และแย่งไม่ได้! สุดยอดจริงๆ บาติสต้า ไอ้หนูนักฆ่าก็เหอะ ถึงกับมึนครับถึงกับมึน" การแข่งขันดำเนินมาถึงควาเตอร์สุดท้าย ในขณะสกอล์อยู่ในระดับน่าหวาดเสียว 110-112 เซลติกส์นำเน็ตส์อยู่ 2 แต้ม จึงไม่ทำให้สถานการณ์น่าผ่อนคลายเท่าไหร่สำหรับกัปตันทีมบอสตัน เซลติกส์ ร่างกายขาวๆ ท่วมไปด้วยเหงื่อ จอห์นยกขวดน้ำเปล่าขึ้นดื่มส่วนหนึ่ง รดใบหน้าส่วนหนึ่ง ในขณะที่เดฟและเพื่อนๆ เดินเข้ามาล้อมจอห์นไว้ "ผ่อนคลายสิกัปตัน เครียดแล้วพลาดนะ" พอล ปิแอร์ ตบไหล่กัปตันทีมของตนพลางนวดเบาๆ ที่ต้นคอของจอห์น ปากเริ่มพูดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อนาทีสุดท้ายของควาเตอร์ที่แล้ว จอห์นพยายามเลี้ยงลูกหลบเจฟเฟอร์สันที่พยายามกีดกันการทำแต้มของจอห์นอย่างสุดกำลัง จนเมื่อคาร์เตอร์เข้ามาประกบถึงกับชนกันอย่างจัง จอห์นเสียลูกแถมยังล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ดูแล้วไม่ต่างกับแมวน้อยที่โดนช้างเตะแทนลูกบอลเล่น ปิแอร์พูด เล่นเอาจอห์นถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างสุดเซ็ง "เดฟ นายหายไปไหน ทำไมไม่ช่วยกันชั้นเหมือนเดิมล่ะ" หนุ่มหน้าสวยหันควับมองเพื่อนร่างสูง ซึ่งสมาชิกในทีมแซวว่าเป็นกิ๊กอย่างเคืองๆ แกมงอนเล็กๆ เดฟที่ยืนเหงื่อแตกพลั่กๆ ด้วยความเหนื่อยล้า หันมาทำตาโต พลางเอามือจับที่จมูกตัวเองไล่เหงื่อที่ไหลราวท่อปะปาส่วนภูมิภาคแตก "นายทิ้งชั้น ชั้นไม่อยากจะเชื่อ!" รายนี้ก็ยังคงพาลไม่เลิก "ถ้ามาได้ผมมานานแล้วกัปตันที่รัก นี่ไอ้เด็กออร์ตันนั่นกันผมไม่ให้เข้าใกล้คุณเลย แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงคุณกัปตันขอรับ" เดฟพูดประชดอย่างสุดจะทน สายตามองกัปตันสุดที่รักที่เคยสุขุม วางเกมอย่างชาญฉลาดตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็กเล็กๆ เล่นแพ้แล้วพาลอย่างระอาใจ "นายแข็งใจชู๊ตสามแต้มไปเลย เชื่อชั้น" "บ้าเหรอ แขนไม่มีแรงหรอก ชั้นเพิ่งผ่าตัดมานะ" "หมอบอกใช้งานได้ปกติแล้วก็ปกติสิ กลัวไม่เข้าเรื่อง เชื่อใจตัวเองสิ นายทำได้แน่ ชั้นเชื่อมือ" "ไม่เอาอ่ะ ทำไมจะต้องเสี่ยง ให้คนอื่นชู้ตเถอะ" จอห์นพูดเสียงอ้อมแอ้มเมื่อเดฟจ้องหน้าด้วยสายตาจริงจัง เขาเอนศีรษะไปตามแรงโยกของเดฟ "ที่แล้วมาชั้นเชื่อนายเสมอ ทุกคนในทีมเชื่อใจนาย แล้วพวกเราก็ไม่เชื่อมือการชู้ตสามแต้มของใครเท่านาย เข้าใจมั้ยจอห์น ไป..