�Tijdelijk vrijgezel� in Aswan (vanuit Karthoum � Sudan, March 26, 2003)
Met als uitvalsbasis kamping Rezeyki, bezoeken we de belangrijkste trekpleisters in Luxor; de valley of the kings en de tempel van Karnak. Van Luxor naar Aswan moet de toerist in konvooi rijden. Dit konvooi is eigenlijk een grote grap. Vanaf het startschot beginnen de minibusjes aan een race en worden we langs alle kanten ingehaald. Na een paar kilometers kan je nog nauwelijks van een konvooi spreken. Door de snelheid waarmee er door de dorpjes wordt geraasd is het bovendien veel gevaarlijker dan het eventuele risico die je zou lopen als toerist te worden overvallen door moslimfundamentalisten.
Aswan is een gezapig stadje aan de Nijl met een aangename Souq. Sinds de bouw van de grote dam met als gevolg het immense Nasr meer, hebben veel Nubische families zich gevestigd op de eilandjes in de Nijl net voor de stad. Ook enkele historische sites � zoals de tempel van Abu Simbel � moest voor deze gelegenheid een ander toevluchtsoord zoeken, zo een 300 km van Aswan (met geld van de VN). Op weg naar Abu Simbel (opnieuw in konvooi) krijgen we echter een telefoontje van het thuisfront met de trieste boodschap dat meme is overleden. We maken rechtsomkeer en Freija vertrekt nog de volgende dag richting Belgie. Jeroen zal een weekje de wacht houden bij Daffy en blijft in Aswan.
Na het in orde brengen van de nodige paperassen (verlenging visum en registratie van de wagen, tickets voor de ferry naar Sudan), slijt ik mijn eerste dagen als �tijdelijke vrijgezel� slenterend langs de Nijl en het kleurrijke marktje (meestal op weg naar het internet caf�) of slurpend aan een theetje of de favoriete �shisha tufah� (waterpijp met appel smaak). De vriendelijke Nubiers zorgen voor de dagelijkse babbel en s� avonds loop ik het Egyptische nationale volleybal team tegen het lijf die me tracteren op� een extra shisha. Ondertussen is ook Edo aangekomen (de antwerpenaar die we reeds in Damascus hadden ontmoet) en we verwennen onszelf met enkele Stella�s. Hij brengt me ook in contact met de �Jamaica Family�, een Nubisch gezin op een van de eilandjes, vooral berucht voor hun driedaagse tochten met de felluca (zeilbootje) naar Edfu (lees: in de richting van want geraken doen ze er toch nooit).
Enkele dagen later vertrek ik met een groepje andere (allemaal individuele) reizigers; een fransman, twee kiwi�s, drie spanjaarden en een uit Venezuela. De eerste dag is er te veel wind, wat verderop is een felluca gezonken en we moeten terug keren. Deze avond maken we een nubisch trouwfeest onveilig en wordt er nog al wat Stella achterover geslaan. Ter informatie; zo een nubisch trouwfeest is eigenlijk redelijk saai; vanaf middernacht is er life muziek op het dorpspleintje, de mannen en vrouwen staan elk aan hun kant van het pleintje en er wordt nauwelijks gedanst. De trouwers kregen we helemaal niet te zien� die hadden blijkbaar hun privefeestje. Na een eerste nachtje in de felluca (voor de gelegenheid omgebouwd tot een tent), vertrekken we voor de tweede keer. De wind zit goed en we kunnen de hele dag zeilen. S� avonds wordt het gezellig rond een kampvuurtje op de oever van de nijl. De volgende morgen worden de toeristen gedropt bij de tempel van xxx; van waar ze verder reizen naar Edfu en Luxor. Aangezien ik uit deze richting kwam besluit ik, samen met Dave (de Fransman) en de crew terug te varen. Met de wind van achter geraken we in een halve dag terug in Aswan.
Zondagmorgen arriveert Freija. De taxichauffeur die haar afhaalt aan de luchthaven is een vriendelijke Nubier en slaagt erin een soort van �terug thuis gevoel� te creeren. Tegen zonsondergang, nemen we afscheid van Aswan vanop een heuvel in de woestijn aan de overkant van de Nijl. Daar delen we de Jupiller pintjes (die Freija vanuit Belgie had meegebracht) met Sadit (een maffe Nubier die Jeroen de vorige dag op dezelfde plaats had ontmoet) en genieten van het machtig uitzicht. In het pikdonker brengt hij ons terug op zijn kameel.
Naar �het land zonder bier� (vanuit Karthoum � Sudan, March 30, 2003)
Over de ferry van Aswan (Egypte) naar Wadi Halfa (Sudan) hadden we veel verhalen gehoord. Tot voor kort moesten overlanders soms weken wachten tot er genoeg voertuigen waren voor het cargo schip (de prijs voor het schip werd dan gedeeld door het aantal auto�s). Bovendien mocht enkel de bestuurder met de auto meereizen en moesten andere medereizigers de passagiersboot nemen. Het vroegere cargo schip deed bovendien tussen de drie en zes dagen op de 400 km lange tocht. Gelukkig is sinds enkele maanden het een en ander veranderd; een kleiner cargo schip (kompleet volgestouwd met allerlei brol en plaats voor een of twee auto�s) wordt vastgebonden aan het passagierschip. De tocht duurt nu zo een 26 uren. De boot vertrekt net op het moment dat iedereen bezig is met het gebed. Omdat je altijd moet bidden met het gezicht naar Mekka levert dat een komische situatie op: aangezien de boot een paar keer draait moet iedereen opstaan en zijn matje verleggen om het gezicht naar mekka te houden. Samen met de andere toeristen installeren we ons op het dek waar we �s nacht de slaapzakjes uitrollen. De volgende morgen varen we langs het tempel complex van Abu Simbel die we dus toch nog te zien krijgen. Een paar uur voor aankomst in Wadi Halfa wordt het cargo schip losgekoppeld van de ferry en zien we Daffy verdwijnen in de woelige zee� (achteraf horen we trouwens verhalen van auto�s die inderdaad een zeemansgraf hebben gekregen).
Bij de aankomst in Wadi Halfa raken we aan de praat met de sudanees Osman die ons uitnodigt om bij hem thuis te overnachten. Eerst moeten we echter de grensformaliteiten afhandelen. Samen met de engelse motorrijders John en Simon beginnen we een felle discussie met de corrupte Mr Kamal (berucht van onder andere de Lonely Planet website). Vele uren later en meer dollars armer rijden we samen naar het huis van de familie Osman. Meneer Osman heeft heel zijn leven gevaren op olie tankers en heeft zo de hele wereld gezien. Hij toont ons fotos van in Parijs, New York, London, India,� Bovendien blijkt dat hij ook op zowat elk continent een paar kinderen heeft rondlopen. |
