Egypte � 2 maart (vanuit Luxor � Egypte)
Vorige keer hadden we jullie verlaten in Dahab. We hebben er een kleine week genoten van de zon en de rust. Bovendien was het er heel goedkoop en vonden we een restaurantje waar je voor 1 Euro ongeveer 20 bollen ijscreme kreeg en een berg vers fruit. Freija�s kinderdroom die uitkomt! Tussen de ijsjes door zijn we ook een aantal keer gaan duiken, onder andere in de bekendere sites van de Canyon en de Blue Hole. Die laatste duik gaf ons een vreemd gevoel. Zes maand geleden verongelukte hier Elmahalewy, een vriend van Jeroen. Er stond een herdenkingsplaat op de plaats waar je in het water gaat.
Na dit weekje luieren vertrokken we naar St Katherine, een klooster op de Sinaiberg waar Mozes de tien geboden gedicteerd kreeg � en vandaag de dag uitgegroeid tot een soort bedevaartsoord. Onderweg ontmoeten we een andere Toyota Landcruiser, met aan het stuur een touroperator die ons overtuigt om niet de grote weg te volgen, maar recht door de woestijn richting het klooster te rijden. We volgen hem met veel plezier en hij toont ons zijn Oase in aanbouw (tien jaar werk om er wat boompjes te laten groeien). Van daaruit geeft hij ons aanwijzingen om verder te rijden. Het landschap wordt er alleen maar mooier op, maar we worden onderweg wel twee maal tegengehouden door locale bedouiden die er niet echt vriendelijk uitzagen en ons eerst om maskout vroegen (weten nog steeds niet wat het is) en ons nadien letterlijk de schoenen van het lijf vroegen. We zijn twee keer snel doorgereden, maar het maakte er de tocht wel spannender en � toegegeven � iets minder relaxed op. Vreemde mensen die egyptische bedouiden�
Uiteindelijk arriveerden we tegen zonsondergang aan de voet van de berg. We maakten nog snel wat powerfood (spagetti) zodat we met een volle maag, onze warmste kleren aan en een rugzak geladen mat slaapzakken en het fameuze donsdeken, aan de klim konden beginnen. De volle maan gaf ons genoeg licht zodat we onze zaklamp niet nodig hadden. Uiteindelijk, na een kleine drie uur wandelen bereikten we de top. We dronken nog snel een warme thee waarna we terug buiten gingen en naast het kerkje onder de sterren sliepen. Nou ja slapen, vanaf 2 uur s� nachts loopt de berg vol met toeristen. En vanaf 6u30, met vroom gezang op de achtergrond van enkele groepjes bedevaarders, kwam de zon bovenpiepen met een spektakel van kleuren. Daarom hadden we toch de kou getrotseerd. Na een blitsbezoek aan de abdij vervolgden we onze weg richting Cairo.
Zigzaggend door het chaotisch verkeer toeteren we ons een weg in de Egyptische hoofdstad. De eerste nachten slapen we in Hotel Dahab (kwestie van in de sfeer te blijven) waar we een nederlands koppel ontmoeten die met de fiets de wereld aan het rondreizen zijn. Een goede tien jaar hebben ze daarvoor uitgetrokken! Cairo valt beter mee dan verwacht. Ons Sudanees visum is in orde na een paar uurtjes geduld in plaats van de gevreesde dagen of weken. Bovendien slagen we erin te onderhandelen en krijgen we twee visums voor de prijs van een � alles is mogelijk hier. We slenteren rond langs de Nijl, in het museum, de souq Khan el Khaleli en een paar levendige volksbuurten een beetje weg van de toeristen. In een vorig leven als consultant, werkte Jeroen een zestal maanden in Cairo. Het weerzien van de vroegere collega�s in Mobinil is tof maar veel te kort. Naast prachtige herinneringen en enkele vrienden heeft zijn vroegere verblijf hier ook heel wat HiltonHonnor puntjes (en dus gratis nachten!) opgebracht en zo doen we onze intrede in Ramses Hilton waar ze wel wat raar kijken (we zien er al een beetje meer verwaaid uit), maar we krijgen wel een junior suite voor twee nachten. Nog nooit zo genoten van een hotel! Na enkele uurtjes weken in het bad trekken we onze parelwitte badjassen aan, bellen de rooservice voor wat ijs voor in onze gin tonic (meegebracht natuurlijk), bestellen pizza bij Pizzahut en nestelen ons in het mega grote bed voor de Movie Channel. Voor twee dagen komen we niet meer buiten � zaaallliiiig.
De piramiden van Giza besluiten we te bezoeken vanuit de camping een beetje buiten de stad. We genieten van deze 3 pareltjes vooral vanop afstand, tijdens een wandeling in de zandduinen errond. Vervolgens trekken we helemaal de woestijn in, voor een weekje dat we niet snel zullen vergeten
In de eerste Oase Baharia kamperen we in Eden Garden Camp, gelegen naast een hotspring waar we een warm bad in nemen. Talat, onze gastheer, is zot van Toyota Landcruisers en dus nu ook van ons. Hij stelt ons voor hem te volgen op een trip door de woestijn, samen met enkele franse toeristen. We zeggen hem dat dat niet in ons budget past, maar hij nodigt ons uit als vriend op een tocht van een nachtje � en dat nemen we wat te graag aan. We volgen eerst nog even de asfaltweg, en stoppen aan de �Crystal Mountain�. Maar dan duikt hij het zand in. Loodrecht de heuvel af lukt nog net, maar als we er dan ook terug op moeten lukt het niet al te best om Talat te volgen in het mulle zand. Of het aan de auto, aan de chauffeur of aan beide ligt weten we niet, maar we zitten snel vast. Talat�s collega Mohammed neemt Daffy�s stuur over en in een toerental waar ik vreesde dat de motor het elk moment zou begeven rijden we verder richting de �White Desert� en door prachtige en spectaculaire valleien. Witte reuze paddestoelen in kalk reizen boven het zand uit. Die avond kamperen we in de �White Desert� en terwijl de franse toeristen zich laten verwennen koken wij ons eigen potje. De volgende dag laten ze ons tegen de middag achter in de �Western Desert� (Jeroen krijgt kussen van Talat wat Freija immens jaloers maakt) en wij zetten daar ons kamp op, luieren wat in de zon en doen een wandelingetje. De hele dag horen of zien we niemand en genieten van de ongelooflijke rust en stilte. We beleven een van de mooiste momenten van onze reis tot nu toe � combineer dit met onze ervaringen in Wadi Rum, en we zijn alle twee stapel gek van de woestijn. De volgende dag rijden we verder richting Dakhla en overnachten in een bedouiden kamp. |
