Don't Forget About Us

Sequel to We Belong Together
AU Fiction by Tonga
Song Inspired by Maraih Carey
Randy Orton X John Cena

RATE : NC-17

--------------------------------------------------------------------------

แสงอาทิตย์สีส้มส่องลอดช่องว่างของผ้าม่านที่ถูกปิดอยู่ ฉายให้เห็นเพียงเงาตะคุ่มของร่างเพรียวบางที่นั่งขัดสมาธิสบายๆ อยู่กลางห้อง มือขาวลูบเบาๆ ลงบนกรอบรูปบานหนึ่งช้าๆ ดวงตากลมโตสีฟ้าพลางจ้องมองพินิจกรอบรูปนั้นอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะคว้ำมันลงในกล่องกระดาษใบโต เรียกให้หนุ่มร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาหยุดการเคลื่อนไหวของเขาลง

เด็กหนุ่มผิวเข้มผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วๆ เขาเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น สีหน้าของเขาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะแสดงออกยามเมื่อจ้องมองไปที่แผ่นหลังบางของ 'รูมเมท' ที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาเกือบ 2 ปีของตน

ร่างบางของจอห์นโน้มไปข้างหน้าตามน้ำหนักของแรนดี้ ที่โอบรอบเอวเขาเอาไว้แนบแน่นจากทางด้านหลัง แรนดี้จูบจอห์นเบาๆ ที่แก้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพักดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาไว้ภายใต้เปลือกตานั้น จอห์นกระตุกยิ้มเศร้า...เขาจับมือของแรนดี้เอาไว้

"จอห์น...ไม่ไปได้มั้ย"

"...................." จอห์นไม่ได้เอ่ย คำตอบที่ทั้งแรนดี้และเขารู้อยู่แก่ใจ ริมฝีปากสีแดงสดยังคงฝืนยิ้มต่อไป ทั้งที่ในหัวใจนั้นเจ็บแทบแย่ทุกทีที่ได้ยินเสียงสูดหายใจฟืดฟาด กลั้นน้ำตาของคนที่เขารัก

จอห์นไม่พูด...คำตอบที่รังแต่กัดกร่อนจิตใจคนทั้งสอง

"แล้วชั้นจะกลับมาเยี่ยม ทุกสุดสัปดาห์...ทุกเดือน......ทุกครั้งเท่าที่จะมาได้"

"นายจะไม่ได้ออกมา จนกว่าจะเรียนจบ เราจะไม่ได้เจอกันอีก"

"นายรู้ดี..."

"ใช่ ชั้นรู้"

จดหมายยืนยันเรียกนักศึกษาที่ได้ทุนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยฮาววาร์ด จ่าหน้าซองถึงจอห์นที่ถูกส่งมาที่อพาร์ตเม้นต์หลังนี้เมื่อเดือนก่อนเคยทำให้ทั้งจอห์นและแรนดี้ กอดกันหลั่งน้ำตาด้วยความยินดีมาแล้ว แรนดี้รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของอนาคตที่แสนสดใสสำหรับคนเก่งอย่างจอห์น แต่ทว่าความรู้สึกในเวลานี้มันช่างแตกต่างกับในวินาทีนั้นเหลือเกิน

เด็กหนุ่มไม่อยากจะสูญเสีย ความสัมพันธ์ที่กำลังเติบโต ไม่อยากจะเสียคนที่เป็นทั้งเพื่อนรักและคนรัก ไม่อยากจะทำใจลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในห้องเล็กๆ ของพวกเขา แรนดี้ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้ ผิดจากจอห์นที่เข้มแข็งเหลือเกิน

"อย่าร้อง ชั้นไม่ได้ไปตกระกำลำบาก" จอห์นลูบศีรษะเพื่อนรุ่นน้องอย่างรักใคร่ ก่อนจะเบี่ยงตัวกลับมาจ้องหน้าแรนดี้ตรงๆ แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าหล่อที่กำลังร้องไห้เหมือนเด็กเล็กๆ "เช็ดน้ำตาซะ ไม่มีอะไรต้องเสียใจนี่"

"เรื่องของเราต้องจบลงแล้ว เท่านี้ยังไม่น่าเศร้าพอหรือไง"

"ใช่ มันน่าเศร้า แต่นายจะสานต่อมันทำไมในเมื่อนายเองก็รู้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก......แต่แรนดี้ ชั้นเองก็ไม่อยากให้นายลืมความรู้สึกเหล่านั้นของเราหรอกนะ"

Don't baby, don't baby, don't let it go
No baby, no baby, no baby no
Don't baby, don't baby, don't let it go
My baby boy...