หมดเวลาพักแล้ว เช็ดหน้าซะ" จอห์นรับผ้าขนหนูที่เดฟโยนมาให้ สีหน้าของเขายังดูลังเล กัปตันทีมคนเก่งหันไปมองนักกีฬาดาวรุ่งฝ่ายตรงข้ามที่กำลังมองมาทางนี้เช่นกันแล้วก็ลอบถอนหายใจ ทางโน้นมองเกมการเล่นของเซลติกส์ออก แถมยังส่งด่านหินมาขัดขวางเดฟไว้ แล้วแบบนี้จอห์นจะพาร่างเล็กๆ สูงแค่ 180 นิดๆ ลุยเดี่ยวไปทำแต้มได้อย่างไรกันเล่า คิดอยู่ได้ไม่ทันไร เสียงกริ่งบอกให้เตรียมตัวแข่งขันในควาเตอร์สุดท้ายก็ดังขึ้น แม็ตช์อุ่นเครื่องอันร้อนระอุนี้ ดูจะดุเดือดมากกว่าแม็ตช์อุ่นเครื่องไหนๆ เรียกได้ว่าเป็นแม็ตช์ศักดิ์ศรีเลยก็ว่าได้สำหรับกัปตันทีมคนนี้ที่แฟนๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอยการกลับมา "เจฟเฟอร์สันบุกครับ แต่โดนซีน่าสกัดไว้ได้ บาติสต้าขึ้นหน้าโดยมีออร์ตันประกบไม่วางเลยจริงๆ ซีน่าตามไปติดๆ บาติสต้ากำลังหาจังหวะส่งลูกให้ซีน่า แต่ออร์ตัน ออร์ตัน!! ออร์ตันไม่แย่งลูกจากบาติสต้าครับ! ตอนนี้ลูกอยู่ที่มือซีน่าในเขตของเน็ตส์ แย่แล้วครับ อันตรายแล้วเน็ตส์ กำลังจะหมดเวลาแล้ว" "เฮ้ย แรนดี้!!" เจสัน คิดด์ตะโกนเรียกชื่อสมาชิกน้องใหม่อย่างหัวเสีย เมื่อเขาคนนั้นไม่เล่นตามแผนที่วางไว้ แรนดี้ผละจากเดฟในจังหวะหนึ่ง ทำให้เดฟมีโอกาสส่งลูกให้กับจอห์นได้ ส่วนเจ้าตัวดีเบนเป้ามาที่จอห์นซึ่งมีวินซ์ คาร์เตอร์คอยประกบอยู่แล้วแทน "เกิดอะไรกันขึ้นครับนี่!!" คุณโฆษกตะโกนลั่นอารีน่า "ไม่รู้ว่านิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์พลาดท่า หรือมีแผนการเล่นเตรียมมาเซอร์ไพรซ์กันแน่ เอาล่ะครับ ซีน่าเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว คาร์เตอร์เข้ามาขวางไว้ แต่! ผมตาฝาดไปหรือเปล่า ออร์ตันเบียดคาร์เตอร์ผู้เล่นทีมตัวเองเข้าสกัดซีน่าครับ! ทั้งสองจ้องตากันนิ่งเลย ซีน่ายังคงเลี้ยงลูกไว้ในมือนะครับ มาดูกันว่ากัปตันคนเก่งจะตัดสินใจอย่างไรเมื่อต้องประจัญหน้ากับไอ้หนูนักฆ่า ดาวรุ่งที่จะมาแทนนักบาสเก็ตบอลเจ๋งๆ อีกหลายคน" จอห์นและแรนดี้จ้องหน้ากันนิ่งงันไปราวกับเวลาหยุดลง จอห์นได้ยินเสียงเดฟบอกอะไรบางอย่างกับเขาแว่วๆ แต่ประสาทยังจับใจความไม่ได้ สายตามุ่งมั่นที่จ้องมาที่เขาเบื้องหน้าทำเอาเขาก้าวเท้าไม่ออก ก่อนที่การตัดสินใจสุดท้ายก่อนเสียงกริ่งหมดเวลาการแข่งขันจะดังขึ้น "โอ้ววววววววว มันเกิดขึ้นแล้วอีกครั้งครับท่านผู้ชม