| Een gewapende gids in Mexico-stad |
�De taxichauffeur raasde met een denderende vaart over de overvolle wegen van Mexico-Stad, hij leek meer haast te hebben dan wie dan ook. Was het zijn laatste rit, moest hij net als ik nodig? Om me heen denderden vrachtwagens met een gigantische lengte, ambulances reden af en aan en hun zwaailichten verlichtten de avond van aankomst in Mexico extra. Aan de rand van de weg stonden gewapende agenten en het leger leek in staat van paraatheid. Ik was nog maar net in Mexico aangekomen en dit beeld doemde voor me op�. Nee, niets van dit alles is waar. Ik zit in Cuernavaca met een Nepalese kat op schoot, na een vliegende start gemaakt te hebben in Mexico-Stad. Toen ik �s morgens bij de lobby van het hotel aankwam zag ik �m al staan, mijn contact en voorlopig toeverlaat Russell Gordon. Ik had �m op een eerdere reis in China ontmoet en het was 7 jaar geleden dat we elkaar hadden leren kennen. In de tussentijd hadden we zo nu en dan contact per e-mail. Ik schudde hem de hand die in het gips bleek te zitten en voordat we de stad van 25 miljoen inwoners zouden in gaan nodigde ik hem uit om op het terras van hotel Catedral dat hij voor me gereserveerd even te gaan zitten en bij te praten. Eenmaal boven met een schitterend uitzicht op de kathedraal en de stad tot zover het oog en de horizon reikte stak hij van wal. Dat ik toch vooral moest weten hoe gevaarlijk Mexico wel niet was, dat de regering en zijn ambtenaren corrupt waren, dat niemand zijn afspraken nakwam en dat op straat lopen gevaarlijk kon zijn. Russell kwam me een beetje paranoia over moest ik zeggen. |
 |
 |
|
 |
 |
 |
| Tenslotte had ik die ochtend al een wandeling door de buurt gemaakt om te kijken of het allemaal wel waar was wat ik gelezen had over Mexico, ik had geld op zak, paspoort in mijn borstzak en liep fluitend naar een bank waar ik vriendelijk en snel geholpen werd. Ook zag ik nergens gewapende roofovervallers, niemand die van zijn tas beroofd werd of zakkenrollers actief. In plaats daarvan kuierde het verkeer door de straten, verkochten mensen lekkere dingen op straat kocht ik in mijn beste Spaans een telefoonkaart om even naar mijn moeder te bellen. Maar Russell ging door. Hij had een reden om in het gips te zitten, �that�s a long story� zei hij met een geheimzinnige ondertoon in zijn stem. �Just keep it short� zei ik om tijd voor de stad te winnen. Het ging om een conflict met zijn huisbaas die wilde maar niet aan zijn vraag voldoen om 2 grote spots bij de oprijlaan van zijn huis te plaatsen. Toen vragen en onderhandelen, zeuren en bedreigen niet meer hadden geholpen besloot Russell op traditioneel Amerikaanse wijze de man een lesje te leren en sloeg hem voluit in zijn gezicht. Ik zit er een beetje bij als een boer met kiespijn, maar Russell vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Nadat hij hem de klap had uitgedeeld bleek zijn pols verstuikt en zo blijkt maar weer dat God onmiddellijk straft. Hij moest in het gips maar de lampen kwamen er. �Dus geweld loont� spotte ik enigszins. Hij kon de opmerking wel waarderen maar bleef doorgaan met waarschuwen voor het gevaar in Mexico. Ik begon mij een beetje af te vragen waarom ik voor deze bestemming gekozen had. Denkend aan Azi�, waar ik me de afgelopen 30 jaar meer dan veilig had gevoeld. Ik was er kind aan huis. En daarom, zo ging Russell verder heb ik besloten om mezelf te beschermen: �I have a gun� vertelde hij me terwijl ik beneden het verkeer hoorde razen en mensen hoorde demonstreren tegen het regeringsbeleid aangaande armoedebestrijding. |
 |
| Hij had overwogen of hij me dit moest vertellen of niet. En om er nog een schepje bovenop te doen overhandigde hij me een walkie talkie terwijl we aanstalten maakten om de stad in te gaan. In het geval we elkaar kwijt zouden raken kon ik �m oproepen door op �push and talk� te drukken. |
|
| Een deel van Mexico-stad: 25 miljoen inwoners |