พื้นเตียงสีขาวสะอาดยุบยวบเมื่อร่างของคนทั้งสองทิ้งตัวลงไปพร้อมๆ กัน แรนดี้ประกบริมฝีปากลงบนปากสีแดงสดอย่างอ่อนโยน จอห์นตอบรับสัมผัสนั้นด้วยเรียวลิ้นนุ่มที่มีรสหวาน มือของคนทั้งสองกุมกันแนบแน่นบนความรู้สึกเย็นเยียบของพื้นเตียงเข้าสัมผัสผิวกาย

Just let it die
With no goodbyes
Details don't matter
We both paid the price
Tears in my eyes
You know sometimes
It'd be like that baby

ดวงตาของคนทั้งคู่ยังคงประสานคล้ายต้องการจะบอกทุกอย่างผ่านทางสายตา แรนดี้ก้มจูบเรื่อยไปบนต้นคอขาวระหงส์ พร้อมๆ กับที่จอห์นโอบประคองศีรษะของอีกฝ่าย พลางพรมจูบลงบนเส้นผมชี้สั้นสีดำ หน้าท้องแบนราบด้วยกล้ามเนื้อน้อยๆ สะท้านแรงเมื่อร่างสูงลูบเรื่อยขึ้นมาจากข้อเท้าจนถึงต้นขาเนียน จอห์นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของแรนดี้ออก ก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างสูงใหญ่นั้นเสียเอง

Now everytime I see you
I pretend I'm fine
When I wanna reach out to you
But I turn and I walk and I let it ride
Baby I must confess
We were bigger than anything
Remember us at our best
And don't forget about

จอห์นไล้นิ้วเรียวลงบนริมฝีปากของแรนดี้ เขาจูบที่เปลือกตาของร่างสูง ตามด้วยสันจมูกโด่งรั้ง เรื่อยไปที่ริมหู ทุกอิริยาบทที่ดำเนินอยู่นั้นเป็นไปอย่างเนิบช้า ราวกับทั้งคู่พยายามที่จะจดจำทุกเหตุการณ์ไว้ในห้วงแห่งความทรงจำ จอห์นเบียดร่างเข้าใกล้จุดนั้นอย่างรู้ดีจนแรนดี้ถึงกับผงะ จอห์นรู้ว่าตรงไหนที่จะทำให้แรนดี้ไปถึงฝั่งฝัน และคงจะมีจอห์นคนเดียวเท่านั้นที่รู้

แรนดี้ชันร่างตนเองขึ้น พลางโอบรัดร่างของจอห์นเข้ามาไว้แนบชิด เขากุมมือเล็กๆ นั้นไว้แนบอกก่อนจะยกมันขึ้นจูบที่ฝ่ามือ "ชั้นกับนายมีเซ็กซ์กันครั้งแรกตอนชั้นอยู่เกรด 12" แรนดี้เปรยออกมาราวกับเพ้อ เขายิ้มจางๆ ก่อนจะรับจูบหวานๆ จากจอห์น "ครั้งแรกที่ชั้นมีเซ็กซ์กับผู้ชายด้วย" คำพูดของแรนดี้เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆ จากจอห์นได้ ก่อนที่ร่างสูงจะสานต่อค่ำคืนอันแสนหวานนี้ให้จบ เขาพลิกตัวจอห์นลงนอนราบกับพื้นเตียง

"ครั้งแรกที่ชั้นรู้จักนายก็ตอนนายอยู่เกรด 12" จอห์นกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เขาลูบฝ่ามือลงบนแก้มของแรนดี้ "ตอนนี้นายอยู่ปี 2 แล้ว นายโตขึ้นเยอะเลยนะ"

"หล่อขึ้นมั้ย?"

"หล่อมาก"

Late nights, playin' in the dark
And wakin' up inside my arms
Boy, you'll always be in my heart and
I can see it in your eyes
You still want it
So don't forget about us

เสียงครางสั่นในลำคอดังคลอไปพร้อมกับเสียงเพลง R&B จากเครื่องเสียงที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ร่างของคนทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งเดียว แรนดี้ค่อยๆ ประคองร่างจอห์นให้ขยับตามไปตามจังหวะ...ช้า.......แต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่จอห์นแสดงสีหน้าเจ็บปวด แรนดี้จะผ่อนแรงลงแล้วจูบปลอบด้วยความรัก

จอห์นคือสิ่งเดียวที่เขาอยากจะทนุถนอม แม้แต่ในวินาทีสุดท้าย...เขาก็ไม่อยากจะทำให้ร่างสวยนี้ต้องเจ็บ

I'm just speaking from experience
Nothing can compare to your first true love
So I hope this will remind you
When it's for real, it's forever
So don't forget about us

ทั้งคู่ทิ้งร่างลงนอนราบกับพื้นเตียง เสียงหอบหายใจประสานกันท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนนี้ แรนดี้เหลือบตามองตัวเลขดิจิตอลบนหน้าปัดนาฬิกาตั้งโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามากอดจอห์นเอาไว้แล้วจูบเบาๆ ที่หางคิ้วสีน้ำตาลบลอนด์นั้นเบาๆ เด็กหนุ่มเกือบจะผล็อยหลับไป หากจอห์นไม่ได้พูดขัดขึ้นทำลายความเงียบนี้เสียก่อน

"เรามาทำข้อตกลงกันก่อน"

"หืม?"