มันเกิดขึ้นแล้ว!!! จอห์น ซีน่าชู้ตสามแต้มพาทีมเยือน บอสตัน เซลติกส์ชนะไปด้วยสกอล์ 121-118 ในค่ำคืนนี้ครับ!" ร่างของจอห์นราวกับลอยขึ้นไปในอากาศเมื่อเดฟโผเข้ามากอดแล้วอุ้มจอห์นขึ้นขี่คอ แฟนๆ ชาวนิวเจอร์ซีย์ถึงแม้จะเสียดายถอนหายใจกันฟืดฟาดแต่ก็ยังไม่ลืมจะปรบมือให้กับการตัดสินใจแบบเส้นยาแดงผ่าแปดของจอห์นด้วย กัปตันหน้าสวยยกฝ่ามือขึ้นปิดใบหน้าขาวๆ ของตนเองพลางเงยหน้าขึ้น น้ำตาแห่งความปลื้มปิติพาลจะไหลออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงจูบศีรษะเดฟ บาติสต้า ปีกขวาสุดหล่ออย่างสะใจ แรนดี้ทรุดตัวลงกับพื้น ยกมือทั้งสองขึ้นกุมขมับ ริชาร์ด เจฟเฟอร์สัน นักบาสเก็ตบอลรุ่นพี่เดินเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างๆ พลางตบที่ไหล่ปลอบใจ "เฮ้ ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกน่า ยืนขึ้นเถอะ นี่แค่แม็ตช์อุ่นเครื่องเท่านั้นเอง พรุ่งนี้ก็ทำให้ดีที่สุดแล้วกัน" "ขอโทษนะครับริชาร์ด เจสัน...ผมขอโทษ" "ช่างเหอะน่า มันก็ผ่านไปแล้ว อีกอย่างลูกชู้ตสามแต้มของซีน่าลูกนั้นมันก็สุดยอดจริงๆนี่" เจสัน คิดด์เข้ามาปลอบใจแรนดี้อีกแรง พอจะทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้นได้ "กลับบ้านพักผ่อนซะแรนดี้ เจอกันพรุ่งนี้" "ครับ" :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: "กลับแล้วเหรอกัปตัน" มาร์คัส แบงส์ร้องขึ้น ในขณะที่สมาชิกทีมบอสตัน เซลติกส์กำลังพักผ่อน เก็บสัมภาระ บ้างก็กำลังอาบน้ำล้างเหงื่อไคลก่อนกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักของตน เรียกให้จอห์นที่เพิ่งสะบัดกระเป๋าขึ้สะพายบ่าหยุดหันกลับมาส่งยิ้มให้ พอเหมาะพอเจาะกับที่เดฟซึ่งเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเดินออกมาพอดี "นายไม่ไปนอนกับชั้นเหรอจอห์น?" เดฟถามอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วทั้งคู่แทบจะตัวติดกันไม่เคยห่าง "พอดีชั้นเช็คอินไว้อีกที่น่ะเดฟ ไม่พักก็เสียดายตังค์" จอห์นตอบด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างสุดซึ้ง ทางนี้ก็มองเพื่อนหน้าสวยของตนอย่างแคลงใจ แม้ที่จริงเดฟไม่ใช่คนชอบซักไซ้ใครให้ลำบากใจกัน แต่วันนี้เขาตั้งใจมาแล้วว่าจะนอนคุยกับจอห์นให้หายคิดถึงหลังจากไม่ได้พบกันมาพักใหญ่ เจอแบบนี้จึงผิดหวังอยู่เอาการ "รวยอย่างนาย