Deel 3: Kenya � Uganda � Kenya (Nairobi, 8 Juni 2003)
Op de terugweg naar Kampala koopt Jeroen een jambe (soort drum), nog zo een onvervulde kinderdroom, en dus rijden we nu rond met een grote jambe in de auto. Alleen jammer dat dat ding zoveel lawaai maakt als hij erop slaat! In Kampala laten we een filmpje ontwikkelen om te zien of de bush mechanic/fotograaf goed werk heeft geleverd. We hebben hem blijkbaar overschat, want alle fotos zijn flu. Een laatste poging om de camera te herstellen lukt ook niet. Resultaat; geen fotos van Uganda, een nieuwe camera en een extra dag in Kampala. Maar in Afrika moet je leren niet te veel te hechten aan materiele dingen, dus we rijden nog die avond door naar Jinja, om onze �problemen� te vergeten en weer te genieten op onze lievelingscamping.
Mount Elgon
Al van toen we vertrokken zouden we een berg beklimmen in Afrika. Het eerste idee is dan de Kilimanjaro, maar het kwam ons wat duur uit, en we waren niet erg voorzien op de koude. We hoorden veel goeds over de Mount Kenya, maar toen we er voorbij reden was de berg helemaal in de wolken en regende het heel hard � we hoorden van een paar klimmers dat ze vijf dagen regen hadden gehad en geen mooi zich van de top door de wolken. Toen we aan het ploeteren waren op de grensweg van Suam naar Sipi hadden we wel opgemerkt dat Mount Elgon een mooie streek was. We namen wat informatie en bleek dat het nog maar sinds een paar jaar mogelijk is om de top te beklimmen wegens rebellen die de buurt onveilig maakten (langs de kant van Uganda), maar dat het in elk geval heel mooi is. We besloten dan om hier onze trekking te doen, vooral omdat het weer in Uganda veel beter was dan in Kenya.
We regelen de trekking vanuit Sipi en vertrekken de volgende dag vanuit het Forest Exploration Center op ongeveer 2000 meter met een ranger en een porter (ongeveer half het volume van onze rugzak) voor een vijf daagse. De eerste twee dagen doen we het rustig aan: telkens vier uur wandelen door het bos. De weg gaat zacht omhoog, maar niet te steil, en we kunnen volop genieten van het stukje tropisch regenwoud in het gezelschap van heel veel apen. De eerste nacht slapen we in Tutum Cave, een grote grot onder een waterval. Doorgaans bewoond door een kolonie vleermuizen, maar vanacht door ons, aangezien we geen tent hebben. De derde dag begint het klimwerk pas echt. We stijgen naar de Caldera, de ruimte tussen al de pieken, eigenlijk de overblijfselen van de krater (Mount Elgon was vroeger een vulkaan). We dalen terug tot op 3,700 meter van waaruit we de volgende dag de top zullen beklimmen. Rond 7u vertrekken we, via Jackson Pool (4050 meter) naar de Wagagai Peak (4,312 meter). We hebben geluk met het weer, een helblauwe hemel zorgt dat we mooi zicht hebben gedurende de hele tocht � en na een goede 3 uur wandelen staan we op de top. De ene kant ligt Kenya, de andere kant Uganda. We gaan nog vier uur naar beneden tot aan het volgende kamp, waar we in open lucht slapen (er is wel een hut, maar de rangers laten de hele nacht het vuur branden en dus werden we letterlijk uitgerookt). Voor het eerst hebben we het echt koud, maar we hebben dan toch de top gehaald. De laatste dag is 5 uur constant en steil naar beneden (gelukkig zijn we niet langs deze kant omhoog geklommen) en door de dauw is het bovendien spekglad. We komen weer het bos in en wandelen nog een paar uur door dorpjes, vooraleer we op een truck kunnen springen terug naar Sipi. Die avond verwennen we onszelf op een goede maaltijd in Crow�s Nest en verzorgen we onze blaren die we hebben opgelopen in de afdaling. We zijn in elk geval tevreden: mooie tocht door het regenwoud, twee dagen tussen de hoogste pieken, vijf dagen zon: geen spijt van onze keuze in elke geval.
Dat is meteen ook het einde van onze tijd in Uganda, de volgende dag rijden we de grens over terug naar Kenya. Maar we hebben met volle teugen genoten van Uganda � het is een paradijs voor kampeerders, met zoveel mooie plekjes en genoeg activiteiten om er een hele tijd te blijven.
In Kenya blijven we eerst twee dagen aan Lake Baringo � vol nijlpaarden en krokodillen. We parkeren de auto vlak langs het water en zetten de daktent weer open. De hele nacht liggen we op uitkijk, en rond twee uur komen de nijlpaarden dan toch uit het water � we horen ze grommen en zijn hun oogjes blikken rondom Daffy. Houden een uurtje onze adem in, maar gaan dan toch maar gewoon slapen. Verder rusten we daar wat uit van onze trekking, voor we terug naar Nairobi rijden, van waaruit we dit verslag versturen |
