| Reisverhaal Frans van Kempen Mexico 2003 |
 |
| en haar zoon heette Alejandro waarbij je de j als een had g uitspreekt. Ik begreep heel goed waarom ze zich vaak als Canadese voordeed, laat me eens raden zei ik heeft het iets met de buitenlandse politiek van uw land te maken, met Bush wellicht, de oorlog in Irak? Ze knikte bevestigend. We zijn in Bellingham, Washington heel actief zei ze. Ik moet wel oppassen gezien ons verleden, ik heb als antropologe in Mexico gewerkt, maar toen mijn man vermoord werd ben ik teruggegaan naar de V.S. Ze wilde het leven van haar zoontje en haarzelf niet op het spel zetten. Ze was nu op familiebezoek, haar schoonouders wonen in Canc�n. Maar omdat er iets vervelends gebeurd was hadden ze maar beperkte bewegingsmogelijkheden. Ze was bestolen terwijl ze bij familie thuis was. Ze schoof haar stoel wat dichter maar de mijne, Alejandro mengde zich af en toe in het gesprek en ik besloot even wat te drinken te gaan halen. Ik kan je niets aanbieden zei ze vanwege die beroving. Geeft niet vergoelijkte ik, m�n salaris is net binnen en kocht een pilsje voor haar, een coke voor Alejandro en een 940-er voor mezelf. |
 |
 |
| 'Oh this is so good', zei ze na de eerste slok. Ik schonk mijn fles uit in de rode beker en het gesprek vervolgde. Ze had twee vingers met tape aan elkaar gebonden en toen ik vroeg waarom dat was vertelde ze dat ze leed aan mutiple sclerose. Dat kan er nog wel bij, je man vermoord, bestolen bij een familie in Canc�n en dan deze ziekte. Ze vertelde dat er in Bellingham wekelijks demonstraties werden gehouden teneinde een afzettingsprocedure tegen Bush te bewerkstelligen. Er zijn groepen in het hele land actief maar er is een informatieblokkade. De gemiddelde Amerikaan krijgt zo beetje het nieuws te horen wat de regering wil, wie meer wil weten moet zich tot het Internet wenden. Dat is de enige oplossing die we nog zien zegt ze: een afzettingsprocedure, of een aanslag op zijn leven. Maar de groep waar zij lid van is was vooral een vredelievende groep. Ze vertelde dat ze leed aan een posttraumatisch stressyndroom hetzelfde als Russell. Ik ging eens verzitten en vroeg hoe dat kwam. Ze was getuige geweest van een bloedbad in de buurt van San Christ�bal de las Casas, het lieflijke stadje met zijn gekleurde gevels en hotels met patio�s, bordessen, binnentuinen etc. Details liet ze achterwege maar het zei mij genoeg. Ze dronk matig van haar biertje in tegenstelling tot mij. Ik wil je niet verder van je boek afhouden zei ze. Da�s goed zei ik, ik had genoeg over haar leven gehoord en ging op mijn kamer verder zitten lezen. Bij Frida Kahlo moest net haar been vanwege dreigend gangreen geamputeerd worden. Nadat ik gecontroleerd had of ik al mijn waardevolle spullen en ledematen nog had viel ik in slaap. |
 |
| In Tulum heb ik de Mayaru�nes bezocht, het strand en verder is er niet veel meer te doen. Nog meer ru�nes leek me geen goed plan. Zwemmen in zee daar had ik geen zin in om dan ergens mijn waardevolle spullen achter te laten en ik dacht na over de laatste week. De volgende ochtend was ik er vroeg bij, ik kon de kerkklokken die opriepen voor de zondagsmis horen en belde mijn moeder vanaf een cel in de straat voor het hotel. Ik ontbeet bij het restaurant van het hotel dat dezelfde naam droeg, kocht een nieuwe fles water en ging in het ochtendzonnetje op de galerij van het hotel zitten lezen. Even later hoorde ik een good morning van Marybeth, Alejandro sliep uit. Ze gingen zitten ontbijten met een stapeltje tortilla�s en een blik bruine bonen, this is all because of Canc�n zei ze. |
 |
 |
 |
|