แค่ค่าห้องคืนเดียวคงไม่ระคายหรอก ไม่อยากอยู่กับชั้นล่ะมากกว่า" "ทำไมคิดอย่างงั้นล่ะเดฟ ชั้นคิดถึงนายจะตายชัก แต่เสียดายตังค์จริงๆ นายเองก็รวยยังยืมตังค์ชั้นได้บ่อยๆเลย" ประโยคนี้เล่นเอาเดฟสำลักน้ำ ไอโครกๆ "เอาไว้คืนพรุ่งนี้จะไปนอนด้วย นะน่านะ" จอห์นเริ่มหยอดลูกอ้อน ถึงตรงนี้มาร์คัสก็ค่อยๆ ตีตัวออกห่างไปเพราะเรื่องที่ตนเปิดประเด็น เริ่มจะกลายเป็นเรื่องส่วนตัว แล้วอีกอย่างก็ลางร้ายว่าเขาเองจะกลายร่างเป็นอากาศธาตุในไม่ช้า "อืม ตามใจ แต่จะให้ไปส่งมั้ย?" "ไม่ล่ะ เกรงใจ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะเดฟ" จอห์นกอดลาเดฟก่อนที่จะเดินออกจากห้องล็อคเกอร์ไป ทิ้งให้เดฟยืนอมยิ้มอยู่คนเดียว :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: จอห์นกำลังเดินรับลมอยู่เพลินๆ พลางคิดไปเรื่อยเปื่อยว่า - ถ้ารู้ว่ามันไกลขนาดนี้ให้เดฟมาส่งก็ดี ไม่น่าเอาความงกมาทำให้ตัวเองลำบากเลย - จู่ๆ ก็กลับมารถสปอร์ตคันงามเข้ามาจอดเทียบด้วยคำเร็วไม่หยอก จอห์นหันกลับไปมองอย่างดีใจด้วยคิดว่าสวรรค์ของส่งเดฟมารับจอห์นแล้ว แต่ที่ไหนได้กลับไม่ใช่เดฟอย่างที่หวัง "สวัสดีครับจอห์น" ต้นเสียงที่เรียกชื่อเหมือนจะสนิทกันนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ก็พ่อแฟนคลับตัวดีที่เจอกันเมื่อเช้าที่สนามบินนี่เอง เล่นเอาจอห์นสำลักขำออกมาเสียดื้อๆ "คุณไม่ต้องทำตัวเป็นแฟนคลับผมแล้วก็ได้ ผมรู้แล้วล่ะน่าว่าคุณไม่ใช่..." "ใช่นะครับ ผมเป็นแฟนคุณจริงๆ" แรนดี้เผยรอยยิ้มจริงใจอย่างน่ารัก จอห์นสาบานได้ว่าไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มนี้ในสนามแข่งแน่นอน "แล้วทุกอย่างที่ผมพูดกับคุณเมื่อเช้าก็เป็นเรื่องจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ผมเป็นแฟนคุณ คุณเป็นแรงบันดาลใจของผม แล้วก็ที่ผมจะไปเชียร์คุณแข่งวันนี้" "ใช่ คุณไป แต่คุณไม่ได้เชียร์ ดันมาแข่งกับผมซะเอง" จอห์นตอก ทำปากยื่น แต่พอเห็นแรนดี้เริ่มเลียริมฝีปากตัวเองอะไรบางอย่างก็สั่งให้เขายกเลิกโหมดน่ารัก เข้าสู่โหมดปกติทันที "โกรธเหรอครับ?" "เปล่าครับ เพียงแต่...