"เมล์หาชั้นอย่างน้อยเดือนละครั้ง หรือถ้าชั้นเมล์มาก็ต้องตอบด้วย"

"แค่นี้เองเหรอ...สบายมาก"

"เดี๋ยว! ยังไม่หมด ชั้นไม่เล่น msn ดังนั้นไม่ต้องรอชั้นออนไลน์ ให้เมล์หาเอาเท่านั้น ไม่ต้องโทรมาเพราะชั้นปิดเบอร์มือถือไปแล้ว ข้าวของบางอย่างชั้นยังไม่เก็บไป ฝากเอาไว้ที่นี่ก่อน หนังสือของชั้นห้ามนายเอาไปให้ใครหรือเอาไปขายเป็นของเก่าเด็ดขาด ถ้ามีจดหมายถึงชั้นก็ห้ามเปิดอ่าน ปล่อยให้มันตีกลับไปซะเข้าใจมั้ย"

"เข้าใจ หมดหรือยัง?"

"สุดท้ายนี้......ไม่ว่านายจะกำลังเอาใครอยู่ คิดถึงชั้นซักห้าวินาทีจะขอบคุณมาก" จอห์นพูดจบก็หันหลังขวับพร้อมกับดึกผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างขาวๆ ที่กำลังเปลือยเปล่านี้

แรนดี้มองตามแผ่นหลังสวยๆ ก่อนจะลูบมือลงบนแผ่นหลังนั้น รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่ม เขาก้มจูบที่หัวไหล่มน ก่อนจะรั้งตัวจอห์นเข้ามาแนบกับร่างกายเขาอีกครั้ง "ชั้นทำให้นายได้มากกว่านั้นอีก"

"แต่ชั้นขอแค่นี้" ถึงตรงนี้เองที่น้ำเสียงของจอห์นสั่นเครือ แรนดี้แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง "นายจะมีใครใหม่ก็ได้ แต่อย่าลืมชั้นนะ" แรนดี้รู้สึกถึงหยดน้ำที่รินลงบนหลังมือของเขา

"ชั้นรักนาย จอห์น"

"ชั้นก็รักนาย แรนดี้ ลาก่อน"

Oh they say
That you're in a new relationship
But we both know
Nothing comes close to
What we had, it perseveres
That we both can't forget it
How good we used to get it

There's only one me and you
And how we used to shine
No matter what you go through
We are one, that's a fact
That you can't deny
So baby we just can't let
The fire pass us by
Forever we'd both regret
So don't forget about

"จอห์น! จอห์น......ไปแล้วเหรอ" แรนดี้ทำหน้าสลดเมื่อตื่นเช้ามาแล้วพบว่าไม่มีใครอื่นอีกนอกจากตัวเขาอยู่ภายในห้อง กระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของจอห์นถูกเก็บไปจนเรียบ เด็กหนุ่มใช้อุ้งมือกระทุ้งที่ต้นคอตัวเองคลายความปวดเมื่อย พร้อมกับกร่นด่าตัวเองอยู่ในใจที่ตื่นเอาสายโด่งนัก

จนเมื่อดวงตาสีเทาอมฟ้าเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่แปะไว้ที่ตู้เย็น แรนดี้ตรงรี่เข้าไปดึงมันขึ้นมาอ่าน "เมื่อคืนเป็นเซ็กซ์ที่วิเศษที่สุดในชีวิตชั้น ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เพื่อนรัก"

แรนดี้อมยิ้มพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนที่จะยกกระดาษโน้ตติดกลิ่นหอมๆ นั้นขึ้นมาจุมพิต

"เพราะชั้นก็ไม่อยากให้นายลืมชั้นเหมือนกันไง ที่รัก"

Don't baby, don't baby, don't let it go
No baby, no baby, no baby no
Don't baby, don't baby, don't let it go

When it's for real, it's forever
So don't forget about us.

*~*~*~*~*~*~*~*~*~ F I N ~*~*~*~*~*~*~*~*~*