คิดไม่ถึงเท่านั้นเอง ว่าแต่คุณจะไปไหนครับเนี่ย" จอห์นชวนคุยไปตามมารยาท ทั้งที่ใจก็รู้คำตอบอยู่แล้ว "กลับบ้านครับ คุณล่ะ? พักโรงแรมไหน ให้ผมไปส่งนะครับ" เสียงในใจจอห์นกู่ร้องอยู่ในใจ เขารอฟังคำนี้มานานแล้วตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัวว่ากล้ามเนื้อที่น่องขาซึ่งล้าอยู่ ล้าหนักเข้าไปจากการเดินเท้า ไม่ผิดที่โบราณว่าไว้ว่าคนที่ฉลาดที่สุดก็มักทำเรื่องโง่เขลาที่สุดได้เช่นกัน "ขอบคุณมากครับ!" เขากระโจนขึ้นรถทันทีโดยไม่ต้องคิดให้มาก ภาพนั้นทำเอาแรนดี้อดกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ เด็กหนุ่มมองคนน่ารักที่เพิ่งเข้ามานั่งใกล้ๆ ก็เกิดนึกสนุก "แต่ไปกับผมคุณต้องจ่ายค่าน้ำมันนะครับ" ทำเอาจอห์นแทบจะสปริงตัวออกจากรถสปอร์ตคันงามสีบลอนด์เงินนี้ในบัดดล ถ้าแรนดี้ไม่คว้าข้อมือไว้ก่อน "ค่าจ้างคือแวะดื่มอะไรที่บ้านผมก่อน แค่นั้นเองครับ" "อ๋อ เรื่องแค่นี้เอง ได้ครับไม่มีปัญหา" ถ้าไม่ใช่เรื่องเงินอะไรก็คุยกันได้ว่างั้นเหอะ จอห์นส่งยิ้มให้หนุ่มหล่อผิวแทนจนตาปิด เผยรอยบุ๋มที่แก้มของรอยยิ้มที่แรนดี้คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดในโลกแล้ว ที่ที่แรนดี้เรียกว่าบ้านเป็นอพาร์ตเม้นท์หรูแถบชาญเมืองนิวเจอร์ซีย์ แต่ก็ยังใกล้กว่าโรงแรมห้าดาวที่จอห์นไปเช็คอินไว้โดยไม่รู้นั่นเอง ร่างที่เล็กกว่าเดินตามคนที่สูงกว่าเข้ามาในบริเวณห้อง เพียงแค่ปลายเท้าแตะพื้นห้องและได้มองเข้าไปก็ทำให้จอห์นต้องอ้าปากค้าง นี่สินะ...ห้องของแฟนพันธุ์แท้จอห์น ซีน่าตัวจริง ที่ข้างฝาแม้ขนาดเป็นห้องโถงของบ้านมีโปสเตอร์รูปจอห์นติดมากมาย แต่ไม่ถึงกับรกรุงรังภายในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรามีสไตล์นี้ เสื้อบาสเก็ตบอลทีมบอสตัน เซลติกส์สีขาวตัวหนึ่งที่ติดเบอร์ 54 แถมยังมีลายเซ็นของจอห์นด้วย จอห์นจำได้ว่าเสื้อตัวนี้เขาเป็นคนเซ็นเองกับมือ เพื่อส่งเข้าประมูลเพื่อการกุศล ในตู้กระจกตู้ใหญ่กลางห้องบรรจุถ้วยรางวัลของแรนดี้มากมาย แต่ก็ไม่ขาดรูปขนาดโปสการ์ดของจอห์นใส่กรอบอยู่ด้วย ลูกบาสเก็ตบอลมีลายเซ็นของจอห์น แม้กระทั่งเสื้อสีฟ้าที่จอห์นเพิ่งเซ็นให้แรนดี้เมื่อเช้าก็วางพาดอยู่ที่โซฟาของห้องนี่เอง "พระเจ้า...คุณมีรูปผมมากกว่าที่ผมมีรูปตัวเองซะอีก" แรนดี้ที่กำลังเปิดฝากระป๋องเบียร์อยู่ในส่วนที่กั้นไว้เป็นครัวเล็กๆ กระตุกยิ้มน้อยๆ "นี่ยังน้อยกว่าในห้องนอนเยอะนะครับ ทีนี้คุณเชื่อหรือยังล่ะว่าผมเป็นแฟนคุณ ตั้งแต่สี่ปีที่แล้ว ที่คุณลงเล่น NBA นั่นแหละ" จอห์นรับกระป๋องเบียร์จากแรนดี้ ดวงตากลมโตสีฟ้าของเขายังคงมองของสะสมหลายๆ อย่างที่เกี่ยวกับตัวเขาอยู่ "ให้ตายเหอะ ผมดีใจจนขาสั่นไปหมดแล้ว นี่ผมเหรอไอดอลของนักบาสฯเก่งๆ อย่างคุณ" "ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอกครับ อีกเป็นแสนเป็นล้านคนในโลกนี้เลยล่ะ คุณทั้งเก่ง ทั้งนิสัยดี ใส่ใจแฟนๆ" ร่างสูงเริ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ พลางกระซิบที่ข้างหูจอห์น "แถมเซ็กซี่ชะมัดยาดเลยรู้มั้ย" "ผมเหรอ...เซ็กซี่" คำพูดของแรนดี้ทำเอาจอห์นหน้าร้อนผ่าว "ไม่จริงหรอก ไม่เห็นมีสาวที่ไหนมาจีบผมเลยซักคน" "แต่หนุ่มๆ คลั่งใคล้คุณเยอะนะครับ คุณไม่รู้เหรอ......" แรนดี้สัมผัสที่ปลายคางของจอห์น เชยใบหน้าขาวใสนั้นขึ้นมองให้ถนัดตา กี่ปีแล้วที่เขาหลงใหลคนคนนี้ กี่ปีที่เฝ้าพยายามจะไต่ขึ้นมายืน ณ จุดจุดนี้ เพื่อจะได้พบ ได้แข่งขันกับสุดยอดในดวงใจของเขา จอห์นอาจไม่รู้ว่ามีแฟนคลับคนนึงที่ชื่นชอบเขาแทบบ้า แรนดี้ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มๆ ของจอห์น ดวงตาของเขายังคงเบิกมองใบหน้าขาวเบื้องหน้าที่กำลังหลับตาพริ้มอวดแพรขนตายาวงอนสีน้ำตาลบลอนด์ ร่างสูงโอบรอบแขนแข็งแกร่งรวบร่างบางนั้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเปลี่ยนจูบหวานๆ เป็นจูบอันแสนร้อนแรงได้ในพริบตา ไม่ใช่แค่ชื่นชอบฝีมือของจอห์น เขายังหลงรักดวงตาสีฟ้า ริมฝีปากเอิบอิ่มสีชมพู ผิวขาวดุจหิมะ แถมยังร่างกายกับสะโพกสุดเซ็กซี่นี้แทบขาดใจ ร่างของทั้งคู่จมอยู่ในเบาะนุ่มของโซฟาราคาแพง จอห์นหลับตา ริมฝีปากเผยอส่งเสียงหอบหายใจออกมาเป็นจังหวะ เขายิ้มอยู่และกำลังมีความสุขกับค่ำคืนแห่งชัยชนะของบอสตัน เซลติกส์ในนัดอุ่นเครื่องที่เพิ่งผ่านพ้นไปนี้ แรนดี้จูบเรื่อยจากต้นคอขาว ซอกคอ หัวไหล่ ยอดอกสีชมพู แผ่นอกอวบยั่วน้ำลาย รวมถึงหน้าท้องที่เซ็กซี่ด้วยกล้ามเนื้อน้อยๆนี้ "นอนกับแฟนคลับเป็นเรื่องน่าละอายมากในหมู่คนมีชื่อเสียง" จอห์นว่าในขณะที่แรนดี้เค้นคลึงที่สะโพก ก่อนจะยกขาทั้งสองของจอห์นขึ้นพาดไหล่ "งั้นผมไม่ใช่แฟนคลับคุณก็ได้ แต่เป็นสมาชิกทีมคู่อริแทน" ร่างกายของคนทั้งสองแทบจะกลายเป็นร่างเดียวกัน เมื่อแรนดี้เข้าครอบครองร่างเล็กตรงหน้า เขาจูบที่หัวเข่า และต้นขาที่ระเรื่อยด้วยสีชมพูอ่อนๆ อย่างรักใคร่ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง เขารู้แต่ว่าเขาหลงรักร่างเบื้องใต้นี้มานานแสนนานแล้ว จอห์นไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่ปล่อยให้อีกฝ่ายดำเนินการตามใจชอบ แรนดี้ก็น่ารัก แถมหล่อเหลาไม่หยอก จอห์นสะดุดตาตั้งแต่ตอนเจอกันที่สนามบินแล้ว ค่ำคืนอันสมบูรณ์แบบนี้...ก็ยอมให้เป็นการตอบแทนแฟนคลับก็แล้วกัน :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: "ว่าไงนะ!! มาแข่งไม่ได้งั้นเหรอ!?" "ขอโทษจริงๆนะเดฟ ชั้นเจ็บจริงๆ" "เป็นอะไรมากหรือเปล่า ไปทำอะไรเข้าล่ะหือ แม็ตช์คืนนี้สำคัญมากเชียวนะ" "ช..ชั้น ชั้นตกบันได เจ็บก้นโคตรๆเลย ฝากนายดูแลทีมด้วยนะเดฟ ชั้นลงแข่งไม่ได้จริงๆ" "เฮ้อ...ได้ แล้วอย่าลืมเชียร์นะ แข่งเสร็จแล้วชั้นจะไปเยี่ยม" เดฟกดวางหูโทรศัพท์ ก่อนจะถอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหัวใจ ความเครียดเริ่มเข้ารุมเร้านักบาสเก็ตบอลหนุ่มมาดเท่อีกครั้ง การรักษาการณ์แทนกัปตันทีมที่เจ็บหัวไหล่อยู่ยาวนานกว่าห้าเดือนนี่ยังไม่น่าหนักใจพอสำหรับเขาใช่มั้ยนี่ ขนาดว่ากัปตันทีมกลับมาแล้วก็มีเรื่องให้เจ็บต่อในแม็ตช์สำคัญเสียได้ เดฟคว้าผ้าสีสัญลักษณ์แทนตัวกัปตันจำเป็นขึ้นมากำไว้ "จอห์นนะจอห์น" "ซีน่าเป็นอะไรไปเหรอครับกัปตัน" แรนดี้ที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรกับเขาเข้ามาถามเจสัน คิดด์อย่างสนใจใคร่รู้ "ซีน่าเจ็บสะโพก เห็นว่าตกบันไดเมื่อคืน" เจสัน คิดด์ทำท่าจินตนาการไปด้วย "ทีมเราไม่ได้กลัวซีน่าหรอก พวกเราแค่แพ้ความขาวเท่านั้นเอง" ไม่วายหยอดมุกให้สมาชิกทีมได้เฮฮาผ่อนคลาย รอยยิ้มที่มุมปากอย่างมั่นอกมั่นใจของไอ้หนูนักฆ่าแห่งนิวเจอร์ซีย์ เน็ตส์ผุดขึ้นอีกครั้ง - ไม่มีซีน่า บาติสต้าจะแค่ไหนกัน - :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: "โอ้ววววววววว มันเกิดขึ้นอีกแล้วครับท่านผู้ชม!! บาติสต้าโชว์สปิริทชู้ตสามแต้มพาเซลติกส์ชนะเน็ตส์ไปได้ รักษาตำแหน่งอันดับสูงสุดของตารางได้เช่นเคย ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ สมแล้วที่ซีน่าไว้ใจให้ทำหน้าที่แทนตลอดเวลาที่บาดเจ็บ นั่นครับ คนเจ็บก็มาด้วย กอดกันกลมเลยทีเดียวเชียว โอย ผมซึ้งครับ น้ำตาจะไหล" ไอ้หนูนักฆ่าถอนหายใจออกมาเบาๆ "ชั้นยอมแพ้แล้ว บอสตัน เซลติกส์ ชาตินี้ชาติหน้าอย่าได้เจอกันอีกเล้ยยยยย" ------------------- F I N -------------------
|
||
(C) 2005 DESTINY BY TONG |